Spiritualiteit

Gelovig opvoeden zonder iets op te dringen, hoe doe je dat?

Geloof is een onderwerp dat ik op Galabria maar sporadisch aanraak. Dat ik niet vaker over geloof schrijf, komt omdat ik het een gevoelig onderwerp vind. Geloof is niet gangbaar meer. Wanneer je aanhaalt dat je gelooft, is dat precies een opening om kritiek te uiten. Zelfs als ik er niet eens zelf over begin. Maar geloof maakt toch een groot deel van mijn leven en mijn identiteit uit. Het maakt me wie ik ben, schenkt me een doel in mijn leven, zorgt ervoor dat ik waarde geef aan dingen en schenkt me een kader waarbinnen ik mijn morele kwesties kan afhandelen. Bij de opvoeding van mijn dochter kon de vraag dus niet uitblijven: wil ik mijn kind gelovig opvoeden?

Mama gelooft

Hoewel ik wetenschap heel hoog in het vaandel draag, was ik al in mijn tienerjaren zoekend. Ik wist dat er meer was dan wat het oog ziet, maar ik vond het heel moeilijk om dat te vatten. Als tiener hing ik dan ook verschillende godsdiensten aan. Ik las de Bijbel, ging mediteren, leerde het Achtvoudige pad uit mijn hoofd en besloot zelfs om me aan de Koran en de Kabbala te wagen.

Tijdens mijn zoektocht stootte ik op een dag op een webpagina over ‘paganisme’. Het is een term die alles en niets zegt, maar één stroming in het bijzonder trok me wel aan: wicca. De grote eerbied voor de natuur, de aanwezigheid van de elementen, de sterke focus op persoonlijke ontwikkeling en de ruimte voor het mystieke trokken mij meteen aan.

Ik ben dus gelovig. Het is niet altijd eenvoudig om dit aan mensen uit te leggen. Zeker omdat het geloof dat ik aanhang als iets heel zweverig wordt gezien.

Lees ook: Hoe spiritualiteit deel uitmaakt van mijn leven

Gelovig opvoeden of volledig los laten?

Mijn ouders wilden mij gelovig opvoeden. Het Katholieke geloof zat nog in hun genen. Ik denk niet dat ze echt geloofden in alles wat het Katholieke geloof omvat. Zo gingen wij bijna nooit naar de mis, was bidden een onbekend fenomeen en had mijn moeder een grote interesse in alternatieve geneesvormen. Maar de waarden en normen, daar stonden ze achter. Ik werd dus gedoopt, deed mijn Eerste Communie en kreeg het Heilig Vormsel.

Van die Katholieke opvoeding blijft nu niet zoveel meer over. Ik hang het Katholieke geloof niet aan. Ik voel me zelfs geen christen. De waarden en normen die het christendom predikt, daar kan ik me wel in vinden, maar ik heb niets met de leerstellingen van het christelijk geloof. Mijn Lief schaart zich onder geen enkel geloof. In gesprekken zal je merken dat hij wel gelooft dat er iets meer is, maar hij is er eigenlijk niet echt mee bezig.

Willen wij ons kind dan gelovig opvoeden? Het antwoord is niet zo eenvoudig. Wij willen ons kind de vrijheid laten om later te bepalen waar zij zich het beste in vindt. Dan sta je wel een beetje voor een tweestrijd: is het iets wat we van nature laten ontwikkelen of moeten we het meenemen in de opvoeding?

Wanneer we kijken naar ons meisje dan vergelijken we het een beetje met een zaadje. Wanneer je het zaadje op een goede plek plant, het water geeft en voldoende zon dan zal het vanzelf ontkiemen. De plant die eruit komt, zal dan ook water en zon nodig hebben. Af en toe geef je de plant een duwtje in de juiste richting. Misschien moet je iets voorzien om langs omhoog te klimmen. Het zou ook kunnen dat je af en toe wat moet snoeien, maar uiteindelijk zal de plant vanzelf groeien in de juiste omstandigheden. Zo kijken wij ook naar ons kind. Het heeft alles in handen om te groeien. Wij moeten er alleen voor zorgen dat ze de juiste prikkels en tools krijgt om zichzelf ten volle te kunnen ontwikkelen.

Als wij dus willen dat Amélie op een dag haar eigen geloof kan belijden, dan is het niet onbelangrijk om haar in aanraking te laten komen met geloof. We willen haar de ervaringen en kennis schenken om op een dag in alle vrijheid haar eigen keuze te kunnen maken.

We willen Amélie dus wel gelovig opvoeden, maar we willen haar geen geloof opdringen.

Hoe gelovig opvoeden en toch alle opties open laten?

In de praktijk wil dit zeggen dat wij haar niet gedoopt hebben. We zullen haar ook niet verplichten om haar Eerste Communie te doen of het Heilig Vormsel te krijgen. Ik zal haar ook niet opdringen om deel te nemen aan een van de rituelen uit de wicca of een ander geloof. Maar hoe willen we dat dan aanpakken, dat gelovig opvoeden?

