Mindful mama

Hoe gaan de eerste hapjes van Amélie?

We dachten dat Amélie klaar was voor vaste voeding toen ze vijf maanden en een paar weken oud was. Haar interesse voor ons eten was groot. Ze volgde onze vorken en keek heel geïnteresseerd naar wat wij met het eten deden. Mijn oorspronkelijke plan was om pas met vaste voeding te beginnen rond zes maanden, zoals zo vaak wordt aangeraden bij borstvoeding. Maar het kolven liep in die periode niet zo vlot, dus besloten we om Amélie te laten kennismaken met haar eerste hapjes.

Dat het geen succes was, is zacht uitgedrukt. Amélie draaide haar hoofd weg, liet de groentenpap terug uit haar mond vallen, wilde gewoon niet happen. De eerste dagen maakte ik me een beetje zorgen. Hoe zou dit aflopen? Van heel wat mensen in mijn buurt kreeg ik te horen dat eten net als leren kruipen is. Plots kunnen ze het. Dus we besloten om hapjes te blijven aanbieden, maar er geen druk achter te zetten als ze niet wilde eten.

Groenten

Zo is er behoorlijk wat voedsel de vuilnisbak ingegaan. Ik hoopte dat ze na een week wel zou door hebben hoe het werkte. Maar na een week was er geen verbetering. Ze keek niet eens naar de lepel. We lieten haar spelen met de lepel, boden uiteindelijk stukjes aan (volgens de Kleintjesmethode), maar Amélie at nooit echt een hapje. De tijd verstreek en toen ze zeven maanden was, liet ik het maar passeren. Ze dronk nog steeds goed haar melk, bleef haar vrolijke zelf en bleef duidelijk groeien en bijkomen. We gaven haar ondertussen af en toe eens fruitpap om de smaak al te leren kennen, maar ook dat was geen succes.

Toen we terug kwamen van onze reis vonden zowel ik als mijn Lief dat er iets anders was aan onze dochter. De manier waarop ze de dingen bekeek, vastnam, praatte. Jawel, onze kleine meid was zeker veranderd, al konden we er onze vinger niet op leggen wat er dan anders was. Op een avond zat ik aan tafel en had een groentenpapje van erwten gemaakt. Ik bood haar het lepeltje aan en warempel, ze hapte gewoon het hapje eraf. Stomverbaasd zat ik naar mijn beebje te kijken dat algauw om meer vroeg. Het was geen gesukkel met een lepel tegen haar lipjes duwen, groenten die weer naar buiten kwamen of halfslachtig happen. Neen, kleine Amélie hapte zoals je getrainde baby’s ziet happen. Lepel naar binnen en hup, hapje eraf. Ze maakte zelfs kauwbewegingen voor ze slikte. En daarna gilde ze om meer te krijgen.

Amélie was zeven maanden en twee weken oud toen ze besloot dat aardappels en erwtjes ook om te eten zijn. Sindsdien gaat het alleen maar beter. Op een paar weken tijd eet ze zowel groentenpap als fruitpap en een behoorlijke hoeveelheid van beiden. Soms is haar bordje leeg en vraagt ze nog een hapje. Dan weet ik dat ik weer een beetje te weinig heb gemaakt in plaats van teveel. Alles lijkt haar te smaken: erwtjes, witloof, wortels, appelmoes, pompoen, knolselder, … Wat ik ook probeer, het is altijd een succes. Enkel snijboontjes bleken minder aangenaam te zijn om te eten, maar dat had eerder te maken met de structuur.

Als het gaat om vaste voeding en richtlijnen ben ik nu nogal sceptisch. Ik zou een kind van drie maanden ook nog geen groentenpap geven, maar als ze klaar zijn voor hun eerste hapjes zijn ze echt wel klaar. Je merkt het verschil heus wel. Mijn beebje besloot maar na zeven maanden om haar eerste hapjes te eten, maar als ze dat op vijf maanden graag willen, waarom ook niet? Het is net als leren lopen: ontwikkeling kan je niet tegen houden.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.