Lief dagboek

Kinderen horen niet in een kooi

Mijn haren gaan recht overeind staan van de opnames die gemaakt zijn in het opvangkamp voor kinderen van migranten in de VS. Ze schreeuwen om hun ouders en huilen hartverscheurend. Hun bewakers lijken er wel om te lachen. Een traan stroomt over mijn wang. Wat zou ik hen graag omhelzen. Hen terug bij hun ouders brengen. Hen werkelijk troost schenken. Maar dat kan ik niet. Mijn moederhart breekt.

Families die de grens oversteken in de VS worden uit elkaar gerukt. De kinderen worden opgesloten in kooien, weg van hun ouders. Wat ze hebben meegemaakt voor ze vertrokken uit hun vertrouwde omgeving, weet niemand. Wat ze nu meemaken, is gewoon onmenselijk. Je zou niet denken dat we in de eenentwintigste eeuw leven. Dat dit gebeurt in een modern en geciviliseerd land. Het lijkt wel op hoe de Joden behandelt werden in de jaren 40-45 van vorige eeuw.

Dit is kindermishandeling. De behandeling die deze kinderen ondergaan bezorgt hen trauma’s die hen de rest van hun leven zullen achtervolgen. Zonder hun ouders, de enige zekerheid die ze nog kenden, zijn ze aan hun lot overgelaten. Geen bedden, lakens of wat comfort. Ze worden slechter behandeld dan criminelen. Hun enige ‘misdrijf’ is dat ze een grens overstaken. Een lijn die niet eens zichtbaar is, tenzij dan op papier. De grens bestaat enkel in onze hoofden.

Wat zal de toekomst bieden voor deze kinderen? Wie zal hen uitleggen dat de wereld zwijgend wegkeek, al is het dan vol afgrijzen? Hoe kunnen we met onszelf leven, terwijl zij de kilte rondom hun hart voelen sluiten?

Ik voel me machteloos. Er is zo weinig dat ik voor hen kan doen. Ik kan meeleven en rond me schoppen, maar mijn acties zijn maar speldenprikjes. Wie ligt daar nu wakker van? Ik neem Amélie nog eens in mijn armen om haar plat te knuffelen. Ondertussen besef ik maar al te goed in welke bevoorrechte situatie ik en mijn gezin zich bevinden. Genoeg geld, een super om de hoek, een dak boven ons hoofd en een veilige omgeving om in te leven. Ik wou dat ik het hen ook kon bieden.

6 thoughts on “Kinderen horen niet in een kooi

  1. Het geluidsfragment was gisteren al vroeg op de radio te horen. Zoals je zegt hartverscheurend. Ik kan niet begrijpen dat een kind kan aandoen. In wat voor een wereld leven wij nu eigenlijk?

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.