Het goede voorbeeld geven

Een geloof bestaat uit meerdere pijlers. Een van die pijlers zijn tradities en gebruiken. Wat vinden wij belangrijk? Waar willen wij extra aandacht aan besteden, deels ook gebaseerd op de waarden en normen die we bij ons dragen.

Voor mij zijn het vieren van de seizoenen, bezinning, meditatie, kaarsjes aansteken voor zij die het moeilijk hebben, aandacht hebben voor de maan, onder andere belangrijke tradities en gebruiken die ik meeneem. Door zelf het geloof te blijven beoefenen en aandacht te besteden aan deze kleine dingen komt Amélie in aanraking met geloof en wat het voor iemand betekent.

Maar ook waarden als respect voor de natuur, zorgen voor anderen, vriendelijkheid en echt luisteren dragen wij met ons mee. Wat zijn kinderen met mooie praatjes als je vervolgens totaal iets anders doet. We vinden het dus heel belangrijk om een goed voorbeeld te geven.

Lees ook: Hoe we Halloween naar onze kleine meid overbrengen

De grote levensvragen

Geloof is een antwoord op grote levensvragen. Deze vragen stelt Amélie mij nu nog niet, maar dat zal ze op een dag zeker doen. ‘Waar gaan we heen als we dood gaan?’ ‘Waarom leven wij?’ Het zijn voorbeelden van die grote levensvragen. De antwoorden daarop kennen wij niet, maar ik kan wel vanuit mijn geloof een antwoord geven. Voor mij is het dan ook belangrijk om de nadruk te leggen op het feit dat ik dat geloof. En dat er mensen zijn die iets anders geloven. Waarop we dan samen naar de antwoorden kunnen zoeken.

Verhalen

Alle grote religies hebben hun eigen verhalen. Voor kinderen bestaan er tegenwoordig prachtige prentenboeken en voorleesboeken waarin die verhalen een plaats krijgen. Niet alleen de verhalen vanuit mijn eigen geloof wil ik aan mijn dochter aanbieden, maar ook de verhalen vanuit andere geloven kunnen bij ons thuis een plaatsje krijgen. Zo zijn er prachtige kinderbijbels te vinden, maar ook leuke kinderboeken die de mythen van verschillende paganistische religies (denk aan de Grieken, de Kelten, de Native Amicans, …) verhalen. In onze multiculturele samenleving kan een bezoekje aan de bibliotheek alvast een schat aan verhalen uit verschillende geloven opleveren.

Rituelen

Mensen belijden hun geloof voornamelijk in hun eigen rituelen. Dit kunnen kleine dingen zijn, zoals een kaarsje branden voor een dierbare of de kerstboom opzetten. Maar ook grotere rituelen kunnen hun plaats hebben binnen een geloof, zoals de wekelijkse mis of een viering van de Summer Solstice. Het is onze bedoeling om Amélie zoveel mogelijk kennis te laten met deze rituelen. Op dit moment begrijpt ze er nog niet zoveel van, maar hoe ouder ze wordt, hoe meer betekenis ze voor haar zullen krijgen.

In onze vriendenkring hebben wij gelukkig ook heel wat mensen die een ander geloof belijden dan wij. Daardoor kunnen wij Amélie – naast het geloof dat wij belijden – ook in aanraking brengen met andere geloven. Zeker wanneer het gaat over rituelen zal dit een voordeel zijn.

Wanneer je kind opgroeit, is het niet eenvoudig om te beslissen of je ze gelovig wilt opvoeden of niet. Ik hoop dat ik jullie met mijn verhaal heb kunnen inspireren om je eigen beslissing te nemen.

Hoe sta jij tegenover gelovig opvoeden? Hoe pakken jullie het aan?

Willen wij ons kind gelovig opvoeden pinterest

5 thoughts on “Gelovig opvoeden zonder iets op te dringen, hoe doe je dat?

  1. Heyla Saar, geloven is iets wat me altijd al geboeid heeft. Er zijn momenten in mijn leven dat ik vond dat ik gelovig was, maar evengoed momenten dat ik helemaal niet gelovig was en alles in het leven in verband bracht met wetenschap, filosofie en psychologie.
    Maar mijn geloven heeft in de laatste jaren een nieuwe adem gekregen. Eigenlijk dankzij jouw blog. Dat was de oorsprong om daarin mijn eigen pad te zoeken.
    Voor mij persoonlijk is geloven veel meer dan behoren tot een bepaalde religieuze strekking. Ik veronderstel dat elk geloof eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Ik heb geleerd dat spiritualiteit een veel ruimer begrip is en mij daarin ook een veel vrije vorm van geloven biedt.
    Hoe sta ik tegenover gelovig opvoeden? Als het aan mij lag zou ons dochter niet naar een katholieke school zijn gegaan. Zou ze niet gedoopt zijn, en haar eerste communie gedaan hebben. Ik zou haar zelf meer haar pad laten ontdekken. Maar in een huwelijk ben je niet alleen.
    Ik wil vooral dat al ons dochter vragen stelt, dat ze leert voelen en leert luisteren naar haar innerlijke stem, maar dat ze tegelijk ook nadenkt en op zoek gaat naar wat echt belangrijk is in het leven. Dat ze niet de ‘dingen’ klakkeloos voor waar neemt.
    Ik hoop dat ik me goed uitgedrukt heb. Mijn antwoord is altijd zo onvolledig als het over geloven gaat. Geloven is daarom ook zo ontzettend ruim. Het mag niet in een hokje geduwd worden.

