Tien weken lang had ze enkel haar eigen huis gezien, en af en toe het bos. Tien weken lang vroeg ze naar het speelpleintje, het zwembad, de school en haar vrienden. Elke keer als ik me klaar maakte om naar de winkel te gaan, keken twee oogjes mij verwachtingsvol aan. Telkens weer was ze teleurgesteld toen ik zei dat ze van de dokters nog niet mee mocht naar de winkel.

Toen haar papa deze middag zei dat ze haar sandaaltjes moest aandoen om mee te gaan naar de winkel was het dus groot feest! “Mag ik echt mee?” vroeg ze nog een keertje voor de zekerheid. Toen we beiden bevestigend hadden geknikt, volgde er een vreugdedansje. Dat we gewoon naar een speciaalzaak voor badkamers gingen, maakte het plezier er voor haar niet minder op.

Bij binnenkomst kregen we elk een badeendje, een systeem om te controleren hoeveel klanten er in de winkel waren. Dat op zich was al een beleving. Voor het binnengaan, hadden we afgesproken dat ze bij papa en mama moest blijven, maar die afspraak was na tien minuten al vergeten.

Wat een belevenis was dat! Een winkel vol met baden, gangen waar je door kon rennen en allerlei interessante kastjes met laden en deurtjes. Amélie vroeg wel dertig keer of ze een bad kreeg. Ze fantaseerde bij een heel groot bad hoe ze met mama en papa in het bad kon en we elkaar dan zouden kriebelen. Haar oogjes blonken terwijl ze het vertelde.

Ze rende door de gangen. Als we haar terugriepen, gierde ze het uit. Dan kwam ze terug gelopen om ons beiden een grote knuffel te geven. “Ik heb jullie gemist,” zei ze dan. Het zinnetje heeft ze de laatste tijd al vaker tegen oma en opa gezegd, en ik denk dat ze stilaan de betekenis ervan begint te ontdekken.

Helemaal buiten adem, met rode wangen en wilde haren verliet ze samen met ons de winkel. Wat een belevenis! Haar avontuur was helemaal compleet toen ze bij de uitgang te horen kreeg dat ze het badeendje mocht houden. “Dank u,” zei ze met een glimlach en sterretjes in haar ogen.

Wanneer onze kleuter voor het eerst in tien weken weer mee mag naar de winkel, ja, dan heeft ze de tijd van haar leven!

Amélie op een beer

4 Replies to “Voor het eerst in tien weken mee naar de winkel”

  1. hahahaha, heerlijk, ja ik kan het mij helemaal voorstellen, dan ben ik eigenlijk blij, dat ik volwassen ben… dat ik gewoon kan gaan wanneer ik wil, en moet ook, dat wel, maar ik kan gaan…

    Ik vraag mij ineens af, wat deze kinderen van nu, zullen onthouden in het later van deze periode en tijd…

    X

    1. Echt hè, ik denk dat de kinderen veel meer slachtoffer van alles zijn dan volwassenen. Wij kunnen gewoon naar buiten, zij zijn zo afhankelijk van ons.

      Ik vraag het me ook af. Amélie is nog een beetje jong, maar wie weet heeft de situatie wel zo’n indruk op haar gemaakt dat ze het later herinnert als de periode dat ze niet buiten mocht…

    1. Zalig hoe ze je met de neus op de feiten drukt dat zoiets gewoon ontzettend leuk is 🙂 We zijn de kleine dingen als ‘normaal’ gaan beschouwen en vergeten hoe leuk ze eigenlijk zijn!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.