(Ver)oordelen

(Ver)oordelen

Het is verbazingwekkend hoe creatief je geest is. Je wilt je focussen op je ademhaling en nergens anders aan denken. Maar terwijl je stilletjes benoemt hoe je buik beweegt met je ademhaling mee, ben ik ook aan het denken wat ik op mijn blad zal noteren en ondertussen is er nog een stemmetje in mijn hoofd dat mij op mijn donder geeft. Want ik hoor niet te zitten denken wat ik op het blad zal schrijven. Ik moet mij concentreren op mijn ademhaling. Nou doe ik het weer niet goed. Zo zal er nooit wat veranderen. Mijn geest splitst zich dus gewoon in drie op: een deeltje doet wat ik wil dat het doet, een deeltje is alweer met het volgende bezig en dan is er nog de commentaar!

Zo omschreef ik gisteren mijn ervaringen na twee weken de ademfocus oefenen, het ‘huiswerk’ dat we hadden meegekregen voor de cursus mindfulness. Terwijl ik dit formuleerde, realiseerde ik me plots hoe het komt dat ik op sommige dagen mijzelf zo slecht voel. De kritiek die anderen geven, is niet de oorzaak, zoals ik zelf altijd dacht. Het feit dat wat zij zeggen eigenlijk bevestigd wat het stemmetje in mijn hoofd de hele tijd zegt DAT is de reden dat sommige dagen gewoon k*t zijn.

Mensen hebben wel vaker aan mij gevraagd waarom ik mezelf zo gesel of waarom ik zo hard ben voor mezelf. Bijna altijd ontkende ik dat gegeven. Ik ben veeleisend dat klopt, maar ik ben helemaal niet hard voor mezelf. Ik kan mezelf best fouten vergeven. Kijk maar, ik ben een chaoot en het stoort me helemaal niet.

Na de eerste drie meditatiedagen begon het echter wel tot me door te dringen. Er was een stemmetje in mijn hoofd dat mij vertelde dat ik het niet goed deed. Het zeurde heel de tijd over alles wat rondom mij gebeurde en betrok alles op mij. Wanneer iemand kwaad kijkt dan kijken ze kwaad naar mij: wat heb ik nu weer verkeerd gedaan? Dat die persoon misschien gewoon een slechte dag heeft of ruzie heeft gehad daar kom ik dan niet op. Na een ruzie geef ik mezelf altijd de schuld en het wordt soms een heus gevecht om het niet te doen, waarop dat stemmetje dan gilt: “Zie je wel, je geeft jezelf weer de schuld! Kan je nu nooit eens ‘anders’ denken?”

“Jij bent jouw gedachten niet,” zei ze tegen me, “Jij bent het eigenlijk niet die dat denkt. Soms kan het helpen om dat stemmetje te zien als iets buiten jezelf. Je hoeft er niet tegen te vechten. Het is er, accepteer dat maar, maar geef het geen macht over jou. Jij bent goed zoals je bent, met al je fouten en gebreken.”

7e99bc0d2b9846530cdce3f9836b95cc

Een advies dat me tot in mijn ziel raakte en waar ik eigenlijk echt eens iets mee moet gaan doen. Er zijn genoeg mensen die me dat nu al hebben gezegd!

De mindfulnesscursus die ik volg is de basis achtwekentraining bij I AM.

(Visited 30 times, 1 visits today)

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: