Onder de maan van Kreta

Onder de maan van Kreta

Eigenlijk had ik teveel raki op, maar we wilden nog een beetje ronddwalen in de oude stad van Rethymno. Het conservatorium was ooit een moskee geweest en het gebouw straalde een robuste oerkracht uit. Hier zouden de goden wel kunnen wonen. Ik ademde de muffe lucht in. De goden wonen hier nog, dacht ik. Net zoals ik ze de dag ervoor in de kloof van Imbros was tegen gekomen toen ik een steen meedroeg. Natuurgeesten waren daar voornamelijk aanwezig, maar zoals de zon op ons neerscheen, zo keken ook de goden op ons neer.

Ik sloot mijn ogen terwijl ik daar stond in die voormalige moskee. De raki was me toch een beetje naar het hoofd gestegen. De donderde stem die ik toen hoorde weerklinken had ik niet verwacht. Een beetje streng gaf hij mij een boodschap mee: wicca is niet jouw pad. Daar schrok ik toch wel even van. Speelt de raki nu werkelijk vreemde spelletjes met mijn hoofd, dacht ik nog. Maar het had zo echt geleken. Toen mijn Lief bezorgt mijn arm aanraakte, kwam ik vrij hard neer op aarde. “Je leek even helemaal weg,” zei hij, “gaat het wel?” Ik knikte een beetje verward en was blij toen we terug de frisse lucht in konden waar de zon weer op ons neer keek.

We dwaalden nog even door de oude stad toen ik weer aangetrokken werd tot een gebouw. Deze keer was het een orthodoxe kerk. Mijn Lief had geen zin om mee naar binnen te gaan, dus besloot ik om alleen de drempel over te stappen. Ontzag daalde op mij neer toen ik de eerste stappen in dit huis zette. Ik zeeg neer op een van de kerkstoelen. Mijn ogen sloten zich als vanzelf. Geen vreemde stemmen, geen spectaculaire visioenen, alleen een overdonderend besef dat wicca inderdaad niet mijn pad is.

Het is niet mijn pad, omdat ik het ontzag voor het Christelijke geloof niet achter mij kan laten. Het is niet mijn pad, omdat ik bewondering heb voor de mystieke stromingen van de moslims en de joden. Het is niet geheel mijn pad, omdat ik graag bid als boeddhistische en hindoeïstische monniken. Het geloof dat er meerdere wegen zijn naar de top van de berg waar God zich bevind boezemt mij nog steeds de nodige eerbied in. Oh ja, ik ben een heks in hart en nieren. Je houdt mij niet weg van mijn broeders en zusters om te dansen in het licht van de maan. De stap die ik maakte om deel te zijn van een inwijdingstraditie zal mij nooit spijten. Teveel mooie momenten heb ik meegemaakt, te diep ben ik gegaan en tot over mijn oren zit ik in de magie.

Mijn pad heeft gewoon een andere naam. En misschien zal ik deze wel nooit vinden, want hoewel wicca een deel van mij is, zijn vele andere spirituele paden dat ook. In Kreta stond ik op een splitsing en maakte ik een keuze. Ik ben en blijf een priesteres van de godin. Het is nu alleen aan mij om uit te vinden hoe ik dat ga invullen. Mijn reis zal mij verder en dieper nemen in de krochten van de ziel. Waarheen zal hij leiden?

(Visited 75 times, 1 visits today)

3 Replies to “Onder de maan van Kreta”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: