Mindful mama

Zwanger | week 32: meer rust en tegenslagen

Meestal ben ik wel blij dat het weekend is, maar deze week ben ik ontzettend opgelucht dat het weekend is. Naarmate mijn zwangerschap vordert, hoe meer ik word geconfronteerd met mezelf en mijn grenzen. Lessen die wel nooit zullen ophouden nu we eenmaal gekozen hebben voor een kindje. Lessen die ik van harte omarm en waar ik uit leer.

In stilte wordt er hier afgeteld… Nog zeven weken te gaan tot de berekende datum. En ondanks dat het ook wel spannend is, ben ik er vrij gerust in. Tijd om jullie te vertellen hoe week 32 verliep!

De kunst van ‘neen’ zeggen

Na een dag werken ben ik meestal zo moe dat ik alleen maar in mijn zetel kan hangen. Hoezeer werken mij vermoeit, merkte ik vorige week vrijdag toen we een nieuwjaarsetentje hadden. Er was een receptie, speeches, … waardoor we eigenlijk maar aten rond het uur dat ik normaal lekker ga slapen. Zo rond de koffie kon ik wel aan tafel in slaap vallen. Terwijl iedereen nog volop aan het bijpraten was, trok ik al aan de mouw van mijn Lief om richting huis te gaan. Hetzelfde verhaal kan ik vertellen over zaterdag, al was dat tijdens een receptie. Ik ben echt dankbaar voor elke seconde rust die ik kan pakken!

meer rust

Begin deze week begon ik wat pijn te voelen in mijn bekken. Ik wist niet precies wat het zou kunnen zijn, tot ik onze kleine meid een heel eind lager voelde bewegen dan ik gewend ben. Zou ze al aan het indalen zijn, vroeg ik me af. Het gevoel alsof alles daar beneden onder druk stond, werd groter. Ik was dus blij toen ik bij de gynaecoloog hoorde dat ze inderdaad ingedaald was, maar dat ik mij geen zorgen moest maken. Ze zat nog hoog genoeg voor de tijd die ik nog te gaan heb en ze is kerngezond. Het leuke nieuws was ook dat ze met haar hoofdje in mijn bekken ligt en een stuitligging dus niet aan de orde is. Zo’n nieuws kan je alleen maar toejuichen natuurlijk als je grootste wens een natuurlijke bevalling is. Dat maakt het allemaal een beetje realistischer.

Maar een ingedaald kindje zit wel op een lastige plek. Het gebeurt wel eens dat ik op mijn stoel zit en door een beweging even de lucht in spring. De bewegingen situeren zich namelijk in mijn liesplooi waardoor het soms wat ongemakkelijk voelt. De vermoeidheid beterde ook niet naarmate de week vorderde. Hoewel ik al een paar keer heb gezegd: ik luister naar mijn lichaam, ik beloof niemand iets voor 2017, heb ik nu echt de afspraken die ik nog staan had gewoon afgezegd. Voor een paar dingen waar ik eigenlijk nog graag bij wil zijn, heb ik aangegeven dat ik niets kan beloven en dat ik de dag zelf ga beslissen. Mijn Lief is dus steeds meer in zijn eentje op zwier, tenzij er mensen bij ons langs komen. Alle rust is steeds meer welkom bij mij. Met mijn benen in de lucht onder een dekentje in de zetel, goed boek en een kopje thee erbij, dan is deze dame heel gelukkig!

Murphy’s law?

Eind vorig jaar merkten we plots dat het behangpapier van de kinderkamer op een bepaalde plek begon los te komen. Achter het behang zagen we een zwarte aanslag. Aangezien die muur wit is geschilderd en het behang er nog maar een paar maanden hangt, gingen de alarmbelletjes rinkelen. Het is namelijk de scheidingsmuur tussen de kinderkamer en onze badkamer. De verzekering werd opgetrommeld, lekdetectie kwam op bezoek en ons vermoeden werd bevestigd: er zit een lek. En wel in de afvoer. Foutje van de aannemer, dus de kosten zijn voor zijn verzekering, maar er komt wel een heleboel bij kijken. Ik en mijn Lief zijn de komende dagen dus druk bezig met offertes opvragen voor de werken, checken of we dezelfde materialen nog kunnen terugvinden voor de afwerking en blabla met de verzekering. We willen dit natuurlijk achter de rug hebben voor onze kleine meid komt!

waterschade

Er kwam nog wat pech onze kant op afgelopen week. Toen ik donderdagmiddag naar huis wilde, om te lunchen, weigerde de auto te starten. Halleluja. Met startkabels kregen we hem wel in gang, dus het eerste idee was dat de batterij leeg was gelopen door het vriesweer. Maar toen ik ’s avonds dan naar huis reed, begon de boordcomputer een aantal vreemde signalen te geven (lichtjes voor de airbag gingen branden, foutmeldingen voor de lichten, een melding dat er iets was met de ABS, …) en een aantal keer viel de servo uit. Zeker dat laatste is niet handig als je langs het kanaal naar huis rijdt. Toen ik levend en wel thuis was gekomen, namen we meteen contact op met de garage. Uiteindelijk bleek het niet de batterij te zijn maar wel de alternator. De auto bleef dus in de garage om dat stuk te vervangen. Gelukkig zijn we gezegend met helpende schoonouders en lieve buren die voor ons klaar staan zodat een aantal probleempjes toch konden worden opgevangen.

Zo werd het dus een week waarop we behoorlijk wat voor onze kiezen kregen, positieve en minder positieve dingen. Is het toevallig dat ik net een post publiceerde over omgaan met tegenslagen? Ergens zie ik er de humor wel van in. Al mogen de tegenslagen komende week uiteraard gewoon uitblijven!

Hoe was jullie week?

9 thoughts on “Zwanger | week 32: meer rust en tegenslagen

  1. Oeh, de lekkage, ik hoop dat het heel snel gefixed is, en ja indalen, van boven wat meer lucht, maar onderin, hahaha komt goed, overigens ook met een stuit kun je een natuurlijke bevalling hebben, heeft mijn moeder ook gedaan namelijk, ik ben eerst met mijn linkervoet geboren namelijk, op natuurlijke wijze 😉

    Ze is niet eens ingeknipt, zelfs dat niet! Dus het kan, maar het is erg prettig denk ik, als het gewoon goed ligt ja, hahaha

    De auto, heb ik weinig verstand van, maar klinkt eng, gelukkig ben je veilig thuis gekomen, je stuk over tegenslagen moet ik nog lezen, gezien mijn week ook even wat anders verliep en dus minder op internet ben geweest 😉

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Rijp in de kruidentuinMy Profile

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.