Donker en licht, twee kanten van een gezicht

Donker en licht, twee kanten van een gezicht

Vroeger, voor facebook bestond, had je msn messenger, een gratis chatprogramma. Naast je eigen naam, kon je ook nog ‘statussen’ op messenger invullen. Een van mijn contacten had de volgende zin in haar ‘status’ staan: “Donker en licht, twee kanten van een gezicht”. Het was een mooie zin, met een grote betekenis en toen we het erover hadden, vertelde zij mij over hoe binnen wicca naast het licht, ook het donker werd geëerd en daarmee werd gewerkt.

De donkere kanten van het leven erkennen, daar heb ik nooit problemen mee gehad. Dat is wat ik behoorlijk lang geloofde over mezelf. Tenslotte had ik al een heleboel meegemaakt in mijn leven en ik was de eerste om te erkennen dat deze dingen niet leuk waren geweest, noch om te beweren dat zij geen deel uitmaakten van mijn leven. Maar wat ik niet deed, was mezelf confronteren met de donkere kant van dat leven. En niet alleen met de donkere kant van het leven, maar ook met de donkere kant van mezelf.

Het is niet dat ik in de voorgaande periodes mijzelf de hemel in prees of mezelf zo geweldig vond, integendeel, mijn grote onzekerheid nam me over en besloot dat ik niets waard was en maar beter in een hoekje kroop om mezelf te verbergen voor de wereld. Dus zou je denken dat ik helemaal geen nood had om met mijn schaduw of donkere kant te werken, want uiteindelijk zat ik totaal in de schaduw. Ook hier is weer niets minder waar.

Jaren lang probeerde ik iets te doen aan een punt van mezelf dat ik erkende: mijn onzekerheid. Positieve ervaringen zouden het tij wel doen keren volgens vele mensen, maar hoe positief mijn ervaringen ook waren, telkens voelde ik het irritante beestje van de twijfel terug naar boven kruipen. Mijn eigen positieve eigenschappen erkennen, zeiden dan weer anderen. Hoe goed ik mezelf ook vond, dat vervelende beestje van de twijfel kroop altijd weer naar boven.

De donkere maan kwam in mijn leven en het idee van werken met de donkere kant van de maan en dus ook met de donkere kant van het leven begon in mijn heksenpraktijk te komen. Maar de echte verandering kwam er pas toen ik tegen een wildvreemde kon toegeven dat ik iets verkeerd had gedaan. Op dat moment erkende ik de donkere kant van mezelf, omdat ik er ook nog een eigenschap van mezelf bij betrok. Ik kon eerlijk zeggen dat er iets aan mezelf was, dat helemaal niet zo perfect was. En tot mijn eigen grote verbazing kon ik ook zeggen dat het helemaal niet zo erg was om niet perfect te zijn.

Kort daarna kwamen ook negatieve kantjes van mezelf terug in een gesprek met een vriendin. Ze confronteerde me zonder enige terughoudendheid met iets wat ik gedaan had en wat ze ook meteen benoemde als een ‘fout’ van mezelf. Je zou het een werkpunt kunnen noemen, maar ik noem het vooral een donker kantje van mezelf. De enige reden dat ik het een werkpunt zou noemen, is omdat het relaties voor mij een pak beter en makkelijker zou maken als ik aan dat punt zou werken.

Die twee gebeurtenissen hebben er voor gezorgd dat ik voor mezelf het besluit heb genomen dat ik stilaan mijn donkere kant moet leren kennen, mezelf ermee confronteren en het een plaats geven zonder daarbij iedere keer weer van mezelf te eisen dat ik er iets aan moet veranderen.

Hoe helpt dit om mijn zelfvertrouwen te verbeteren en mijn onzekerheid te kelderen? Ik weet nu wat mensen tegen me kunnen zeggen als ze iets zullen benoemen dat bij mijn ‘donker’ kantje hoort. Ik heb nu het gevoel dat ik kan zeggen of het waar is of niet. Misschien zal ik er zelfs even over nadenken op een eerlijke manier. Want als ik weet wat aan mij minder mooi is, dan kunnen mensen mij er ook niet meer zo mee verrassen of mee kwetsen. Want ik erken het al.

Meer over de donkere kant, ontdekte ik op dit blog waar ook een aantal interessante boekentips staan!

(Visited 103 times, 1 visits today)

One Reply to “Donker en licht, twee kanten van een gezicht”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: