Ekster en konijn

De groene man kwam op mij af en leidde me al dansend mee het bos in. De dieren volgden hem. Sommigen heel zelfzeker, anderen een beetje beduusd.
Midden op een grote plek in het woud hielden we halt. Allen holden de wezens door elkaar. Ik sloot mijn ogen en concentreerde me. Zou het wezen dat me vergezeld zichzelf tonen?
Toen ik mijn ogen terug opende, keek ik recht in een ander bruin, expressief oogje. Geschrokken deinsde ik terug, maar begon het dier toen iets beter op te nemen. Een konijn, een haas? Mijn brein twijfelde eerst even, maar hield het toen bij de benaming ‘konijn’. Lichtjes liet ik mijn hand over de vacht van het konijntje gaan.

“Kijk nog eens, misschien is er nog een ander dier dat je aandacht vraagt,” hoorde ik een stem zeggen. Er schoot een eekhoorn aan mijn voeten voorbij, maar geen enkel dier staarde mij aan zoals het konijn deed. En stilaan begonnen het konijn en ikzelf te vervagen.

We vonden elkaar in een trage, ritmische dans. Soms een beetje onzeker over wie we nu samen waren, anderzijds gaven we ons expressief aan elkaar over. Het konijn en ik waren een.

Toen we terug uit elkaar gingen, begon het konijn in een universele taal te vertellen. Al jaren liep het aan mijn zijde om mij de weg te wijzen en te helpen. Nooit had ik het werkelijk opgemerkt. Een slim wezen is het, dat zich zelfs uit de moeilijkste situaties kan redden. Het had me geholpen om door alle moeilijkheden heen telkens terug op het pad te raken. Maar ik had het nooit gezien. Het wilde erkend worden en onder de aandacht komen na al die jaren. Ik had het begrepen en raakte de zachte vacht aan.

Op dat moment landde hij op mijn schouder, de ekster. Met zijn zwarte kraaloogjes keek hij mij aan, alsof hij wilde zeggen: ‘Je hebt het goed gezien.’ De ekster is al jaren een metgezel, dat wist ik. Zijn vrienden, de kraaien en de kauwen, hadden zichzelf al eerder onder mijn aandacht gebracht, maar zij waren niet de reisgenoten op mijn levenspad. De ekster keek mij nieuwsgierig aan en dit voelde als iets vertrouwd.

Konijnen worden gelinkt aan angst, het konijn vraagt je om je angsten minder te voeden. Een konijn is echter ook een wezentje dat uit heel moeilijke situaties weet te komen. Zoals het verhaal van Broer Konijn, waarbij hij door zijn vijanden in een hoek wordt gedreven, maar uiteindelijk toch een uitweg vindt. Zo heb ik mij ook al verschillende keren uit moeilijke situaties weten te redden.

De ekster is een raafachtige. Odin had twee raven op zijn schouder die zijn boodschappers waren over wat er in de mensenwereld gebeurde. Zo is mijn ekster de boodschapper die mij van alle nodige informatie voorziet als ik ervoor open staat. Eksters zijn ook metgezellen van Morrigan, de Ierse oorlogsgodin. Een godin die ik ooit koos als krachtgodin…

Toen ik achteraf een tarotkaart trok, kreeg ik de Hogepriesteres Morgana vergezeld van stier en meidoorn, twee tekenen van het element aarde. Op dit moment voel ik mij ook heel aards, met beide voeten op de grond staand, maar het pad volgend dat ik wil volgen. Morrigan en Morgana zijn terug om mij te vergezellen en ze geven hun boodschappers mee.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=q4Nr3ZAhrsU]

(Visited 41 times, 1 visits today)

1 thought on “Ekster en konijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge