Lief dagboek

Voetbalgekte

Wanneer ik deze morgen mijn huis verliet, zag ik overal in de straat Belgische vlaggen hangen. Vorige week waren er al een heleboel te zien, maar vandaag lijkt elk huis de Belgische driekleur te hebben. Is de Nationale feestdag op komst? Nope, die is pas over een maand, maar België is overduidelijk gevallen voor de voetbalgekte.

Rode Duivels

Het vorige WK waren de Rode Duivels ook geselecteerd om deel te nemen. Ook toen hingen er enorm veel Belgische driekleuren uit, maar dit jaar lijken we nog een stukje gekker te zijn (al zullen we nooit onze Noorderburen overtreffen). Kinderen lopen rond in zwart- geel-rode pakjes. Voetbaltruitjes en jurkjes zijn de trend van de dag. En het is vandaag nog maar de eerste match!

Dat die eerste match vandaag is, was moeilijk te missen, want iedereen is er al weken over bezig. Bij ons thuis wordt er meestal niet zoveel aandacht aan voetbal besteed. Mijn Lief heeft niet echt interesse in voetbal en ik begin er al helemaal niet aan. Ik begrijp niets van het spel waar mannen achter een bal aanlopen om hem dan weer weg te schoppen.

Maar als België meedoet met het WK dan zijn ook wij toch een beetje begaan met onze nationale ploeg.

voetbal

Belgen verenigt u

Wij zijn daarin zeker niet de enigen. Heel veel mensen die nooit voetbal kijken, voelen zich plots heel betrokken wanneer onze Rode Duivels de nationale eer verdedigen op het wereldkampioenschap. Soms verbaas ik me erover hoe we ons allen plots achter een elftal mannen scharen die ons, volk der Belgen, zouden vertegenwoordigen.

Er zijn namelijk mensen die beweren dat wij, Belgen, niet bestaan. Dit land zou een samenraapsel zijn van verschillende volkeren die gedwongen worden om samen in een ‘land’ te leven. We zouden Vlaming of Waal zijn, maar toch zeker geen Belgen.

Ons elftal is ook ontzettend divers, terwijl er mensen zijn die beweren dat België een land van blanke, Christelijke mensen is. Hier horen geen ‘kleurlingen’ thuis. Zij die er anders uitzien, zouden beter terug keren naar waar ze vandaan komen (al zijn ze dan in België geboren). Nog opvallender vind ik daarbij dat een aantal leden van ons nationale elftal al lang niet meer in België wonen en soms niet eens in Belgische voetbalteams spelen. Maar als onze nationale eer er vanaf hangt, dan halen we die mannen graag terug naar hier.

Voetbal is een vreemd fenomeen. Het lijkt wel alsof het onze ideeën over burgerschap, samenhorigheid en communautaire kwesties op de helling plaats. Soms lijkt het wel alsof de grote fans daar niet stil bij staan. Ik juich het toe. Want als voetbal ons samen kan brengen, op straat, in de wijk of op het werk, dan is er vast nog wel hoop dat er ooit een wereld zal zijn waar we elkaar graag ontmoeten, wat onze achtergrond ook is.

Iemand een pronostiekje?

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.