De vraag kwam al toen Amélie net een jaar was. Wanneer we aan een tweede wondertje zouden beginnen? Er werd ons niet echt gevraagd of we dat wilden, want twee is wel zo’n beetje de norm in onze samenleving, ook al kiezen steeds meer mensen bewust voor één kind. Het antwoord bleef vrijwel altijd hetzelfde: dat weten we nog niet.

Logisch, de eerste zes maanden van Amélie’s leven heb ik het echt moeilijk gehad. Niet met één specifiek iets, maar met het moederschap in het algemeen. Ik wilde zo graag alles goed doen, dat ik mezelf wegcijferde. Maar voor iemand, zoals ik, die echt tijd, ruimte en stilte voor zichzelf nodig heeft, is dat niet zo’n goed idee.

Maar kleine meisjes worden groot en Amélie is een meisje dat op haar zelfstandigheid staat. Dus toen ze rond haar tweede levensjaar al zoveel zelf kon, begon het bij mij toch te kriebelen… Een tweede keer zwanger zijn. Een tweede wondertje in ons leven. Een uitbreiding van ons gezinnetje.

Niet over één nacht ijs

Onze kennissen en vrienden schrikken er zeker niet van dat wij er langer dan een jaar over deden om zwanger te worden van ons tweede kindje. Medisch gezien zijn er geen problemen. Het gaat ook niet over de fysieke mogelijkheid om zwanger te worden, maar mijn man en ik, wij zijn grote twijfelaars.

Toen ik er eindelijk mijn gedacht van had gemaakt, was mijn man nog aan het twijfelen. En de omstandigheden in ons gezinnetje waren er ook niet echt naar. De zoektocht van mijn man naar een andere job, toestanden rondom de gezondheid van mijn schoonouders, mijn bijna burn-out die om de hoek kwam kijken, … Eigenlijk durfden we de sprong niet goed wagen.

Toen we uiteindelijk de twijfels overwonnen hadden en richting een beslissing gingen, gebeurde alles plots heel snel. Misschien iets te snel, alsof er eigenlijk voor ons beslist werd.

Ochtendmisselijkheid op elk moment van de dag

Toen ik in mei met een positieve zwangerschapstest in mijn handen stond, kon ik dan ook maar moeilijk geloven wat ik zag: er was echt een tweede wondertje op komst. Nog voor het goed en wel tot me doorgedrongen was, had ik reeds kinderopvang geregeld.

zwangerschapstest van ons tweede wondertje

De eerste (bewuste) weken van mijn zwangerschap leek er niets aan de hand. Bij Amélie ben ik vrij snel last beginnen krijgen van ochtendmisselijkheid, maar deze keer leek dat uit te blijven. Maar toen de misselijkheid eenmaal ten tonele kwam, kwam ze ook in alle heftigheid. Niet alleen had ik last van ochtendmisselijkheid, de misselijkheid kwam onverwachts op elk moment van de dag. Alles kon daarvoor een trigger zijn: een geur, een smaak, de structuur van mijn eten, … Ik leek vooral te grijpen naar suikerrijk en vetrijk voedsel. Er zijn die eerste drie maanden behoorlijk veel frietjes, chocolaatjes, frikandellen en hamburgers in mijn maag verdwenen.

Alles is anders

Toen ik aan het tweede trimester begon, hoopte ik dat de misselijkheid zou zakken. Maar dat deed ze niet. Ze hield nog makkelijk een maand aan. Toen ik eenmaal daar vanaf was, besloot mijn lichaam dat het tijd was voor het volgende kwaaltje: rugpijn en vermoeide benen.

Wat me vooral opviel, was dat alles aan deze zwangerschap anders is dan bij mijn eerste zwangerschap: de kwaaltjes, hoe mijn lichaam op alles reageerde, de zorgen.

Waar ik bij mijn eerste zwangerschap na een viertal maanden van de ochtendmisselijkheid af was, bleef de misselijkheid nog wat langer hangen bij deze zwangerschap. Bij de eerste zwangerschap had ik een heerlijk en actief tweede trimester. Dat was bij deze zwangerschap zeker niet zo. Lange wandelingen begonnen me zwaar te vallen. Het hardlopen had ik al moeten opgeven door de misselijkheid in mijn eerste trimester. Klusjes in huis werden ook steeds moeilijker door de rugpijn die bij een kleine inspanning al kwam opsteken.

In eerste instantie verzette ik me ertegen. Hé, het ging niet waar zijn dat ik gedurende mijn zwangerschap bijna niets meer zou kunnen doen. Maar tijdens een van de sessies bij mijn psycholoog (die ik nog altijd regelmatig zie naar aanleiding van de burn-out begin dit jaar) kreeg ik te horen dat mijn verzet geen zin had. Daarmee maakte ik het alleen maar zwaarder. Ik moest haar gelijk geven en ging het wat rustiger aan doen. Gelukkig kon mijn Lief een heleboel bijspringen in het huishouden.

Door die verplichte rust ontstond er mee tijd om te lezen, om te jureren in de schrijfwedstrijd, om te proeflezen en uiteindelijk om een oude hobby terug op te nemen: haken. En uiteindelijk is al deze ‘opoffering’ voor het goede doel: ons tweede wondertje laten groeien en bloeien.

Het aftellen is begonnen

Intussen ben ik alweer aan mijn derde trimester begonnen en daarmee is ook het aftellen begonnen. We verwachten ons tweede wondertje midden januari. Maar waar we voor Amélie toen al zo goed als alles geregeld hadden, moet er nu nog best veel gebeuren.

Toch zijn we redelijk gerust dat alles op tijd klaar zal zijn. Dat is misschien het grootste verschil met een eerste zwangerschap: voor het tweede kindje heb je toch al alles in huis. En omdat je alles al eens hebt meegemaakt, heb je veel meer het gevoel dat je weet wat er op je afkomt. Daardoor ben je ook veel geruster in alles.

Momenteel leggen we de laatste hand aan de geboortekaartjes en denken we na over de ‘doopsuikers’. Af en toe hebben we het over de ruimte in de woonkamer en hoe we dat gaan verdelen tussen onze twee kindjes.

Het aftellen is alvast begonnen: nog twaalf weken voor we ons tweede wondertje in onze armen kunnen sluiten.

6 Replies to “Mama-nieuws: er is een tweede wondertje op komst”

  1. Wauw, van harte gefeliciteerd! En die vraag toen ik mijn dochter kreeg, wanneer we voor een tweede zouden gaan, is gelukkig altijd uit gebleven, gezien ik helaas in een scheiding terecht kwam rond haar 2de jaar, dan laten ze het wel uit hun hoofd. Sas, had het er ook al over, en ik vind dat zo gek! Dat vraag je toch niet! Maar goed, het is zover, en ja, of jullie nu wel of niet hadden gewild, ik weet gewoon dat kinderen gewoon komen, of je nu wilt of niet. Ik heb teveel voorbeelden waarin het niet moest en ze zelfs dankzij de pil of andere voorbehoedsmiddelen er zijn gekomen. Gezond en inmiddels ook volwassen. Een gezin van 6, bijv. en alleen de laatste was gepland… i rest my case.

    X

    1. Dank je!
      Ja, kindjes komen als ze willen komen hè 😉 We weten ook dat het bij ons vaak wat sneller gaat dan we eigenlijk ‘willen’. Maar dit tweede wondertje is alvast meer dan gewenst!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.