  2. Het lijkt mij lastig als jij zelf al als achtergrond toch een geloof hebt mee gekregen, dat kan niet anders omdat jij er zelfs over schrijft hoe jij jouw dochter dit wel of niet mee zult geven. Dit… hier… heb ik dus nooit last van gehad, omdat mijn familie ‘heidenen’ waren, boeren dus, en geloofden in de natuur, het voedsel wat werd verbouwd, de bloementuinen en wat je er wel of niet van kon eten en met groot respect behandeld werd als vanzelf. Nee, ze waren ook geen hippies of heksen.. gewoon boeren zonder geloof… niemand gedoopt, zover als ik terug kan kijken niet trouwens in de stamboom, van vissers naar boeren…

    DAt is denk ik mijn voordeel geweest ten alle tijden, ook in het nu, door wel respect te hebben voor elk ander geloof, zelfs vroeger op de zondag op het dorp bij mijn opa en oma, wij geloofden niet, maar hadden wel respect voor hen die dat wel deden, dus ook hier werd de rustdag gehouden.

    Het is eigenlijk een heel verhaal, maar ik kwam op den duur, ook dankzij mijn openbare school met nul geloof… kwam met kerst met het kerstverhaal van Jezus en zo, en we zongen wel de kerstliedjes mee, er is een kindeke geboren op aard.. ik bedoel.. dan kom je vanzelf wel thuis met.. Mahaaaaaaaam? Wie is.. wat is…

  3. Mijn verhaal was te lang, dus hier deel 2…

    Mijn moeder met name was thuis, en zij gaf mij altijd simpele antwoorden naar leeftijd, de waarheid naar het geloof maar dat wij dat niet echt deden, met respect, maar dat wij het eigenlijk lichtmis noemen de kerst… ik was 7 he…. Omdat na kerst, het elke dag weer iets langer licht wordt en blijft… dus wij vierden lichtmis, en nog altijd, geen heks… te bekennen…

    Kortom, ik kom vanuit het niets met hoe ouder ik werd, meer vragen, en er kwam een kinderbijbel met verhalen, erg mooi allemaal, en weer later, toen ik oud en wijs genoeg was, zeg maar tiener en een vraag naar meer… kreeg ik alle soorten en vormen van kerken te horen, dat ik vooral op onderzoek uit moest gaan als ik dat wilde, maar… als ik mij ooit zou bekeren? Dan ik hen dan niet lastig zou vallen…. daarmee…. en zo geschiedde, en nog steeds… wicca it is, maar eigenlijk, ben ik al zo opgegroeid en opgevoed, met de natuur… respect voor de natuur en mijn mede mens, is dat niet de boodschap van elk geloof in the end? Zelfs als iemand zegt Atheïst te zijn… dan geloven ze in iets… namelijk het niets…

  4. En deel 3… sorry? hahaha

    Misschien kun je hier wat mee… Amelie is nog erg jong, en ik denk, heb ik ook gedaan met mijn dochter trouwens, maar ja, vanuit mijn eigen opvoeding, was dat erg makkelijk… Heb ik haar er nooit mee geconfronteerd tot zij ook zelf kwam.. Alleen ahum… zij kwam meteen met Charmed op tv.. whahaha en eigenlijk, dankzij mijn eigen dochter en de serie Charmed, ze had er vragen over die ik ook niet kon beantwoorden, dus zei ik haar, ik ga voor je zoeken, ik kom bij je terug…. ben ik erin gerold en zei alles in mij, klikkerdeklik….. Toen heb ik haar WEL…. ook verteld dat er meer geloven zijn, natuurlijk had zij daar ook al op school mee te maken, een astma vriendelijke obs, maar toch… Echter, de kerken van hier, het westen… die had zij nog niet mee gekregen en zo kreeg ook zij een kinderbijbel, die is er nog steeds. Ging zij in de zomervakantie ooit vanuit zichzelf naar een christelijke woensdagmiddag gezelschap… kostte een euro of zo waar ze dan wat meer gingen knutselen met de verhalen die erbij hoorden.

    Uiteindelijk, is zij eigenlijk een wicca meisje, die nu op dit moment alles weer is vergeten.

  5. Dan ga ik alsnog een deel 4 mee geven… mijn andere helft aan roots is Indisch, ook daar nul gedoopt en opgegroeid met de Stille Kracht. Kortom, spiritualiteit in den vreemde, dus magie, is altijd wel al in mijn leven geweest, de ene helft natuur.. de andere helft vooral met geesten en reiniging der dingen, en veel geloof in het kwade en het goede die onzichtbaar zijn, denk aan de wajang poppen, of de kris, het rituele mes/dolk… als je die aanschaft, moet je dat altijd laten reinigen door iemand die erin opgeleid is.. klinkt als? 😉

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.