Lief dagboek

Lief Dagboek #67 | Gepland is belangrijk, spontaan is leuker!

Mijn leven als werkende mama is niet meteen glitter en glamour. In deze reeks bied ik jullie toch graag een eerlijk inkijkje in mijn leven. De moeilijkheden die ik tegen kom wanneer ik alle ballen in de lucht probeer te houden zijn vast herkenbaar. Ook hoop ik jullie met mijn uitdagingen en oplossingen te inspireren. Dit was onze week met genoeg geplande afspraken en een spontaan uitje.

Behind the scènes

Maandag

Een nieuwe week vol nieuwe kansen en daar maak ik dankbaar gebruik van. Hoewel de workload op het werk nog steeds behoorlijk hoog is, slaag ik er vandaag toch in om redelijk wat zaken van mijn to-do-lijst gedaan te krijgen. Dat geeft hoop.

aardappelen met bloemkool

Amélie terugzien na een werkdag is altijd fijn. Ik hou ervan om me op mijn werk te kunnen storten, maar ik ben even blij wanneer ik mijn kleine meisje ’s avonds terug zie.

Dinsdag

Zoals elke dinsdag is het vandaag oma’s oppas dag. Amélie zwaait mee vrolijk uit. Met vertrekken heb ik echt geen moeilijkheden. Ook op het werk gaat het weer goed vooruit. Ik begin stilaan weer een beetje licht aan het einde van de tunnel te zien.

De avondroutine moet vandaag echter een heel stuk vlotter verlopen dan anders. Mijn Lief heeft een vergadering gepland, maar deze keer bij ons thuis. Dat betekent dat we moeten gegeten hebben en alles afgeruimd moet zijn voor de mensen bij ons aankomen. Het wordt een kleine race tegen de klok, maar we halen het.

Purpuz planner kaft
Deze lag dinsdag ook op de mat. Ik ben al volop aan het testen!

Ik verdwijn met Amélie naar boven. Zij moet toch in haar bedje. En zelf ga ik na mijn dagelijkse meditatiemomentje achter mijn computer zitten waar ik schrijf en blijf schrijven tot mijn Lief me bijna het bed in sleurt. Het was een heel geïnspireerde avond te noemen!

Woensdag

Wat wordt het met de dag moeilijker om op te staan. Het is koud en donker buiten. Mijn bed is een zacht, warm nest dat ik maar niet wil verlaten. Wanneer ik echter eenmaal uit bed ben, gaat het wel goed vooruit. Ik ben niet moe. De dipjes ’s middags zijn vrij beperkt en ik vlieg door mijn werk.

Gelukkig beginnen de dagen duidelijk te lengen. Wanneer ik ’s avonds de deur van het werk achter me dicht trek, is het nog steeds licht. Het schemert, maar het is nog licht. Heerlijk vind ik het om in het laatste daglicht nog naar huis te kunnen fietsen.

Ook ’s avonds loop ik telkens over van inspiratie. Ik moet mezelf bijna verplichten om op te houden met werken. Maar wat ‘werken’ genoemd wordt, is voor mij echt een uitlaatklep. Ik kan het dan ook niet laten om na het maken van mijn boodschappenlijstje online (want de boodschappen worden voor ons klaar gezet in de winkel, zodat we ze enkel moeten afhalen) toch nog een stukje van een artikel te tikken. En dan is het echt tijd om in bed te duiken.

Donderdag

De druilerige dagen blijven maar aanhouden. Ook donderdag is zo’n druilige, regenachtige dag. Iemand vertelt mij dat de winter eraan komt. Het zal kouder worden en beginnen vriezen. Dat vind ik niet erg. Vriesweer betekent vaak ook dat we de zon zullen zien. Die kan ik wel gebruiken. Mijn Lief overigens ook. Die is helemaal niet lekker. Hij twijfelt nog of hij zal gaan werken en besluit dat dan maar te doen. We zien wel waar we eindigen, zegt hij.

Na het werk is het weer een rush, want ik heb een afspraak in Gent. Ik haal iets uit mijn noodvoorraad uit de vriezer. Dat zijn gerechten die ik ooit in grote hoeveelheden heb gemaakt en ingevroren heb voor momenten dat ik niet veel tijd heb om eten te maken. Vanavond is dat hutsepot. Met een verse worst erbij is hij weer heerlijk!

Ik stop zelf Amélie in bad en kus haar en mijn Lief dan gedag. Ruim op tijd voor mijn afspraak kom ik aan in Gent waar ik een afspraak heb met een projectmedewerkster van ViVa. Aan hun project ‘Goed Genoeg Ouderschap’ mag ik als blogger gaan meewerken. We hebben een heel fijn overleg en ik zie het helemaal zitten om aan dit project mee te werken. Na onze vergadering blijf ik nog even hangen in het cafeetje waar we zaten. Mijn thee was nog niet op, dus ik haal mijn notitieboekje boven en begin te schrijven. Voor ik het weet zijn we een uur en zes bladzijden verder. Dat is wat we noemen, een productieve avond!

Vrijdag

De stress en de gebeurtenissen stapelen zich op. Dit is echt een van de moeilijkste werkdagen sinds tijden. Er komt bijna niets uit mijn vingers, hoewel ik echt een goede poging doe. Maar andere zaken krijgen prioriteit. Soms loopt dat nu eenmaal zo.

Ik ben dan ook ontzettend dankbaar dat het nu weekend is. Bij thuiskomst neem ik een gin-tonic om de week door te spoelen. Voor één keer mag het. Wanneer onze buren binnen komen met de boodschappen horen we dat zij ook nood hebben aan een break. Dus beslissen we ad hoc om met ons zessen te gaan eten.

Het is een heerlijk etentje, maar we merken wel dat dit te laat is om met Amélie nog uit te gaan eten. Ze is moe en hangerig. Toch vind ik haar een straffe meid, omdat ze ondanks de vermoeidheid wel flink eet en wij daardoor ook nog rustig kunnen eten. Daarna zit ze nog wat te spelen, maar we merken dat de limiet echt bereikt is. We hebben weer een lesje in het ouderschap bijgeleerd!

Zaterdag

Onze wekker gaat om half zeven en dat doet wel een beetje pijn in het weekend. Maar het is vandaag weer de eerste les peuterturnen. Die willen we niet missen! Amélie gaat met haar papa turnen, terwijl ik nog wat bankzaken ga regelen voor mijn bedrijfje.

Verder staan er ook nog huishoudelijke klusjes op het programma en doe ik de voorbereidingen van onze maaltijd vanavond. Twee bevriende koppels, waarvan ik samen met de dames de opleiding sociaal werk volgde, komen bij ons op bezoek samen met hun kindjes. In totaal lopen er drie peuters en één kleuter rond in huis. Een behoorlijk drukke bedoening, maar het is heerlijk om te zien hoe de vier meisjes samen spelen. Het werd een heerlijk gezellige avond met ons allen om in het gelukslijstje te zetten!

Zondag

We dachten dat we zouden kunnen uitslapen vandaag, maar dat is buiten onze kleine Amélie gerekend. Rond zes uur komt het eerste geluid uit de kinderkamer. Een uurtje later moet ik echt uit bed om haar op te halen, want ze is duidelijk wakker.

We ontbijten op z’n zondags met heerlijke pannenkoeken, vers gebakken door mijn Lief. Daarna gaan ik en Amélie onder de douche, terwijl mijn Lief naar de nationale receptie van zijn partij vertrekt. Wij gaan ook naar een nieuwjaarsreceptie: deze van ons kleine dorpje. Daar komen we heel wat bekenden tegen. Amélie loopt rond van het ene hondje naar het andere. Ik mag achter haar aan lopen. Door de vrieskou besluit ik na een uurtje om toch naar huis te gaan. De receptie is namelijk buiten en Amélie houdt geen seconde haar handschoenen aan.

De rest van onze zondag verloopt behoorlijk lui. We kijken wat er zich aandient, doen een paar klusjes, krijgen nog even bezoek over de vloer en ik schrijf nog een artikel voor de Literatuur Club en voor mijn blog. Het weekend eindigt heerlijk met een boek in mijn sofa!

Count your blessings

Heel vaak focussen we op alles wat mis gaat in ons leven. We onthouden de negatieve dingen, terwijl het net belangrijk is om je te concentreren op wat goed gaat. De juiste mindset kan een heel verschil maken wanneer het leven uitdagingen op ons afvuurt. Beoefen daarom dankbaarheid. Voor deze dingen was ik afgelopen week dankbaar:

♥ het warme nestje dat mijn bedje is (al kan ik er daardoor moeilijker
uitkomen)
♥ heerlijke frisse fietstochten in de ochtend
♥ de zonsopgang kunnen zien vanachter mijn bureau
♥ het inzicht dat keuzes belangrijk zijn om voor jezelf te kunnen zorgen
♥ mijn kleine meid, mijn Lief en alle lieve mensen rondom mij
♥ een lekker broodje als lunch
♥ een fijne wandeling
♥ een goed gesprek met mijn Lief
♥ alle steun die ik van mijn Lief krijg, overigens
♥ een spontaan etentje
♥ heerlijk winterweer
♥ prachtige momenten met lieve vrienden
♥ knuffelmomenten in bed met Amélie, ook al is het veel te vroeg

Deze week

Gelezen… in ‘De Ontembare Vrouw‘. Ik ben al over de helft. Het einde komt in zicht en dat vind ik best jammer.

Ook heb ik het boek voor de leesclub gelezen, Birk van Jaap Robben. Het verhaal gaat over een jongen die zijn vader ziet verdwijnen in de zee, maar er in eerste instantie niets over zegt tegen zijn moeder. Een boek over schuldgevoelens en alleen opgroeien.

Gekeken… naar The Alienist op Netflix met mijn Lief. Hij is de serie al een hele tijd aan het volgen. Ik volg af en toe een aflevering.

Geluisterd…

Geschreven…

Een artikel over wasbare inlegkruisjes: waarom zou je ze moeten gebruiken?

2 thoughts on “Lief Dagboek #67 | Gepland is belangrijk, spontaan is leuker!

  1. Ik blijf het knap vinden, een werkende mama, respect zelfs, als ik dit zo lees, ik denk dat ik gillend gek was geworden indertijd, als ik naast mama zijn en huishouden ook nog had moeten werken. Ik destijds heel bewust gekozen oom thuis mama te zijn, en pas later als zij op school zat en oud genoeg was, te gaan werken, dat liep dus helaas anders, maar goed… echt, respect!

    Ook al, kwam het ook omdat mijn dochter niet zonder mij kon zo bleek ook later, verlatingsangst, ze werd gek op naschoolse opvang bijv. Zat alleen te huilen, het is geprobeerd namelijk. Ze konden niets met haar…

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.