Lief dagboek

Lief Dagboek #55 | Slaaptekort

Een dagje later dan jullie van mij gewend zijn, komt dit dagboekje online. En ik vertel jullie in dit dagboekje ook meteen hoe dat komt!

Clouds in my mind

Doordat Amélie ziek was de afgelopen week heb ik een slaaptekort opgebouwd. Ze werd weer elke nacht wakker. Troost van mama had ze toen nodig, maar ook een beetje melk. Meestal was ik maar een half uurtje in de weer. Even de luier verversen, wat knuffelen, een beetje melk drinken en dan hup, bedje weer in. Maar onderbroken nachten ben ik eigenlijk niet meer gewoon.

Dat ze de nacht van donderdag op vrijdag, en de nacht van zaterdag op zondag, dan ook nog eens een wake hield van één tot drie maakte het er natuurlijk niet beter op. Ik besefte weer ten volle waarom ik het eerste jaar dat ze in ons leven was, niet zo optimaal functioneerde. En tegelijk denk ik ook: al die mama’s met pasgeboren baby’tjes, wat een heldinnen zijn het.

Bij deze, aan de mama’s die er elke nacht weer staan voor hun kindjes: jullie zijn heldinnen!

De orde van de dag

Wanneer we op maandag de week beginnen, denk ik dat de ziekte van Amélie voorbij is. Ze staat ’s morgens op zonder koorts. We twijfelen of we haar naar de opvang zouden brengen. Uiteindelijk besluiten we om Amélie toch te laten gaan, omdat we het een beetje stom vinden om haar thuis te houden als ze genezen lijkt. Verkeerd gedacht! ’s Middags krijg ik een berichtje van de opvang dat de koorts terug is en nog een klein beetje ook. Voor het werk is het geen probleem dat ik haar ga ophalen. Normaal zou mijn Lief dan voor haar zorgen, maar hij zit net in een vergadering als ik bel. De noodoplossing dan maar: opa en oma. Zij wonen niet zo ver van mijn werk vandaan en vinden het geen probleem dat ik Amélie breng. Na het werk ga ik meteen met haar naar de dokter, omdat dit nu al aan de gang is van vrijdag. Iets als ‘sinusiet’ is het oordeel. We krijgen een voorschrift voor siroop mee en verder is het: afwachten. Eenmaal thuis eet Amélie nog iets kleins (veel eet ze de laatste dagen niet meer) en gaat daarna slapen. Ook ik ben blij als na een dagje ‘rondcrossen’ ook in bed kan duiken.

Gelukkig is dinsdag de oppasdag van opa en oma. Deze keer komen ze zelfs met twee voor Amélie zorgen. Wat een luxe is dat zeg. Nu zijn er twee keer zoveel mensen om mee te spelen! Tegen de avond is de koorts van onze kleine meid weg en dat doet mij wel veel deugd! 

dagboek

Toch houden we Amélie woensdag nog een dagje thuis. In het begin van de week hadden we ons ook zo vergist in haar genezing dat we het risico niet nog eens willen lopen. Ik heb verlof genomen voor haar en ze geniet duidelijk van de onverdeelde aandacht van mama. Terwijl ze een dutje doet, lap ik nog even de ramen. Weer een werkje dat niet moet gebeuren komend weekend. 

Donderdag ga ik weer gewoon werken. Het is nog eens een dagje oppas van opa, zoals gewoonlijk. Amélie is duidelijk al veel beter. Ze is weer de spring-in-t-veld die we gewend zijn. Steeds meer begint ze haar eigen willetje te ontdekken. Zo erg zelfs dat ik er soms helemaal gek van wordt!

Wat er die nacht gebeurd, vertelde ik al: een wake van Amélie. Het is dus des te moeilijker voor haar om vrijdag op te staan. Net als voor mama en papa. Mijn Lief heeft vanaf vandaag verlof en hij gebruikt deze vrije dag ontzettend nuttig. Ik moet werken en heb pas om 17u gedaan. Wanneer ik thuis kom, maken we ons klaar om mee te gaan met de Halloweentocht samen met onze vrienden uit de straat! We beginnen met heerlijke koeken en warme chocolademelk waarna we op zoek gaan naar de ogen van de heks van Emelgem. Wij moeten al na de eerste stop op de tocht afhaken. Het is al half negen. Amélie is doodmoe (en wij stiekem ook). 

dagboek

Door de samenwerkende vennootschap (van mezelf en mijn Lief) heb ik op zaterdag niet zoveel huishoudelijke taken meer. We starten de dag, zoals elke week, met peuterturnen. Er worden nog een paar boodschappen gedaan en daarna kan ik beginnen aan het gerechtje voor morgenmiddag: konijn! Mijn Lief had daar ontzettend veel zin in, dus maak ik dit voor zijn verjaardag. ’s Middags ga ik nog langs bij vrienden, omdat we beiden nog groenten over hadden. Die gooien we samen en maken drie soorten heerlijke soep!

Na de zwemles op zondag ga ik aan de slag, want mijn ouders en de ouders van mijn Lief komen eten voor zijn verjaardag. Ik had al gezegd dat ik me niet zo lekker voelde, maar dacht dat het gewoon aan de vermoeidheid lag. Later die middag dirigeert mijn Lief mij ook naar de zetel, omdat ik zo bleek zie. Tijd om te rusten, vindt hij. Maar wanneer ik even later wakker wordt, blijkt er toch iets meer aan de hand. Misselijkheid, hoofdpijn en spierpijn vechten om de aandacht. Ik kruip rond zessen al in mijn bedje, omdat het niet meer gaat. En daar blijf ik tot de volgende ochtend. Eerst peuter ziek, nu mama ziek.

dagboek

Gelezen deze week

📚 Leeuwen wekken van Ayelet Gundar-Goshen

📚 De zon is ook een ster – Nicola Yoon

Liedje in mijn hoofd

2 thoughts on “Lief Dagboek #55 | Slaaptekort

  1. Zo gaat dat vaak, eerst het kind, daarna de ouders, mag ik jou mee geven? Dat als je ziek bent, en het lijkt of je beter bent, dat je dan ook weer even weerstand op moet bouwen? Dat geldt zeker voor onze kleintjes, koorts weg? Dan zeker nog, zoals je nu gedaan hebt, nog een paar dagen thuis houden, want ze pakken het zo weer van anderen op eventueel die het onder de leden hebben. 😉 Dus voortaan.. even langer thuis houden. Anders blijf je bezig, ervaring spreekt 😉

    Alsnog van harte gefeliciteerd met jouw lief, en voor jou, beterschap, en ook jij, weer iets beter? Blijf een dagje langer thuis om weer op krachten te komen!

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Leeuwarden: Abe Bonnema torenMy Profile

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.