In maart werd Corona onze grootste nachtmerrie. En kort daarna ging België in lockdown. Intussen zijn we alweer tien weken verder en hoewel ik regelmatig wou schrijven over deze crisis slaagde ik er bijna niet in om een toets aan te raken. Vandaag neem ik echter even de moeite om neer te pennen hoe het hier met ons gaat, want de lockdown bracht ook hier de nodige uitdagingen met zich mee.

Jongleren met werk en kindje

Zowel ik als mijn Lief bleven gedurende de afgelopen weken werken. Hij fulltime. Ik werkte één dagje minder per week dankzij mijn ouderschapsverlof.

Toch veranderde mijn huis in mijn werkplek. Mijn Lief is dat gewend. Hij heeft een volledig ingerichte bureau bij ons thuis vanwaar hij zijn opdrachten realiseert. Voor mij was het volledig nieuw. In eerste instantie werkte ik gewoon in de living, maar al gauw bleek dat dat voor mij geen ideale plek was. Het werk bleef ook na de werkuren in mijn hoofd hangen. Het was net iets te moeilijk om af te sluiten. Dus richtte ik ook een bureau in naast mijn Lief, aangezien al gauw bleek dat de situatie langer dan een paar weken zou duren.

Wat voor ons beiden echt volledig nieuw was, was de aanwezigheid van Amélie. De scholen waren gesloten. Aangezien we beiden thuis werken, waren we verplicht om zelf opvang te voorzien. En dat liep niet altijd van een leien dakje. Amélie is reeds vrij zelfstandig en ze kan goed alleen spelen, maar een driejarige heeft toch nog regelmatig mama en papa nodig. Dat werd de afgelopen weken dus jongleren met werk, huishouden en een kindje.

Amélie schildert brooddeeg

Gebrek aan sociale contacten

Hoewel ik een vrij introvert persoon ben, en dus weinig problemen heb met echt alleen zijn, ben ook ik een sociaal wezen. Na een aantal weken begon het wel te wegen dat we niet zomaar mensen bij ons binnen konden vragen. Er was geen mogelijkheid tot spontane etentjes (en daar ben ik dus dol op!). Uitstapjes met Amélie naar de kinderboerderij of een speeltuin stonden ook al niet op ons programma.

Het enige waar ik enige troost in kon vinden, waren wandelingen. Wandelen is ook één van mijn favoriete bezigheden, dus ik koos er dan voor om samen met een vriendin te gaan wandelen als ik nood had aan een babbel. Ook met Amélie trok ik er al eens op uit om naar het park hier in de buurt te gaan. Zo had ze ook eens afwisseling met haar eigen tuin en huis.

Maar geen afspraken, geen spontane activiteiten en een lege agenda, daar moest ik toch serieus aan wennen. Want het betekende ook: geen afleiding.

De confrontatie met mezelf

Nadat ik begin december te horen kreeg dat ik heel dicht tegen een burn-out aanzat, was ik vol goede moed aan therapie begonnen. Stilaan begon er verbetering te komen in mijn situatie. Ik voelde me weer opgewekter en energieker.

De lockdown voelde echter aan alsof ik maanden terug gekatapulteerd werd. Ik had het gevoel dat ik terug bij af stond en regelmatig stortte ik tranen bij mijn therapeut. Het geluk was dat ik nog bij haar terecht kon.

In je huis moeten blijven, nergens naar toe kunnen, het zijn dingen die ervoor zorgen dat je geen afleiding meer hebt van je eigen gedachten. Na het werk, het zoveelste boek, nog een serie, … blijven alleen jij en je gedachten over. Dat zorgt ervoor dat ik heel vaak de confrontatie met mezelf moest aangaan.

Zo zorgde Corona voor een van de moeilijkste perioden in mijn leven. Want wat vond ik nu echt belangrijk? Was het echt nodig om nog een half uurtje langer te werken? Moest ik echt op een dag een boek uitlezen? Waarom besteedde ik ettelijke uren op Facebook of Instagram? Hoe kreeg ik nu echt die rust in mijn hoofd waar ik zo nood aan had? De rust was alleszins wel terug te vinden in mijn agenda. Bij ons thuis hadden we ook wel rustmomenten. Maar in mijn hoofd lukte het maar niet.

Ik denk dat de confrontatie met mezelf de afgelopen tien weken ook voor een van de grootste groeimomenten heeft gezorgd in mijn leven. Niet alleen leerde ik mezelf veel beter kennen, ik leerde ook nog een paar andere dingen…

Genieten van de zon

Met dank aan Corona

Een lege agenda in het weekend is eigenlijk geweldig. Tijd voor mijn Lief, tijd voor mijn kleine meid en tijd voor mezelf. De manier waarop wij onze agenda’s vulden voor het Corona-tijdperk was niet gezond voor onszelf. We planden alles zo in dat we aan ieders wensen konden voldoen, behalve die van onszelf. En zo renden we onszelf gedurende het weekend eigenlijk gewoon voorbij.

Helemaal leeg zullen we de agenda’s natuurlijk niet meer houden wanneer we weer naar het ‘normale’ leven terugkeren. Maar het mag heus wel met een stuk minder druk om zoveel mogelijk mensen te zien. Ik geniet van die momenten alleen met mijn gezin.

Een andere druk waar we meer weerstand aan mogen bieden, is deze om te reizen. Nu we verplicht zijn om thuis te blijven, beseffen we dat we eigenlijk ontzettend kunnen genieten van ons huisje en de tuin. Die laatste begint stilaan echt vorm te krijgen en dat zorgt ervoor dat we er ook steeds meer van kunnen genieten. We hoeven eigenlijk niet te gaan reizen om er even tussenuit te zijn. Het is meer de knop in ons hoofd omdraaien: tijd voor vakantie en even alle klusjes en werk gewoon vergeten.

En daarmee hebben we meteen de belangrijkste les geleerd: mindset kan zoveel bepalen. We gaan geen wereldproblemen oplossen door onze mindset te veranderen. Maar heel wat persoonlijke problemen kunnen we op een andere manier het hoofd bieden, als we maar wat aan die mindset doen. Ik zit vaak vol wijsheden. Nu is het tijd om ze zelf ook toe te passen.

Zo zijn jullie weer een beetje op de hoogte van hoe het hier gaat. Nu weet ik ook graag: hoe gaat het met jullie?

4 Replies to “Vanuit de Coronabubbel”

  1. Hier gaat het ook goed, wat ik fijn vind, is dat iedereen nu merkt hoe zij zichzelf aan het voorbij rennen waren vooral, zoals jij ook aangeeft, je moet maar dit, en dat, zus en zo, nee je moet niets, behalve aan jezelf en je eigen gezin denken 😉

    Hier zijn alle evenementen weg gevallen qua werk voor Liefste, ehet geeft hem nu de tijd om de tuin te doen, het huis, kortom alle klusjes die allang liggen, velen al jaren en jaren, ja echt… en nu, is nul excuus om het uit te stellen, hahaha dus er wordt genoten van ons… juist loom en sloom, of keihard even gewerkt in en om het huis. Wij missen wel onze roadtrips gewoon in eigen land, dat begin ik vooral te missen, maar goed, er is altijd wel een haakwerkje te haken 😉

    X

  2. Fijn je update te lezen. Ik heb zeker aan je gedacht (en je gevolgd op Instagram)
    Hier alles ook goed, maar zeker ook mezelf wel tegen gekomen. Gewoon doorgewerkt met een vitaal beroep (mijn man ook) en dan nog het gezinnetje ernaast. Het was even jongleren. Ik heb zeker wat meer rust gevonden en neem ook steeds vaker even wat tijd voor mezelf. Het is een goede periode geweest voor zelfreflectie.

    1. Ja, echt herkenbaar. Kon jij van thuis uit werken? Was voornamelijk op je werk waarschijnlijk? Dan is het nog pittiger met een kleintje erbij! En jouw zoontje is ook nog zo jong!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.