Persoonlijk

Lief Dagboek #58 | Uitdaging en zelfzorg

Met deze zondagavond komt ook het einde van de week in zicht. Tijd om eens terug te blikken zodat ik fris aan een nieuwe week kan beginnen. NaNoWriMo loopt nog steeds en neemt dus een groot deel van de tijd in beslag, maar ik merk ook dat voor mezelf zorgen steeds belangrijker wordt. Lezen jullie mee in dit dagboekje?

Clouds in my mind

Afgelopen week haalde ik het weer eens in mijn hoofd om mijn unieke bezoekers te bekijken in google analytics. Meestal heb ik daar geen idee van. Ik zie wel mijn WordPress statistieken als ik op mijn dashboard kom, maar die geven nooit een realistische weergave.

Van mijn WordPress statistieken word ik overigens wel altijd blij. Meestal zie ik stijgende balkjes, voor mij mooie resultaten. In analytics kijken is echter geen goed idee. Als ik de dag vrolijk wil doorkomen toch niet. Laat ik zeggen dat ik niet echt tevreden ben met de cijfertjes.

Wat de cijfertjes mij wel leerden, is dat ik een heel trouw publiek hebt. Een klein groepje mensen die regelmatig komt lezen en blijft terug komen. Al die lezers ben ik ontzettend dankbaar, want zij reageren hier nog steeds (geen evidentie meer in blogland). Ze geven mij de motivatie om te blijven schrijven (want een schrijver wil wel gelezen worden). Een uitgebreide dankjewel dus aan al die lieve lezers die hier iedere keer weer de tijd en de moeite nemen om mijn artikelen te lezen en te reageren!

De orde van de dag

Zoals gewoonlijk start de nieuwe werkweek op maandag. Mijn Lief heeft ’s avonds afgesproken met een vriend om te gaan fitnessen. Ik ga samen met Amélie, nadat ik haar op de opvang heb opgehaald, cadeautjes ophalen voor mijn Lief zijn petekindje. Amélie ligt al lang en breed in bed te slapen wanneer mijn Lief thuiskomt. Ik ga met volle moed achter mijn computer zitten en tik voldoende woorden voor twee dagen!

Ook op dinsdag zijn Amélie en ik ’s avonds alleen thuis. Dit keer omdat mijn Lief vergadering heeft. Omdat we daar zin in hebben, dansen we rond in huis. Onze kleine meid is gek op Psychokiller van Talking Heads. Ze zingt lekker mee, terwijl ze danst met meneer Konijn. Heerlijk! Het is de ideale manier om mijn hoofd leeg te maken.

Woensdag nemen we ’s avonds de tijd om de cadeautjes te gaan afgeven aan het petekindje van mijn Lief. Met het schaamrood op mijn wangen moet ik bekennen dat het verjaardagscadeautjes zijn die we véél te laat geven. Ons petekindje was er echter wel ontzettend blij mee. Ik zag zelfs een filmpje op instagram waarop hij lustig aan het drummen was. Ondanks de vertraging was het dus wel een schot in de roos!

Ik maak donderdag een veel te ingewikkelde ovenschotel klaar, waardoor we vrij laat aan tafel zitten. Amélie ligt dus eigenlijk ook net iets te laat in haar bedje. Door het bezoekje woensdag heb ik niet kunnen schrijven aan mijn roman en moet ik inhalen. Gelukkig lag ik al een stukje voorop, maar het is best moeilijk om mezelf te motiveren om ermee verder te doen.

Eindelijk vrijdag! Ik mag iets vroeger stoppen en ga samen met Amélie naar de kapper. Daarna gaan we alle boodschappen doen. Mijn Lief is nog gaan fitnessen, dus moeten we even wachten voor het eten. Ideaal moment voor mij en Amélie om eens tijd met elkaar te spenderen. Er worden torens gebouwd en omgegooid, we doen lekker gek, kleuren doen we ook nog. Heerlijk zo eventjes quality time! Ik besluit om vanavond niet te schrijven, maar mijn vrije tijd te gebruiken om een boek te lezen.

dagboek

De zon laat zich meteen zien zaterdag. Daar maken Amélie en ik gebruik van. We gaan samen naar buiten om te oefenen met het loopfietsje. Eerst gaat Amélie een eindje met haar fiets, maar na een aantal valpartijen besluit ze om te voet verder te gaan. Zo hangen we er een wandeling aan vast. We gaan deze morgen echter niet naar kleuterturnen. Amélie had afgelopen nacht een nachtmerrie en het duurde twee uur voor ze weer durfde/kon slapen. Het plan was wel om op te staan, maar ik was zo kapot dat mijn Lief me zelfs niet wakker kreeg (en de wekker overigens ook niet). Ik spendeer mijn namiddag met poetsen en schrijven voor mijn blog. Rond half zeven gaat de bel, want de babysit staat voor de deur. Het Lief van mijn jongste zus speelt een toneelstuk vanavond en dat willen we natuurlijk gezien hebben. Het is een vertolking van de film ’12 angry men’. Het gezelschap speelt ontzettend goed. Wij hebben alvast van onze avond genoten!

Het is zondag vrij lastig om uit ons bed te komen, aangezien het al wat later was toen we gisteren in ons bed lagen. Toch verplicht ik mezelf om eruit te rollen om met Amélie naar de zwemles te gaan. Zij heeft er deugd van en ik ook. We blijven na de les zelfs nog even hangen om van de glijbaan te glijden en te spelen in het water. Als we thuiskomen heeft Amélie eerst honger om daarna vrij moe in haar bedje te duiken. Voor we vertrekken naar de Palingbeek, smullen we eerst van verse hutsepot. Amélie eet wel twee borden! De zon staat al lang niet meer op haar hoogst als we bij de Palingbeek aankomen en het is er razend druk. De reden? Mensen komen beeldjes ophalen van het kunstwerk dat geplaatst werd in kader van de ‘Coming World Remember Me’ tentoonstelling, naar aanleiding van de herdenking van 100 jaar WO I. We zien hoe mensen af en aan lopen, sommigen vullen meerdere zakken met beeldjes. We nemen er zelf ook twee mee, omdat we dit een mooi symbool vinden. We maken nog een korte wandeling voor we huiswaarts keren waar we ons weekend afsluiten met pannenkoeken!

dagboek

Gelezen deze week

Lam – Hannelore Bedert; nog steeds aan het lezen

De stille kracht – Louis Couperus; ik begon in dit boek maar ben nog geen 20 pagina’s ver geraakt.

boek op de mat

Liedje in mijn hoofd

3 thoughts on “Lief Dagboek #58 | Uitdaging en zelfzorg

  1. De Stille kracht, een lastig boek om doorheen te komen, ja natuurlijk heb ik dat ooit in mijn handen gehad, is zelfs ooit een tv serie van gemaakt, maar ik kwam er ook niet doorheen, nu had ik wel een versie met de oud Nederlandse taal erin, waar vlees bijv. nog als vleesch voorbij kwam. Misschien was dat het wel.

    De nachtmerrie, altijd zo erg met onze kleintjes en dat je dan amper wakker wordt ook heel normaal ergens, zo’n periode heb ik ook gehad, en toen zat de mijne al op school :O Ze kwam dus vaak te laat… Gelukkig is dat voorbij!

    Mooie foto’s en leuke dingen gedaan, de stats, die analytics heb ik niet, alleen van wordpress, en eigenlijk kan mij dat weinig schelen, wat mij wel kan schelen, is precies wat je zegt. Diegenen die elke dag of elke keer de tijd en moeite nemen om echt te lezen en kijken en dan reageren, dat is nu het aller leukste van bloggen 😀

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Een fotoreportage met geduld zonder statief. ~autodidact~My Profile

    1. Ik heb ook zo’n oude versie te pakken en moet me echt concentreren om hem te lezen, dus ik weet niet of ik hem nog uit krijg XD We zullen zien.

      Nachtmerries komen voor op alle leeftijden hè, dus ik bereid me maar al voor!

  2. Helemaal met Morgaine eens vwb de statistieken. Het leukste vind ik zelf de mensen die daadwerkelijk de moeite nemen om te lezen en ook de moeite nemen om te reageren.

    Ik kom hier graag. Je zet mij geregeld aan het denken met je mooie schrijfsels en vind het leuk je al bloggend te volgen.

    Wat is jullie kleine prinses alweer groot zeg!!
    Deborah onlangs geplaatst…Het had zo anders kunnen zijn…My Profile

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.