Mindful mama

Een hartslag gemist

Soms lees je iets op facebook waardoor je hart even stilstaat. Vandaag had ik zo’n moment. Bij het berichtje dat ik daarnet las, moest ik mijn tranen even bedwingen en dat kwam niet alleen door de hormonen. Twee mensen die dit jaar nog hun liefde bezegelden met een huwelijk, moeten vandaag hun kindje laten gaan nadat het 22 weken veilig doorbracht in mama’s buik. Ik ken die mensen niet persoonlijk. Ik kwam dit te weten door een berichtje op facebook van iemand die ik wel ken. Maar zo’n verhaal, hoe kort het ook beschreven is, snijdt toch door het hart als je zelf met een kindje in je buik rondloopt en elke dag hoopt dat je het levend en wel in je armen mag houden.

Hoewel ik ondertussen heb geleerd om sommige zorgen los te laten, om te vertrouwen op mijn lichaam, blijft dat onwezenlijke gevoel van angst voor verlies toch rondhangen. De eerste twaalf weken van mijn zwangerschap was elke steek of pijntje een alarmbel. Ik hoopte dat het verdriet van een miskraam mij gespaard zou blijven. Na die twaalf weken was er een gevoel van opluchting, omdat je de ‘veilige zone’ hebt bereikt. Over een aantal dingen heb ik me daarna nog wel zorgen gemaakt, maar elke positieve echo zorgde ervoor dat het vertrouwen in een goede afloop groter werd. Tot nu heb ik zelfs niet meer bij de mogelijkheid stil gestaan dat er iets mis zou kunnen lopen. En dan lees je zo’n bericht.

Kinderen krijgen is een hele opgave. Veel ouders staan daar niet bij stil en misschien zijn zij gezegend met dat gevoel van rust. Ik daarentegen ben iemand die overal veel te lang bij stil staat en over alles nadenkt. Wanneer ik verhalen hoor over zwangerschappen die fout gelopen zijn dan denk ik dat dit mij ook kan gebeuren. Als ik vrienden bezig zie met hun kinderen dan stel ik mezelf al snel de vraag: hoe zullen wij dat doen? En bij zo’n berichten grijp ik toch even naar mijn buik en hoop dat ik weer die geruststellende schopjes zal voelen van ons eigen kindje.

Zwanger zijn is een grote les van loslaten. Dat het een opgave zou kunnen zijn om kinderen op de wereld te zetten daar had ik bij stil gestaan. Dat ik heel veel en vaak zou moeten leren loslaten, daar had ik niet bij stil gestaan. De afgelopen maanden heb ik echter al veel geleerd over loslaten. Het wordt me steeds duidelijker dat de lessen nog niet zijn afgelopen. Al hoop ik dat ik niet moet leren loslaten, zoals die twee mensen dat vandaag moeten doen…

9 thoughts on “Een hartslag gemist

  1. Ik zag deze morgen nog in een herhaling in het nieuws die mij ook wel aangreep: “Ouders van doodgeboren kinderen verwachten erkennen”. Alles is geregeld voor de geboorte van je kindje en dan kom je tot de vreselijke vaststelling dat het doodgeboren wordt. Een kind dat niet levend geboren wordt, kan tot op heden niet erkend worden. Maar toch, ouders ervaren dit evenwel ook als hun kindje.

    Het is zoals je zegt. Je staat er inderdaad wel bij stil dat kinderen op de wereld zetten en opvoeden, een opgave is maar we zijn vaak niet voorbereid dat er gelijktijdig heel veel energie van elke ouder wordt gevraagd om te leren loslaten.

    Er is zoveel dat je moet loslaten. Gaat het niet om de gezondheid, dan is het wel over de ontwikkeling van je kind.
    Wat ook moeilijk is, is leren loslaten dat je als ouder ook fouten maakt en je vaak schuldig voelt…

    Vanaf het moment dat je aan kinderen begint, krijgt je constant zonder twijfel een spiegel voor de neus, als je dat nu wilt of niet. Soms lig ik wel eens wakker van wat ik in die spiegel heb gezien. Loslaten is dan heel moeilijk, maar wel heel leerrijk.

    Onlangs leerde ik de ABC van RET toe te passen. Het helpt me goed vooruit om te leren loslaten. Maar toch, de meest ingrijpende gebeurtenissen in een mens zijn leven blijven hoe dan ook een zwaar klus om te leren loslaten.

  2. Ik lees je stukje en denk terug aan mijn eigen zwangerschap. Ik had hetzelfde als jou, steeds bang om mijn kindje kwijt te raken. De zwanegrschap verliep niet vlekkeloos, er waren risico’s. Dat ik zwanger raakte was al een wonder, en dat er hier nu een vrolijk knulletje van 5 rondrent….heerlijk. Maar niet vanzelfsprekend. Die zorgen blijven er, ook nu nog. Tijdens de zwangerschap wordt er (zo voelde ik het) een stukje moederinstinct aangewakkerd en dat gevoel zal ook nooit meer weggaan, denk ik.

    1. Ik herinner me wel nog wat van de blogjes die je tijdens je zwangerschap schreef. Jij hebt toen zeker geen makkelijke periode gehad.
      Dat van dat moederinstinct is herkenbaar en ik heb nog wel vaker gehoord dat het ‘zorgen voor’ nooit meer over gaat.

    1. Tja, het was maar een paar zinnen lang op facebook. Punt is dat ik de persoon haar profiel ook volg en dus wel een paar dingen meepik, maar dat ze hun kindje verloren hadden dat las ik dus via via. En een zin is snel gelezen.
      Ik sluit ook mijn hart niet voor zo’n dingen. Het is een harde realiteit en soms moeten we ook met dat deel van het leven eens geconfronteerd worden.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.