Sabats, de cyclus van Moeder Aarde

Sabats, de cyclus van Moeder Aarde

Acht keer per jaar kom ik samen met andere heksen om te vieren. We vieren de cyclus van Moeder Aarde en hoe zij er in slaagt om elk jaar weer na een diepe winterslaap tot leven te komen en ons allerlei vruchtbaars te schenken. We vieren onze persoonlijke cyclus, van rusten en activiteit, van verwachtingen, uitvoeren van plannen en terugblikken.

De acht jaarfeesten zijn afgestemd op de seizoenen, alsook op de cyclus van de landbouw. Vier jaarfeesten vallen samen met de seizoenen. De vier andere jaarfeesten zijn afgestemd op de landbouw.

De acht jaarfeesten

Het jaar begint voor veel paganisten met Samhain, het ‘heksennieuwjaar’. Ook voor paganisten loopt het jaar gelijk met het burgerlijk jaar, aangezien we uiteindelijk ook allemaal meedraaien in de maatschappij. Als het begin van de cyclus zal echter vaak Samhain genoemd worden. Samhain is het feest van de doden, het moment waarop de sluier tussen de werelden het dunst is. Vanaf dit moment trekt de natuur zich helemaal terug en wordt het stil in de wereld. Moeder Aarde slaapt en bereidt zich voor op een nieuw begin.

Het begin van de winter valt samen met Midwinter of Yule. Dit is de donkerste nacht van het jaar, maar pas op dit moment begint ook de koudste periode: de winter verovert het land. Yule is ook een keerpunt en een belofte. Het hoogtepunt van de duister valt op deze dag, vanaf nu kan het alleen maar lichter worden. Yule houdt dan ook de belofte van de terugkeer van het licht in. Moeder Aarde is nog steeds in slaap gewiegd, het licht zal haar weer doen ontwaken.

Dat ontwaken wordt gevierd met Imbolc. De koudste periode is nog niet voorbij, maar het licht is bezig aan zijn terugtocht. De eerste tekenen van de aankomende lente laten zich gelden. Dit is werkelijk het nieuwe begin. Nieuwe zaden kunnen worden gepland, toevertrouwd aan de vruchtbare grond. Het oude kunnen we nu volledig van ons af schudden om opnieuw te beginnen. Veel dieren beginnen omstreeks deze periode aan hun paringsritueel.

Eindelijk is ze daar dan: de lente. Wat met Imbolc is gezaaid, zal groeien met Ostara. Stilaan kunnen de eerste acties ondernomen worden zodat onze plannen kunnen groeien. De jonge scheuten zullen steeds talrijker worden en ook jonge dieren beginnen stilaan weer rond te dartelen. Kuikens, lammetjes, puppy’s en kittens eisen ook hun plekje op in de wereld.

In mei leggen alle vogels een ei… Niet alleen met Ostara worden veel nakomelingen geboren. Het liefdesvirus spreidt zich in mei verder uit en iedereen vangt de kolder. Beltaine is het feest van de liefde en de vruchtbaarheid. Het was het uitgelezen moment in oude tijden om een partner te vinden. Vele gebruiken, zowel bij de Kelten, Romeinen als Germanen, waren bedoeld om jonge mensen samen te brengen. Rond deze periode zijn de sluiers opnieuw dun, waardoor de levenden deze keer de oversteek kunnen maken naar magische werelden.

De zomer breekt aan en dat wordt gevierd met Midzomer of Litha. Het is de langste dag van het jaar en opnieuw een keerpunt. Vanaf nu zal het licht minderen in zijn kracht, stilaan begint de natuur aan haar terugtocht. Maar eerst zal zij haar krachten verzamelen voor een laatste triomf.

Deze vindt plaats rond Lughnassad, het eerste oogstfeest. De eerste oogst was vroeger rond deze periode binnen gehaald en de mensen vierden feest. Rond deze periode is het de warmste tijd van het jaar. We hebben nog helemaal het gevoel niet dat we op weg zijn naar koudere en donkere periodes.

Rond Mabon, het tweede oogstfeest en het begin van de herfst, is het vaak nog aangenaam warm. Maar Moeder Aarde maakt zich klaar om te gaan slapen. Stilaan beginnen de bladeren te verkleuren, de dieren maken zich op om te vertrekken of te gaan slapen. Sommigen beginnen te verzamelen om de winter door te komen. Het wiel is rond, wanneer we uiteindelijk terug bij Samhain belanden.

imbolc

De cyclus van Moeder Aarde

Vier van de acht jaarfeesten zijn in onze tijden nog steeds actueel. Het zijn de seizoenen die elkaar wel eeuwig lijken op te volgen. Hoewel we in onze moderne tijd helemaal niet meer afhankelijk zijn van deze jaargetijden is het voor mij een manier om in contact te treden met de wereld rondom ons. Wie goed rond zich heen kijkt, ziet de natuur veranderen en evolueren.

Vier andere jaarfeesten zijn minder actueel, omdat ze gebaseerd zijn op de landbouw. In de wicca werden ze ooit opgenomen vanuit verschillende culturen: Keltisch, Germaans of Romeins. Het was een manier om terug te keren naar het paganisme van onze voorouders. Maar aangezien wij nu geen landbouwers meer zijn, geen oogsten meer binnenhalen en de vruchtbaarheid van de aarde eigenlijk onze zorg niet meer is, waarom zouden we dan nog de jaarfeesten vieren? Waarom beperken we ons niet tot de seizoenen?

Een eerste reden kan de link met persoonlijke ontwikkeling zijn. Door je te verbinden met de jaarfeesten kan je je eigen jaardoelen in de cyclus van Moeder Aarde ‘gieten’. Het zaaien, verzorgen en oogsten wordt dan een symbolische aangelegenheid. De jaarfeesten zelf zijn dan niet persé de momenten om aan de slag te gaan met je doelen, plannen of ideeën, maar het kunnen wel mijlpalen zijn om periodes aan te duiden.

Hoewel we geen landbouwers meer zijn, zoeken veel mensen toch verbinding met de natuur. Zeker paganisten en mensen die zich met natuurlijke spiritualiteit bezig houden. Het is vast duidelijk hoe de vier jaarfeesten die corresponderen met de vier seizoenen daar belangrijk in zijn. Ook de jaarfeesten tussenin, die oorspronkelijk corresponderen met de landbouw, zijn echter te zien als een manier om met de natuur te verbinden. Elk van deze vier landbouwfeesten kunnen namelijk gezien worden als voorbodes van de seizoenen die zullen veranderen. Voor mij is het soms een wake-up-call. Ik zie hoe de natuur de verandering inzet, bijvoorbeeld rond Imbolc wanneer het eerste groen begint te verschijnen. Voor wie een tuin heeft zijn de jaarfeesten, alle acht, trouwens ook heel goed zichtbaar en voelbaar wanneer er getuinierd wordt.

De jaarfeesten vier ik in groep, volgens de traditie van de wicca. Toen ik aan dit artikel begon, vroeg ik mezelf af hoe ik de jaarfeesten zou vieren in mijn eentje. Zou ik ze dan nog wel vieren? Mijn eerste antwoord was eigenlijk ‘niet allemaal’, omdat ik toch meer voeling heb met de seizoenen. Wanneer ik echter de jaarfeesten begon te overlopen, besefte ik dat ze meer waarde voor me hebben dan eerst gedacht. Voor mij zijn bovenstaande twee redenen, de redenen om wel aandacht te blijven besteden aan de jaarfeesten. Daarom niet met een uitgebreid ritueel, maar met iets kleins zoals het aanpassen van mijn altaar, een wandeling of een pathworking. Voor mij zijn de jaarfeesten toch net iets te belangrijk om niet te vieren. Ze geven een meerwaarde aan mijn religieuze beleving.

Vier jij de jaarfeesten? Op welke manier?

 

(Visited 104 times, 1 visits today)

3 Replies to “Sabats, de cyclus van Moeder Aarde”

    1. Soms is het inderdaad ook kwestie van tijd hebben. Maar het hoeft ook niet echt groots te zijn natuurlijk 🙂 Doen wat het beste bij je past, werkt uiteindelijk toch het beste.

  1. Jazeker, maar ik beschouw de jaarfeesten die gerelateerd zijn aan de seizoenen, als het middenpunt van dat seizoen. Maw: Midwinter = midden van de winter; Ostara = midden van de lente; Litha = midden van de zomer; Mabon = midden van de herfst. Anders klopt het niet in mijn hoofd. Zoals Tylluan Penry zo mooi zegt: “Het is niet mogelijk dat de lente start op 21.3, want dan zou die duren tot 21.6: midzomer. De zomer kan niet starten op midzomer, want dat is net wat de naam zegt: Midden van de zomer.” Als je dus terug gaat rekenen, start voor mij met Imbolc de lente. Happy spring dus!!! 🙂

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: