Naar aanleiding van de Internationale week van de Borstvoeding plaatste ik in mijn Instagramstories een stukje over borstvoeding. Daarin legde ik vooral de nadruk op hoe we moeders de kans moeten geven om hun hart te volgen. Waarbij ik hopelijk niemand een schuldgevoel aanpraatte (was niet mijn bedoeling) maar wel aankaartte dat moeders die echt borstvoeding willen geven beter begeleid moesten worden. En dat professionals de juiste info aan de mensen moesten geven.

Tot mijn eigen verbazing kreeg ik hier best veel reactie op van mama’s met elk hun eigen verhaal. Over verdriet omdat de borstvoeding niet langer kon duren. Van mama’s die toestanden hadden meegemaakt op hun werk. Maar ook van mama’s die bewust voor kunstvoeding kozen en zich soms slechte moeders voelen door al die slogans.

Door al die verhalen besloot ik om eens dieper op die Internationale week van de Borstvoeding in te gaan!

Internationale week van de Borstvoeding, dat is ?

De Internationale week van de Borstvoeding vindt jaarlijks plaats van 1 tot 7 augustus. In deze week wordt aandacht gevraagd voor het belang en het normaliseren van borstvoeding. Heel wat organisaties zetten hun schouders onder deze week, omdat zij het erover eens zijn dat borstvoeding de beste en meest complete voeding voor een baby is.

Het zijn niet alleen de organisaties die tijdens deze week hun schouders onder een campagne zetten om het belang van borstvoeding aan te geven. Ook heel wat ouders delen hun verhaal op social media. Ze vragen daarmee om borstvoeding te normaliseren en hopen dat de kritiek die ze nu vaak krijgen, door die aandacht verminderd.

Waar de Internationale week van de Borstvoeding meer de nadruk op mag leggen

Vrouwen meer borstvoeding laten geven, doen we volgens mij niet door de vrouwen aan te spreken die geen borstvoeding wilden geven. Die vrouwen hebben hun keuze gemaakt. Een keuze die op dat moment de juiste was voor hen en hun kind. En al mogen wetenschappers roepen dat borstvoeding beter is dan kunstvoeding, het enige wat je doet wanneer je je pijlen op die vrouwen richt, is hen een schuldgevoel aanpraten. En waarschijnlijk nog meer weerstand tegenover borstvoeding creëren.

Neen, de Internationale week van de Borstvoeding zou meer aandacht moeten geven aan alle vrouwen die geen borstvoeding konden geven of er vroeger mee moesten stoppen dan zij zelf wilden.

Ik ben er namelijk van overtuigd dat elke moeder een keuze maakt met de overweging wat het beste is voor haar kind. Daarbij is het uiteraard enorm belangrijk dat ze ook haar eigen situatie en motivatie in overweging neemt. Een moeder moet haar moedergevoel volgen. Het is, voor moeder en kind, heel erg belangrijk dat mama’s hun hart kunnen volgen, zonder schuldgevoel en zonder pijn!

Ondersteuning en begeleiding

Vol overtuiging koos ik al voor mijn bevalling voor borstvoeding. Aangezien mijn mama mij en mijn twee zussen borstvoeding had gegeven, veel vriendinnen in mijn omgeving dit ook deden, was de keuze voor borstvoeding niet eens zo’n moeilijke keuze. Ik had de voordelen met eigen ogen gezien en vond het doodnormaal. In mijn beleving zou ik moeder worden en wel weten wat ik moest doen, want borstvoeding, dat is iets heel natuurlijks. Dus dat loopt toch van een leien dakje, niet?

Leuk om te lezen: Waarom ik voor borstvoeding koos

Was I wrong! De eerste maand van mijn moederschap heb ik gevochten tegen tepelkloven en een verkeerde aanhap van mijn dochter. Ik moest echt leren hoe ik borstvoeding moest geven. Na vijf maanden heb ik ook nog eens te maken gehad met spruw, een ook dat was geen succesverhaal voor borstvoeding te noemen.

De reden dat ik niet opgaf, was niet omdat ik zo’n ongelofelijk sterke vrouw ben die de pijn wel even verbeet. Integendeel, had ik niet de steun van mijn partner gehad en een geweldige lactatiekundige dan had ik het borstvoedingsverhaal waarschijnlijk na een tweetal weken opgegeven.

Daarom vind ik het ontzettend belangrijk dat moeders die met volle overtuiging kiezen voor borstvoeding ook de juiste steun en begeleiding krijgen. Deskundigen die hen kunnen leren hoe ze een baby aanleggen, afkolven en hongersignalen kunnen herkennen. Maar ook lieve mensen rondom hen die samen met hen elke mijlpaal vieren zonder daarbij een oordeel te vellen.

Leuk om te lezen: Hoe twee jaar succesvol borstvoeding geven

borstvoeding

De juiste informatie en adviezen

Tot mijn scha en schande heb ik ook geleerd dat niet elke zorgverlener de juiste informatie en adviezen kan geven over borstvoeding. En daar ben ik zeker niet alleen in. Ik heb intussen al tientallen verhalen gehoord van andere moeders die ook de verkeerde adviezen kregen. Sommige moeders namen die aan, waardoor hun borstvoedingsverhaal eindigde voor zij dat eigenlijk wilden.

De vroedvrouwen die mij begeleidden in het ziekenhuis hadden geen van allen gezien dat de aanhap van Amélie niet goed was. Ik had al last van tepelkloven na de eerste dagen, maar ik kreeg van de vroedvrouwen wel zalfjes en pad om de pijn te verzachten, maar het eigenlijke probleem hielpen ze niet oplossen. Ook van dokters, Kind en Gezin en kinderverzorgsters kreeg ik vreemde adviezen. Van trucjes om haar te doen slapen tot uitstellen van voedingen.

Wanneer je als moeder op zoek gaat naar informatie dan kom je ook niet altijd meteen de juiste zaken tegen. Het internet staat bol van de onzin wanneer het over borstvoeding gaat. Dus kunnen we alsjeblieft zorgen dat onze hulpverleners dan op z’n minst weten waar ze over spreken?

Waarom kunnen dokters, vroedvrouwen, kinderverzorgsters en Kind en Gezin (die overigens hele campagnes rond borstvoeding uitbouwt!) geen correct opleiding met de laatste wetenschappelijke inzichten krijgen? Het zou voor zoveel vrouwen een wereld van verschil maken en hen veel verdriet besparen.

Werkgevers engageren

Mijn werkgever heeft nooit echt moeilijk gedaan over de borstvoeding. Het enige probleem dat ze hadden, was dat ze geen geschikte ruimte hadden om te kolven. Maar er zijn ook hier weer genoeg verhalen van moeders die geboycot werden door hun werkgever.

Akkoord, borstvoedingspauzes knibbelen werktijd weg. Niet in elke functie is het eenvoudig om er even tussenuit te knijpen om te kolven. Maar ik heb ook verhalen gehoord van thuisverpleegsters die in hun auto kolfden, vrouwelijke managers die pauzes inlasten in vergaderingen om te kunnen kolven en zelfs popsterren als Pink maken tijd om te kolven. Anders dan live voeden, kan je kolven min of meer inplannen. Dus zo’n groot probleem hoeft het niet te zijn.

Werkgevers zien echter vaak alleen maar bergen om tegenop te kijken. Jammer genoeg betekent dat ook dat moeders voor hun werk soms vroegtijdig zouden moeten stoppen met borstvoeding geven. Terwijl met een beetje engagement van de werkgever zoveel bergen hoogstens een hobbeltje in de weg zouden betekenen.

Richt dus je pijlen niet op de moeders, maar op de bedrijven. Laat hen het belang zien van borstvoeding en de meerwaarde voor onze samenleving.

Leuk om ook te lezen: hoe ik werken en borstvoeding het eerste jaar combineerde

Weg met de promo, tijd voor ambassadeurs!

Slogans als ‘borstvoeding is het beste voor je kind’ werken volgens mij niet. Promocampagnes om mensen te overtuigen van de voordelen van borstvoeding werken volgens mij ook niet. Vrouwen kiezen niet persé voor borstvoeding omdat het rationeel gezien gezond is. Dat weten moeders die voor kunstvoeding kiezen ook wel! Het is voor hen en hun kind gewoon niet het beste. Punt.

Moeders kiezen niet alleen voor borstvoeding, omdat het het beste is voor hun kind, maar vooral omdat het hen leuk lijkt. Ze verlangen naar dat speciale momentje met hun kind. Er wordt genoten van de voedingen. En wie er eenmaal aan begint, voelt zelf heel goed aan of dit een lang verhaal kan worden of niet.

Ik geloof veel meer in ambassadeurs. Vrouwen die succesvol borstvoeding hebben gegeven. Zij die er niet voor terugdeinzen om in het openbaar voeding te geven (zonder daarmee meteen ook aandacht te gaan trekken). We hebben vrouwen nodig die willen getuigen op social media. Vrouwen die hun verhaal met enthousiasme en liefde vertellen. Maar ook hebben we die vrouwen nodig om steun te bieden aan zij die net aan hun verhaal beginnen. Omdat het cliché zo waar is: it takes a village to raise a child. En dat begint bij de juiste mensen om je heen om jou in je verhaal te steunen.

Knuffelen

Daarom een pleidooi voor alle vrouwen die ervoor kiezen om hun hart te volgen (of dat nu een keuze voor borstvoeding of kunstvoeding impliceert): dat al deze vrouwen mogen krijgen wat zij op dat moment nodig hebben om hun hart te blijven volgen. Of dat nu een schouder is om uit te huilen, of een dokter die hen de juiste adviezen geeft.

Pin voor later:

internationale week van de borstvoeding: pleidooi voor mama's die hun hart willen volgen pin

4 Replies to “Internationale week van de Borstvoeding, pleidooi voor mama’s die hun hart willen volgen”

  1. Ik heb dit artikel met tranen in mijn ogen gelezen. Juist als flesvoedings-mama zoals je weet. Ik heb zelf een (beveiligd) artikel die er dit weekend online over komt, en link ook terug naar dit stukje. De strekking die ik daar vertel is hetzelfde (alleen achter een wachtwoord aangezien er anders misschien sommige zich herkennen de ‘verhalen die ik deel’ – been there done that wat een erg vervelende situatie opleverde) Elke mama mag haar eigen keuzes maken en hoeft zich hier niet over te verantwoorden.

    <3 Liefde voor dit mooie stukje dat je ervan hebt gemaakt. En ik vind zeker dat er genoeg (en vooral GOEDE) informatie voor iedereen beschikbaar moet zijn zodat je weloverwogen een fijne keuze kunt maken.

    1. ❤️ voor jouw reactie. Ik weet hoe gevoelig deze onderwerpen bij mama’s liggen. Ik vind het vreselijk als er een strijd over wordt gemaakt. Steeds meer geloof ik (zelfs als fervent pleiter voor borstvoeding) dat kiezen vanuit je hart altijd de beste keuze is.

      Ik ben benieuwd naar jouw stukje erover!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.