Inwijding en toewijding

Inwijding en toewijding

Toen Gardner de grondvesten van wicca legde, werd in deze nieuwe traditie de inwijding geïntroduceerd. Nieuwe leerlingen klopten aan bij covens (heksengroepen) en kregen na een proefperiode een inwijding waardoor ze toegang kregen tot de geheimen en de lessen van de wicca. Later, toen mensen als solitaire wicca (niet verbonden aan een groep) ook het pad wilden gaan bewandelen, werd de toewijding een veel beoefend ritueel.

Een inwijding is een ritueel waarbij een groep een leerling inwijd en in haar midden opneemt. In de wicca worden inwijdingen gedaan in verschillende graden waarmee wordt aangegeven dat je bepaalde kennis en praktijk in de vingers hebt. Een eerste graadsinwijding laat de wicca toe om toe te treden tot zowel esbats als sabats. Deze heksen kunnen rituelen uitvoeren en begeleiden. Een tweede graadsinwijding geeft aan de heks in staat is om nieuwe leerlingen te onderwijzen in de geheimen van de craft. Een derde graad, de hoogste graad, geeft aan dat de heks voldoende kennis en vooral vaardigheden heeft om een eigen coven op te richten.

Inwijding

Inwijdingen zijn geen exclusiviteit die enkel aan de wicca is voorbehouden. Veel genootschappen, zoals de vrijmetselarij, werken ook met inwijdingen. Het zijn magische en mysterieuze rituelen die de fantasie prikkelen, maar die vooral een heel belangrijk psychologisch effect hebben op de mensen die ze ondergaan. Daarom wordt er over een inwijding niets gecommuniceerd, behalve onder de ingewijden.

Er is wel eens kritiek op de inwijding in de wicca die, samen met de eed tot geheimhouding, door veel mensen als een belemmering wordt gezien. Inwijdingen gebeuren skyclad en de ingewijde wordt op geen enkele manier ingelicht van wat er staat te gebeuren. Dit verhoogt het mystieke gebeuren en de unieke ervaring die een inwijding biedt.

Waarom is een inwijding nodig, wordt mij wel eens gevraagd. Ik vergelijk het met de doop in studentenclubs. We zijn niet meer of minder student in een bepaalde richting als we gedoopt zijn. We zijn ook geen betere mensen omdat we gedoopt zijn. Maar we hebben wel een groter samenhorigheidsgevoel, je vormt pas echt een groep wanneer je door een formeel ritueel in die groep bent opgenomen. Als kind wisselen we vriendenbandjes uit om dat gevoel te creëren en veel kinderen verzinnen er zelfs rituelen rond. Van het aantal koprollen dat je moet maken om bij de groep te horen tot de kleuren die je hoort te dragen. Een minder mooie vergelijking is deze met een bende, maar het komt ongeveer op hetzelfde neer. Om bij de groep te horen, doe of onderga je een bepaalde handeling. Het psychologische effect is niet te onderschatten. Het groepsgevoel is sterker dan ooit met een ritueel om het te bezegelen.

Een tweede, maar voor mij heel belangrijk, aspect is het persoonlijke gedeelte. Je bent niet minder of meer heks, omdat je bent ingewijd, maar het voelt wel zo! Het is een kruispunt waar je op staat, voor je inwijding. Het is een keuze die je maakt op het moment dat je haar ondergaat. Dat moment waarop alles echt officieel gaat voelen. Een inwijding brengt een transformatie teweeg. Er wordt wel eens gezegd dat je nadien blijft zweven. De dagen na de inwijding voelde ik me echt helemaal anders. En nu nog zal ik beamen dat elke inwijding mij op een of andere manier een ander mens heeft gemaakt.

lughnasadh

Toewijding

Scott Cunningham introduceerde voor het eerst in een boek de solitaire wicca. Voor hem was het pad van de wicca niet enkel voorbehouden voor hen die in groep werkten, voor hen die het voorrecht hadden om ingewijd te worden in een coven. Omdat nu eenmaal niet iedereen in staat is om zich aan te sluiten bij een coven, vond Cunningham, moet er een mogelijkheid bestaan om als solitaire heks door het leven te gaan. In een van zijn boeken nam hij de ‘toewijding’ op en op basis daarvan hebben vele jonge en oudere heksen zich toegewijd aan de godin.

Een toewijding houdt in dat je alleen ritueel uitvoert om je te wijden aan de god en de godin. Men kiest er vaak voor om op dat moment zijn geboortenaam in te ruilen voor een heksennaam, zoals ook bij de inwijding in een coven gebeurd. De toewijding kan op verschillende manier gebeuren, al naar gelang de heks daar zelf behoefte aan heeft, maar hij wordt altijd uitgevoerd door een solitaire heks, in haar eentje.

Een toewijding heeft niet hetzelfde psychologische effect als een inwijding, omdat er tenslotte geen groep is waar je je aan bindt. Je kan wel zeggen dat je in de heksengemeenschap wordt opgenomen, maar dat voelt helemaal niet hetzelfde. Wel heeft de toewijding het voordeel dat je voor jezelf een duidelijke keuze maakt, een periode afsluit en een nieuwe begint. De toewijding is dus een heel persoonlijk gegeven dat weinig met binding te maken heeft, maar wel alles met je eigen voornemens.

Je kan het vergelijken met het bezegelen van je goede voornemens rond nieuwjaar. Er zit meer kracht in als je op een officiële manier de belofte maakt om iets te doen dan wanneer je gewoon voor jezelf uitmaakt dat je het gaat doen. Dat is dan ook de kracht die de toewijding op veel heksen uitoefent. Voor hen wordt het dan allemaal echt.

En dan ben je nu een echte heks

Vind ik iemand die zichzelf toegewijd heeft minder heks dan iemand die ingewijd is? Neen, eigenlijk niet. Het zijn gewoon twee verschillende paden met elke hun voor- en nadelen. Eenieder moet dit voor zichzelf beslissen. Ik blijf echter wel een groot voorstander van de inwijding, net zoals ik groot voorstander blijf van het werken in groep eerder dan als solitaire heks aan de slag gaan. Je hebt een uitwisseling met gelijkgestemden nodig om als mens te groeien. En dat mis je als solitaire heks toch iets teveel.

Wat vinden jullie van inwijding en toewijding?

(Visited 244 times, 1 visits today)

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: