Lief dagboek

Lief dagboek #17 | afscheid nemen

Vanavond zal iedereen gezellig aan de kerstdis zitten. Ook wij zullen rond een rijkelijk gevulde tafel zitten, al zullen onze gedachten niet zozeer bij Kerst zelf zijn. Afgelopen week stond namelijk volledig in het teken van afscheid nemen van iemand die ons zeer dierbaar was.

Zondag

Kerststukje

Onze ochtend werd verstoord door een telefoontje van mijn schoonvader. Ze hadden gebeld van het rusthuis, omdat ze verwachten dat oma elk moment kon overgaan. Hoewel we de hele dag bij haar bleven, was oma nog lang niet van plan om deze wereld te verlaten. Zij zou duidelijk zelf wel het moment kiezen om naar de andere zijde te vertrekken. Mijn Lief en zijn vader willen haar echter niet alleen laten gaan. Dus zouden ze de hele nacht blijven om bij haar te waken. Ik en Amélie gingen naar huis, want er stond – ondanks alle emoties – toch weer een nieuwe week op ons te wachten.

Om tien uur krijg ik nogal een onverwacht telefoontje van mijn Lief. Zijn oma is naar de andere kant vertrokken, onder haar voorwaarden. Ik wacht tot mijn Lief thuis is en we kruipen samen onder de wol waar we een poging doen om toch een beetje te slapen.

Maandag

Gelukkig moet mijn Lief vandaag niet werken. Ik moet wel optrekken aangezien de periode van het verlof is gestart, en een collega waarvan ik back-up ben er niet is. Ik ben behoorlijk uitgeput: de emoties en de moeilijke nacht eisen hun tol. Op het werk is het moeilijk om mijn hoofd erbij te houden. Ik ben in gedachten bij mijn Lief en zijn ouders die nu bezig zijn met het regelen van alle bijzonderheden voor het afscheid.

Zelf heb ik me de afgelopen dagen sterk gehouden, maar er zitten veel emoties die een uitweg zoeken. Ik herbeleef het afscheid van mijn eigen oma, twee jaar geleden, weer een beetje. Dat en ook ik ben eigenlijk weer een dierbaar iemand verloren. Ik ken haar ondertussen tien jaar. Een fractie van haar leven, maar toch een periode die kan tellen. ’s Avonds vloeien de tranen eindelijk. Ik sla om me heen, ben kwaad, verdrietig en radeloos tegelijkertijd. Uiteindelijk gaat de storm liggen en maken ik en mijn Lief er nog een troostrijke avond van.

Dinsdag

wok

Lief gaat terug aan het werk, niet met volle goesting, maar wie kan het hem kwalijk nemen. Ik slaag erin om weer wat op een normale manier aan het werk te zijn. Mijn dichtste collega is ook een fijne steun. Toch is knuffelen met Amélie en mijn Lief het eerste wat ik doe als ik thuis kom. Ik heb nu heel veel nood aan knuffels. Wanneer Amélie in bed ligt, brengen we de rest van de avond dan ook in de zetel dicht bij elkaar door. En meer moest dat niet zijn.

Woensdag

Stoemp

De dienst komt steeds dichterbij en er moeten praktische zaken geregeld worden. We willen Amélie graag meenemen die dag, dus moet er voor haar van alles voorzien worden. Ook moeten er wat dingen geregeld worden voor het afscheid zelf. Maar belangrijker is dat we nog eens langs oma willen gaan om haar een laatste groet te brengen. Na het werk rapen we snel alles bij elkaar en gaan naar de begrafenisondernemer waar ze ligt te wachten voor ze naar haar laatste rustplaats wordt gebracht. Oma heeft een eigen kamer waar mensen haar kunnen komen groeten. Ze ligt er vredig en bijna mooi bij. Het is alsof ze elk moment kan wakker worden. We hebben besloten om kleine Amélie mee te nemen. Ze begrijpt het allemaal dan nog niet, maar wanneer we aan de deur staan voor we vertrekken, zwaait ze naar oma. Zo een klein gebaar, maar het raakt ons diep. Alsof ze oma vaarwel zwaait.

Donderdag

Zijn er nog normale dagen? Het lijkt erop dat we even rust krijgen. Vandaag is Amélie precies negen maanden oud. Even lang uit de buik als erin. Ik schrijf er een blogje over. Ik vind het heerlijk om elke maand deze kleine vorderingen vast te leggen. Soms vind ik het jammer dat ik het zelfs niet eerder ben beginnen doen. Een aantal dingen weet ik zelfs niet meer.

We hebben vandaag de volledige fotoreportage aangekocht van ons huwelijk. Dat waren we al een tijdje van plan, maar nu doen we het vooral om een aantal van de foto’s van oma te kunnen gebruiken tijdens haar afscheidsdienst. Terwijl de lasagne in de oven zit, bekijken we ze samen en halen herinneringen op.

Vrijdag

Nieuwe jas

Drukte op het werk, want het was de laatste dag voor mijn verlof. Dat weekje zal ons deugd doen, al zal het vreemd zijn ook. Na het werk ging ik nog snel shoppen. Ik had geen deftige mantel meer hangen die op mijn kleren voor de afscheidsdienst paste. Mijn Lief stuurde me naar de winkel, want ik had toch nog eens een deftige jas nodig voor ‘algemeen gebruik’. Het was even zoeken en passen, maar uiteindelijk heb ik eentje gevonden waar ik tevreden over ben.

Hoewel we met ons hoofd al bij de volgende dag zaten, gingen we nog even naar de kerst- en streekbierenavond van de chiro. Het was aan de overkant van de straat te doen, dus ik kon zo naar huis toen Amélie moe werd. Mijn Lief bleef nog even plakken en toen was die dag ook alweer om.

Zaterdag

Oma afscheid nemen

Het was vreemd opstaan vandaag. De officiële dag van afscheid nemen. Hierna vinden mensen het vreemd dat je in de rouw bent. Je weet dat het geen gewone dag is, dat het best wel zwaar kan worden. Maar toch voelt het aan als elke andere dag. Ons leven gaat door. Hoewel dat nu eenmaal is hoe de dingen gaan, toch doet dat wat met je. Veel tijd om daarbij stil te staan had ik niet echt. Er moest vanalles mee voor beebje en ook wijzelf moesten ons klaar maken. Ruim op tijd zaten wij in de aula. Mijn ouders waren er ook en namen de zorg voor ons kleine meisje op zich. Er werd vertelt over het leven van oma, over haar karakter, wie ze was, een paar anekdotes. Er werden foto’s getoond, van haar als baby, van haar uitgaansleven, haar huwelijk, de geboorte van de volgende generaties tot ons huwelijk waar ze nog bij mocht zijn. Mijn Lief vertelde ook, over wat ze voor hem had betekent. De tranen vloeiden rijkelijk, maar het was een mooi afscheid. Nadien gingen we mee naar het kerkhof voor de uitstrooiing.

Het was al tegen de middag en we waren door mijn schoonouders, samen met nog een aantal mensen, uitgenodigd voor een lunch. Dat was een moment van bijpraten, herinneringen ophalen, nog even toosten op oma en het leven dat ze gehad heeft. Het echte afsluiten kan nu beginnen.

Het ga je goed oma, waar je nu ook mag zijn.

6 thoughts on “Lief dagboek #17 | afscheid nemen

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.