Afgelopen november begonnen er allemaal alarmbelletjes in mijn hoofd steeds luider en duidelijker te rinkelen. Het werd hoog tijd dat ik leerde relaxter in het leven staan. Het leven had in 2019 totaal geen medelijden met me gehad. En ik zelf had ook niet echt medelijden met mezelf. Ik was overspannen, barstte voor het minste in huilen uit en intussen kafferde ik mezelf in mijn hoofd een beetje uit. Het ging echt niet goed met me.

Ik sliep dan wel nog redelijk, maar angsten over mijn dochter en mijn man namen het over. Meer dan eens zag ik ze dood voor mijn geestesoog. En meer dan eens vroeg ik mezelf ook af of het niet beter was dat ik ermee ophield.

Want eerlijk is eerlijk, als ik er niet meer was dan zou ook alle shit in mijn hoofd ophouden. You get it. Not good!

Ik besloot dus een radicale stap te nemen. Na jaren alles in mijn eentje te doen, nam ik de telefoon en belde ik een psycholoog. Begin december zat ik bij haar op de bank en stortte mijn hart uit. Letterlijk. Alles kwam naar buiten: mijn zorgen, mijn angsten, mijn pijn en ook veel snot en tranen. We besloten om samen aan de weg naar herstel te beginnen. Want voor haar was het duidelijk: ik zag serieus dicht tegen een burn-out aan.

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Dat is een vraag die ik mezelf wel dagelijks stel. Ik ken een burn-out. Ik ken de symptomen. Ik ken de signalen. Maar toch negeerde ik ze stuk voor stuk. Ik was helemaal niet bezig met mezelf. Ik was teveel bezig met voor anderen zorgen. En ik ging totaal niet relaxt met de dingen om. Alles moest, nooit echt ontspanning, zelfs niet in mijn vrije tijd.

Je mag het wel de valkuil van mijn leven noemen. Elke keer weer trap ik in dezelfde val. Ik vergeet mezelf in mijn pogingen om anderen te helpen. En op zich is er niets verkeerd met anderen helpen, maar in the proces vergat ik vooral mezelf. Ik vergat om naar mezelf te luisteren, mijn eigen grenzen te respecteren en vooral: ik vergat om rust te nemen.

En ik weet dat ik daarin niet de enige ben. Ik heb eigenlijk het idee dat ‘jezelf voorbij lopen’ een beetje in onze generatie ingebakken zit. Heb je dan een beetje een gevoelige kant, ben je er graag voor anderen, haal je je eigen waarde toch een groot stuk uit anderen helpen, dan zit je al gauw in hetzelfde straatje als ik.

De afgelopen maanden heb ik geleerd hoe het kan, dat relaxter in het leven staan. Het valt eigenlijk samen te vatten in vier lessen: je moet helemaal niets, het leven kan soms gewoon kut zijn, rust nemen is niet nutteloos en voor jezelf zorgen is niet egoïstisch.

Je moet helemaal niets

De allereerste oefening die ik van mijn psycholoog meekreeg naar huis was: niets doen. Goed plan psych, dat gaat me echt wel helpen. Ik word nu al gek van stilzitten.

Maar als je het geen kans geeft, kan je niet weten of het werkt. Dus ik ging mijn timer zetten en begon mijn avond met vijf minuten niets doen. Tijdens dat niets doen, begon ik te beseffen dat ik eigenlijk van mezelf altijd maar dingen ‘moest’. Ik moest werken. Ik moest een boek lezen (en minstens zoveel pagina’s per dag). Ik moest schrijven voor mijn blog. Ik moest met mijn dochter bezig zijn. Ik moest koken.

Er was helemaal niets meer wat ik wilde. Nope, alles was ‘moeten’ bij mij. Ja, zelfs mijn ontspanning was een ‘moeten’ geworden. Geen wonder dat ik er zo overspannen bij liep. Ik kon gewoon geen seconde ontspannen.

De waarheid is echter dat je helemaal niets moet in je leven. Ja, als je brood op de plank wilt, dan ga je beter werken. Maar er is niemand die je zegt dat je dat werk moet doen. Je kan ook een andere baan zoeken. Ik moet niet lezen, ik kan ook gewoon televisie kijken. Dat heb ik in de afgelopen maanden dus best veel gedaan. Meer dan ooit in de afgelopen vier jaar ofzo. En ik hoef ook helemaal niet te schrijven voor mijn blog. Het is wel leuk om het hier een beetje levendig te houden, maar enkel als ik zelf ook plezier heb in het schrijven natuurlijk!

Dus neen, eigenlijk hoef je niets in je leven. Dat is pas relaxter in het leven staan niet? Je mag alle ‘moeten’ eigenlijk gewoon vervangen door ‘willen’. En je dan de vraag stellen: wil ik dit echt?

Het leven kan soms gewoon kut zijn

Hoewel we het liever anders zien, soms komen er dingen op ons pad waar we echt niets aan kunnen doen. Dat is moeilijk om te aanvaarden in een wereld die gelooft dat je alles in eigen handen hebt. Onze samenleving gelooft dat ons leven maakbaar is. Gevolg: alles wat je overkomt, is ook jouw schuld.

Ik spreek dat tegen. Het leven is soms gewoon kut en daar kan jij niets aan doen. Je kan er niet aan doen dat je ziek wordt, of dat een geliefde van je ziek wordt. Het is ook niet jouw verantwoordelijkheid dat je Lief je bedriegt en er zo een einde komt aan je relatie. Het is niet jouw schuld dat je een geliefde verliest. En dat het weer vandaag ronduit slecht is, valt ook niet onder jouw verantwoordelijkheden te rekenen.

We mogen onszelf dan soms ook gewoon kut voelen. Als het leven niet meer meewerkt en dat werkt op jouw gemoed dan mag dat gewoon. Je hoeft niet altijd mooi weer te spelen. Alle gevoelens mogen er zijn, ook de negatieve.

Vecht dus gerust wat minder tegen negatieve gevoelens en ga wat relaxter in het leven staan.

Rust nemen is niet nutteloos

Truth: ik geloofde tot een paar maanden geleden dat ik altijd nuttig moest bezig zijn. Wanneer ik me liet afleiden door social media werd ik kwaad op mezelf. Die verloren tijd moest ik maar weer gaan inhalen! Driedubbel zelfs!

Nog een waarheid: hangen in de sofa, genieten van een boek, bingewatchen, … Eigenlijk rust nemen in het algemeen is niet nutteloos. Wanneer je uren productief bent, taken afwerkt en presteert, heeft je lichaam ook gewoon tijd nodig om te herstellen.

Neem dus ook gewoon eens lekker vrijaf. Het heeft heus zo zijn voordelen.

Voor jezelf kiezen is niet egoïstisch

Ik heb nooit ontkend dat zelfzorg niet egoïstisch is. Maar ik ben in de loop der tijd wel vergeten dat voor jezelf kiezen niet egoïstisch is. Altijd dacht ik dat ik er voor anderen moest zijn. Want anders vonden ze me niet meer leuk. Of hielden ze misschien niet meer van me.

Dit zat niet echt bewust in mijn hoofd, maar speelde onbewust wel een grote rol. Had ik het gevoel dat iemand beroep op me deed (zelfs als ze expliciet zeiden dat dat niet zo was) dan ging ik de ander altijd voornemen op mezelf. En ik ging helpen, luisteren en zorgen dragen die eigenlijk de mijne niet waren.

Het is oké om eens een avondje voor jezelf te plannen (of quality time met je Lief te hebben). Het is oké om ook eens geen zin te hebben in een koffiedate of die ene wandeling. Mensen gaan je er niet minder leuk om vinden.

Relaxter in het leven staan, betekent dus ook eens wat vaker voor jezelf kiezen. Doe iets wat jij leuk vindt. En sta even niet stil bij wat andere mensen van je willen. Het is jouw leven en jij moet er vooral iets leuks mee doen!

De afgelopen maanden werden deze vier dingen me steeds duidelijker. Ik blogde niet meer, omdat ik er de energie niet meer voor had. Ik nam afscheid van dingen die me niet dienden en me geen vreugde meer gaven. Ik keek gewoon televisie als ik daar zin in had. Ik schrijf omdat me dat vreugde geeft. Nu is het tijd om mijn vier nieuwe levenslessen te oefenen in het echte leven. Ik mag méér willen en minder moeten, want ik moet helemaal niets. Ik mag accepteren dat het leven soms gewoon kut is. Ik moet leren rusten tussen al het werken door. En voor mezelf kiezen is echt geen crime!

Relaxter in het leven staan pinterest

9 Replies to “Wat relaxter in het leven staan met vier levenslessen”

  1. Er is iets wat ik mezelf aan het leren ben, genieten van het Wachten. Ik schrijf het met een hoofdletter omdat Wachten zo mooi is. Het geeft ruimte. De muziek van de Stilte leert dat Wachten juist voor mooie dingen zorgt. Ik heb besloten om toch eens die 10 dagen Vipassana te doen. Telkens opnieuw laat ik me door iets anders overtuigen, en schuif ik het op. Ik denk dat die 10 dagen mij echt goed zullen doen.
    Ik lees ook dat het leven best wel eens kut kan zijn. Lijden hoort bij het leven. Zonder lijden weten we ook niet hoe goed we het hebben op andere momenten. Geen hoge toppen zonder diepe dalen. Dat zijn je eigen woorden, weet je nog? Maar lijden zegt ook dat het ontstaat omdat je met iets blijft zitten en er niet uitgeraakt.
    Mja, en zelfzorg, het is inderdaad een moeilijke. We kunnen beter voor een ander zorgen dan voor onszelf, en weet je waarom? Omdat wijzelf er midden inzitten. Als je een ander helpt is het gemakkelijk omdat je een buitenstaander bent. Een buitenstaander zijn voor jezelf, en jezelf observeren en weten wat je echt nodig hebt is veel moeilijker, zeker als de ander dan druk op je zet en je het gevoel geeft dat je “alleen maar aan jezelf denkt”. Zelfzorg is heel moeilijk omdat je niet nuchter naar jezelf kan kijken.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.