Mindful mama

Mijn eerste jaar als moeder

Vandaag is een speciale dag in het leven van mij en mijn kleine meid. We wisten allemaal dat hij eraan zat te komen: de eerste verjaardag van Amélie. Ik ben er al een paar weken enigszins vol verwachting en vol vertwijfeling naar aan het uitkijken. Vanaf vandaag is ze officieel geen baby meer, maar een dreumes. Een kindje dat de wereld ontdekt. Daarmee zit ook mijn eerste jaar als moeder erop. Het afgelopen jaar was enorm emotioneel, intens en heel anders dan ik verwacht had!

Daar was ze dan!

Rond middernacht begonnen de eerste echte weeën op te komen. Ik was er niet meteen van overtuigd dat het moment daar eindelijk was. Maar na tien lange dagen wachten, kondigde mijn kleine meid zich zelf aan voor alles medisch op gang zou worden gebracht. Ik kon wel jubelen. Rond elf uur kon ik mijn kleine meisje in mijn armen nemen. Ze was op natuurlijke wijze, zonder verdoving op de wereld gekomen. Ik had dit klusje op eigen kracht geklaard. Er is weinig in mijn leven waar ik zo trots op ben als mijn kind op de wereld zetten. Hoewel de pijn natuurlijk niet om te lachen was, is dit een van die mooie momenten in mijn leven.

Amélie

Maar toen men mijn kleine meisje in mijn armen legde, wist ik niet goed wat ik ermee moest aanvangen. Langs de ene kant was ik zo opgelucht dat ze er eindelijk was. Langs de andere kant voelde ik helemaal niets van wat ik verwacht had te voelen. Een allesverslindende liefde voor dit kleine wezentje? Moederinstinct? Een roze wolk? Niets van dit alles was deel van mijn beleving. Ik voelde alleen het zware gewicht van de verantwoordelijkheid over mijn dochter. Ze was het mooiste wat ik ooit had gezien en toch voelde ik ergens een beetje een leegte.

Geen roze wolk

Dat ik wanhopig graag borstvoeding wilde geven en dat dat niet meteen van een leien dakje liep, heeft natuurlijk ook niet geholpen. Ik was er van overtuigd dat borstvoeding zo natuurlijk was dat het allemaal wel zou komen. Maar dat gebeurde niet. Het was zoeken en sukkelen, pijn lijden en heel veel tranen. Dat geldt trouwens voor de hele kraamperiode in mijn geval. Ik heb ontzettend veel gehuild. Sommige mensen begonnen zich zelfs zorgen over mij te maken.

Het leven had mij gelukkig al voldoende lessen geleerd: sommige dingen kan je niet alleen aan. Dus ik belde naar vriendinnen en familie. Ik viel mijn vroedvrouw lastig met al mijn vragen en onzekerheden. Want dat was wat me zo dwars lag: mijn eigen onzekerheden. De roze wolk bleef ver weg, omdat ik er maar niet in slaagde die onzekerheden aan de kant te zetten.

Amélie speelt

Mijn zwangerschapsverlof was dus een enorm intense periode waarbij ik het moederschap opnam met vallen en opstaan. Toch heb ik ook heel veel mooie herinneringen aan mijn zwangerschapsverlof: aan de wandelingen die ik met mijn dochter gemaakt heb, de bezoekjes van vrienden, de steun die ik van alle kanten kreeg, hoe mijn Lief alles op alles heeft gesteld om mij de last van mijn schouders te halen, de eerste keer buitenshuis voeden en hoe trots ik daarop was, de kleine stapjes die ik maakte in het moederschap, … En vooral: het mooie warme lenteweer!

Waar zijn wij aan begonnen?

Ik keek er enorm naar uit om terug te gaan werken. Even niet meer tussen de luiers zitten. Me geen zorgen maken of ik het allemaal wel goed deed. Niet meer hoeven twijfelen. Was me dat even een koude douche. Waar ik tijdens mijn zwangerschapsverlof volop van rust kon genieten, was dat nu niet meer het geval. Als ik op mijn werk was, moest ik me daar ten volle geven. Als ik thuis kwam, mocht ik aan mijn fulltime job als moeder beginnen. De avonden waren soms moeilijk om alles rond te krijgen. We hadden totaal geen routine.

Amélie

In de zomer hadden we verlof en ook daar moest ik zo wennen aan vakantie met een baby. Echt rust ken je niet. Je hebt altijd wel iets te doen. Soms was het huishouden een zooitje en mijn hoofd ook. Ik voelde me vooral heel moe. Zo leerde ik de dubbele betekenis achter ‘moeder’ kennen.

Stilletjes aan begon alles in zijn plooi te vallen. De borstvoeding begon ontzettend goed te lopen. Het was alsof ik nooit iets anders gedaan had. De routine begon er ook stilaan in te komen en ik kon me neerleggen bij mijn grootste ergernissen. Zoals dat ik weinig tijd voor mezelf over hield. Dat hoort nu eenmaal ook een beetje bij het moeder zijn.

Mezelf terug vinden tussen al het moeder zijn

In het najaar gingen we voor het eerst een weekje op reis met onze kleine meid. We gingen samen met vrienden naar Normandië om er eens helemaal tussenuit te zijn. In die week had ik een soort van doorbraak waar ik nu nog steeds de vruchten van pluk. Ik besefte plots dat ik het zo moeilijk had met het feit dat ik een stukje van mezelf kwijt was dat nooit meer terug zou keren: de vrouw die ik was voor ik moeder werd.

Spelen

Het werd tijd om mezelf opnieuw uit te vinden. Dat deed ik dan ook. Toen ik terug thuis was, begon ik opnieuw met lezen. Iets waar ik altijd ontzettend veel vreugde uit haalde, maar dat moeilijk was sinds ik terug ging werken. Ik las elk moment dat ik er de kans voor zag. Daarnaast slaagde ik er ook in om weer heel andere stukjes op mijn blog te schrijven dan enkel deze over ‘mama-zijn’. Ik nam mijn interesse voor persoonlijke ontwikkeling terug op en leerde dat er meer is dan alleen maar ‘mama van Amélie’ zijn.

Dat wil niet zeggen dat ik afstand nam van mijn dochter, maar wel van alle verwachtingen die ik had over een moeder. Het was tijd om op zoek te gaan naar balans.

Ik wil je nooit meer kwijt

Begin dit jaar begon een moeilijke periode voor ons beebje. Ze zat in een ontwikkelingssprong waarbij ze het begrip al had om bepaalde dingen te doen, maar het leek wel of haar lijfje nog niet mee wilde. Dat resulteerde in veel huilen, moeilijke momenten en slapeloze nachten. Ik ga niet liegen: de vermoeidheid was slopend en soms wist niet meer wat ik voor mijn kleine meisje moest doen. Toen ze dan ook nog eens ziek werd, maakte dat alles er niet makkelijker op. Maar ik bleef ’s nachts met liefde voor haar op – als ik die slapers eenmaal uit mijn ogen had – probeerde om haar zoveel mogelijk troost en steun te bieden. Want god, wat hou ik veel van dit kleine meisje.

elf maanden

Het afgelopen jaar was intens en soms moeilijk, maar ik kan er nu naar terug kijken als een pad vol levenslessen die ik moest leren om ten volle in het moederschap te kunnen gaan staan. Ik kan me nu echt geen leven meer voorstellen zonder ons klein Amélietje.  Ze heeft ons vreugde, liefde en zin in het leven geschonken. Ze is mijn grootste fan en ik coach haar met liefde door het leven. Want dat is waarom ik hier ben, om mijn kleine meisje stap voor stap te begeleiden op haar eigen levensweg. En dat is een hele uitdaging!

10 thoughts on “Mijn eerste jaar als moeder

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.