Mindful mama

Peuterdrama

Al een paar keer had ik haar tegen gehouden toen ze van het verzorgingskussen af wilde kruipen. Dat kussen ligt op een ladekast in onze badkamer. Enorm hoog is het dan wel niet, maar hoog genoeg zodat eraf kruipen, zoals van een stoel of de zetel, er niet in zit.

Een keer slaagde ze erin om aan haar armpjes aan de kast te bungelen. Haar voetjes konden niet aan de grond, die hingen er wel twintig centimeter boven. Toen ze dat besefte, wilde ze terug keren, maar dat lukte ook niet. Ik stond vlakbij om haar op te vangen indien nodig. Laat haar nu maar even op de sukkel met haar koppige kuren, dacht ik bij mezelf. Ze viel er niet af. Ze slaagde er zelfs in om op haar twee voetjes op de grond terecht te komen.

Bij haar tweede kunstje had ze echter minder geluk. Met de tandenborstel in haar mond ging ze met haar beentjes over de rand van het verzorgingskussen zitten. Iets wat ze al vaker zonder ongelukken heeft gedaan. Daardoor verloor ik even mijn waakzaamheid. Gezwind sprong mijn kleine meisje toen van de ladekast af. Deze keer was de landing niet zo zacht. Daar stond ik dan met een waslap in mijn handen, op een paar centimeter van dochterlief. Hoe kon ik haar missen? Hoe slaagde ik erin om haar te laten vallen in plaats van haar op te vangen?

Ze schreeuwde moord en brand. Rustig blijven, zei ik tegen mezelf, waarop ik haar de kans liet om zelf op te staan. Dat deed ze zonder problemen. Ze stak haar kleine armpjes naar me uit. De tranen rolden over haar wangen, terwijl haar gehuil bleef weerkaatsen tegen de muren van onze badkamer. En toen besloot ze dat ze kwaad op me was. Ze duwde zich van me weg, kroop in een hoekje. Haar kleine armpjes maaiden om zich heen wanneer ik dichterbij wilde komen. Ik ging naast haar zitten, waarop zij weer verder van me weg kroop. Dus gaf ik haar wat ruimte. Ondertussen probeerde ik haar met mijn stem wat troost te bieden. Een knuffel wilde ze duidelijk niet. Wat ik ook tegen haar vertelde, niets hielp. Haar woordenloos protest weerklonk nog steeds door ons huis.

Peuter, een kind dat zijn emoties nog niet zelf kan reguleren. Het is een understatement. Vanavond hadden we een peuterdrama bij ons thuis, omdat deze mama en haar dochter niet zo handig zijn.

Uiteindelijk viel alles wel weer in de plooi, maar van douchen is er niets meer in huis gekomen.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.