In de schoot van moeder Aarde

In de schoot van moeder Aarde

Schreef ik vorige week nog waarom de winter van mij nog even mocht blijven, moest ik afgelopen weekend toch schoorvoetend toegeven dat de lente in de lucht hangt. Het waren niet de temperaturen die mij daarvan overtuigden, of het uitblijven van neerslag. De merels die ’s morgens vroeg reeds begonnen met hun serenade, zij overtuigden mij. Kort voor zevenen ging ik het krantje voor mijn Lief uit de brievenbus halen en hoorde ik al een paar vroege vogels hun hoogste lied zingen. Daar werd ik terstond vrolijk van. “De vogels hebben besloten dat de lente in het land is,” zei ik tegen mijn Lief.

Tijdens onze ochtendwandeling zag ik twee merels niet zo ver van elkaar zitten. Beide waren ervan overtuigd dat dit hun terrein was. “t Is van mij, ’t is van mij!” zongen ze in mereltaal. Ondertussen begon de horizon te verkleuren toen we huiswaarts liepen. De neuzen van de honden waren niet gewoon tegen de grond gedrukt. Af en toe werd de neus even hoog geheven en achterna gelopen alsof ze een spoor volgden dat in de lucht hing. Zij roken ook dat de lente er stilaan aan komt en deden zich tegoed aan alles wat de omgeving te vertellen had. Luna maakte zelfs een paar dartelende lentesprongetjes. En niet alleen de vogels spreken van de lente, ook de fauna heeft besloten dat het tijd wordt om wakker te worden. De planten laten hun kopjes zien. Sommige bomen staan zelfs al in bot, merkte ik op.

botten Februari diende zich trouwens aan. De tweede dag van deze maand zag ik een paar posts over Maria Lichtmis verschijnen. Blijkbaar is de traditie van de pannenkoeken nog niet helemaal uitgeroeid. Deze ronde, goudbruine heerlijkheden staan symbool voor de terugkeer van de zon. We beginnen nu heel duidelijk te zien dat het wiel is gekeerd. Het licht keert niet alleen terug, maar moeder Aarde is ook zwanger van nieuw leven. Leven dat zich elk moment kan aandienen. Diep in haar schoot maken de vroege voorjaarsbloeiers zich op om in alle pracht en praal tevoorschijn te komen. Voor mijn geestesoog zie ik al gazons paars kleuren van de krokussen. Winterklokjes laten hun kopjes zien en doen ons nog even denken aan de sneeuw die we dit jaar weer veel te weinig gezien hebben.

In de schoot van moeder Aarde groeit het leven. Dit jaar voel ik mij heel sterk met haar verbonden. Ook in mijn schoot groeit het leven. Het maakt zich klaar om zich in alle pracht en praal te tonen. Imbolc, een jaarfeest dat door paganisten wordt gevierd, is nog nooit zo levendig voor mij geweest. In mijn buik, in mijn schoot, groeit een klein wezentje dat kort voor het ‘officiële begin’ van de lente geboren zal worden. Een lentekindje zal ons leven verrijken en ons voor de nodige uitdagingen stellen. Is het ook niet zo met de natuur? Dat alles in de lente geboren wordt, ons verrijkt, ons uitdaagt en dat elk jaar opnieuw?

kopjes boven de grond

Ik zal niet elk jaar zwanger zijn, maar zal wel elk jaar omstreeks deze tijd herinnert worden aan dat magische gevoel van verbondenheid met moeder Aarde. De lente hangt in de lucht en ik wil graag nog een beetje blijven hangen in de winter. Want daar is het leven nog in mijn schoot, waar ik het kan beschermen. De lente zal het begin zijn van een levenslange les in loslaten.

(Visited 52 times, 1 visits today)

2 Replies to “In de schoot van moeder Aarde”

  1. Wat schrijf je dit mooi Saar. Ik kan me (nog?) niet voorstellen hoe het is om zwanger te zijn, om en leventje in je te voelen groeien. Maar, wat een prachtige bewoordingen geef je er nu aan; gekoppeld aan de natuur, aan het lente worden.
    Ouderschap als levenslange les in loslaten, ja dat geloof ik ook wel. Wel een interessante, uitdagende les. 🙂
    Gaat ook snel hè? Nog even en je kleine is er al!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: