Persoonlijk

Lief Dagboek #54 | telefoontjes

Het was me de week van de telefoontjes wel: mijn Lief, mijn papa en de opvang van Amélie. Elk met niet zo’n fijn nieuws. Deze week kreeg ik ook voor het eerst een minder fijne reactie op mijn blog… Over dat alles, een nieuw dagboekje!

Clouds in my coffee

Soms weet ik niet hoe ik het allemaal blijf doen. Fulltime werken, voor mijn kleine meid zorgen, dagelijks bloggen, boeken verslinden, het huishouden en dan ook nog eens mijn inzet voor leesclubs online en offline. En dan vraagt iemand die je al een paar jaar niet meer hebt gezien je: hoe doe je het toch?

Ik denk dat lezen en schrijven mijn uitlaatkleppen zijn. Het zijn mijn methoden om te ontspannen, tot rust te komen, de dag achter mij te laten. Door te schrijven verwerk ik. Door te lezen ontspan ik. En zolang ik bij dat alles geen ‘moeten’ maar ‘mogen’ plaats, blijk ik heel goed in staat om het allemaal te combineren!

De orde van de dag

De week begint op maandag in mineur. We zijn nog steeds ondersteboven van wat er op verkiezingsdag is gebeurd. Toch laat het werk niet op zich wachten. Mijn Lief heeft die avond nog een vergadering om de resultaten te bespreken en de mandaten toe te wijzen die toegewezen kunnen worden. Nadat Amélie in haar bedje ligt, gebruik ik mijn tijd om de strijk in te halen. En dat was nodig!

Stilaan begint alles weer in de plooi te vallen. Dinsdag is mijn Lief thuis. Het voelt wel een beetje vreemd aan om hem zo weer om me heen te hebben. Hij laat natuurlijk ook graag zijn mening over vanalles en nog wat horen. Hoewel het die dag ook zijn verjaardag is, doen we niets speciaals. Daar heeft hij geen zin in. Een avondje bankhangen met z’n tweetjes is meer dan genoeg feest.

Hoewel mijn Lief op woensdag thuis zou zijn ’s avonds, krijg ik net voor ik naar huis vertrek telefoon van hem. Er is een zwaar ongeluk gebeurd en hij is opgeroepen door het PSH (psychosociaalhulpverlenings) netwerk. Wanneer hij naar huis zal kunnen komen, weet hij niet. Maar net als ik het eten op de borden schep, komt hij binnen. Ideaal. Ik hoor meteen ook het hele verhaal: een tractor en een groep wielertoeristen reden in een bocht in tegenovergestelde richting. De wielertoeristen schrokken van de tractor, de eerste kwamen ten val waarop de tractor over één van hen is gereden. Een tweede werd geraakt door de aanhangwagen. De eerste overleed ter plaats, de tweede werd in kritieke toestand afgevoerd naar het ziekenhuis. Mijn Lief ging ter plaatse om de rest van de groep op te vangen en te begeleiden. Je wordt toch even stil als je zo’n verhalen hoort.
Diezelfde dag krijg ik nog een ander telefoontje, van mijn papa. Hij zal aankomende woensdag worden geopereerd aan zijn knie. Een routine-operatie, maar je staat er toch even bij stil. Het kaarsje gaat hier alvast aan!

dagboek

Donderdag heb ik een behoorlijke drukke dag op het werk. Ik kan niet zeggen dat ik niet blij was dat ik naar huis mocht. Daar wachtte Amélie op mij om me duizend kusjes en heel veel knuffels te geven. We eten samen, mevrouw kruipt vroeg in bed en ik en mijn Lief genieten nog even van een rustige avond. Ik plaats die avond ook de beruchte blog, wat me een reactie oplevert waar ik toch even van schrik. Het houdt me bezig tot de volgende dag.

Een uurtje voor ik op vrijdag naar huis vertrek, krijg ik telefoon van de opvang van Amélie. Ze hebben haar net uit bed gehaald en de thermometer geeft 39,7°C aan. Nu heeft Amélie snel koorts, dus maak ik me niet al teveel zorgen, aangezien ze verder enkel last lijkt te hebben van een hoest en veel snot. Wel bel ik naar de vrienden waar we normaal gingen eten, dat we vanavond niet zullen komen. Amélie gaat zelfs om zes uur slapen, dus dat komt nog goed uit. Omdat we niets te eten in huis hebben, besluiten we dan maar om frietjes te halen. Lekker, zo op vrijdag!

We hadden het al de vorige dag beslist, op zaterdag sliepen we uit. Geen turnles voor Amélie. Haar laten slapen, leek ons belangrijker zodat ze wat kon bijkomen van wat haar lijfje dan ook plaagt. Iets na zevenen maakt ze ons wakker. Ze heeft nog lichte koorts, maar verder lijkt ze vrij vrolijk en alert. We besluiten dus om onze plannen van die middag niet af te zeggen. Het was al heel lang geleden dat we de vrienden waarmee we afgesproken hadden, hadden gezien. Daarnaast was een van hen jarig, dan moet je natuurlijk vieren. We brachten de middag door in goed gezelschap, in het zonnetje. Met de kindjes gingen we naar de kinderboerderij en de speeltuin. Daarna bleven we nog bij onze vrienden eten. Een geweldige namiddag waar ik met veel warmte op terug kijk.

We hadden nog meer plannen op zondag maar Amélie stak daar een stokje voor. Haar koorts was boven de veertig uitgestegen toen ze mij om zes uur wakker maakte. We gaven haar water, medicatie en kropen met ons drietjes terug in het grote bed. Dicht bij mama en papa sliep ze nog een beetje, maar heel erg onrustig. De rest van de dag waren we veroordeeld tot een lazy sunday, maar geen een van ons twee die dat erg vond. Al was het wel jammer dat we nu de musical, The Sound of Music, waar we heen gingen, moesten missen.

Gelezen deze week

Ik lees traag maar gestaag verder in ‘De vloek van de magiër’ van Karen Miller en lees het boek net voor het einde van de week uit!

Zo kan ik beginnen aan ‘Leeuwen wekken’ van Ayelet Gundar-Goshen, voor de Hebban Leesclub.

Liedje in mijn hoofd

Hoe was jouw week?

2 thoughts on “Lief Dagboek #54 | telefoontjes

  1. Soms komt alles tegelijk, lijkt het. Dat is naar.

    Wat betreft nare reacties op je blog, probeer je daar niet zoveel van aan te trekken. Ieder zijn mening, de een uit het wat ongenuanceerder dan de ander. Zonde om daar je goede humeur door te laten verpesten!

    1. Het was de eerste keer dat ik zo’n reactie kreeg en bij dit artikel dacht ik ook echt dat ik misschien iets verkeerd geformuleerd had. Maar goed, er zijn ergere dingen in het leven. Een zieke dochter bijvoorbeeld 😉

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.