Dankbaarheid #1

Dankbaarheid #1

Vorig jaar, begin november, legde ik contact met een hogepriesteres uit de buurt waar ik woon. Haar coven was voltallig vertelde ze me. Ze had dertien leden, waarvan drie roedies in opleiding. Wel vroeg ze mij om mijn verhaal te doen, mij wat nader voor te stellen en dan zou zij kijken of er eventueel groepen in de buurt waren die mij verder konden helpen. Ik mailde prompt terug met een korte samenvatting van het pad dat ik nu reeds had gelopen en was benieuwd naar haar antwoord.

Dat antwoord steeg boven mijn verwachtingen uit. Ze vond mijn verhaal zeer interessant en wilde mij graag ontmoeten. “Wie weet, kan ik wat voor je regelen,” zei ze. Onze afspraak werd een keer verlegd, omdat ik snel weer werk vond, maar toen we elkaar dan uiteindelijk ontmoeten, wist ik niet goed wat ik moest denken. Het voelde in het begin onwennig aan en we hadden zeker een goed gesprek, maar ik had nooit verwacht dat ze zou zeggen dat ik de volgende week gewoon bij de lopende roediegroep zou mogen aansluiten.

Daar stond ik dus, de volgende maandag, aan het station te wachten want ze zou mij en twee andere roedies komen ophalen. De anderen waren eigenlijk reeds sinds september in de leer, maar doordat ik reeds een voorgeschiedenis had, vertrouwde de hogepriesteres erop dat ik vrij snel mee zou kunnen. “En desnoods herhaal ik het een en het ander,” was haar uitleg.

Ik merkte al gauw dat ik voornamelijk veel praktijkkennis meedraag, maar de theorie – vooral deze binnen de wicca – vertoonde wel enkele gaten. Dankzij de goede zorgen van onze hogepriesteres kon ik deze vrij snel bijbenen en was het voor mij ook niet moeilijk om mee te kunnen.

Jammer genoeg moest een van de drie andere roedies uiteindelijk haar lessen laten vallen doordat ze in een nogal vervelende privésituatie terecht kwam waar geen tijd meer was voor de hekserij. Met z’n drieën gingen we het pad verder. Onze inwijding kwam steeds dichterbij en toen de hogepriesteres vroeg of we er onszelf klaar voor voelden, bleek een meisje problemen te hebben met een aantal omstandigheden van de inwijding. Voornamelijk met het feit dat deze skyclad moest gebeuren. Haar vriend wilde de inwijding wel krijgen, maar deels door haar invloed besloot ook hij om toch geen inwijding te ondergaan.

En zo stond ik er op Beltaine in mijn eentje voor. Het was vreemd, omdat ik de weg gegaan was met andere mensen, maar deze eerste grote stap alleen mocht nemen. Dankzij alle aanwezigen die dag werd het een onvergetelijke ervaring die mij als persoon zeker niet onberoerd of onveranderd heeft gelaten. Wanneer men spreekt over een transformatie na de inwijding dan zijn dit in mijn ogen zeker geen loze woorden.

Als neofiet mocht ik reeds een aantal wijze lessen ontvangen en deelnemen aan de sabbats, zowel in eigen coven als in verschillende andere covens.

In deze tijd van het jaar waar dankbaarheid voor de vruchten van het afgelopen jaar centraal staat, is dit een heel belangrijk onderdeel van mijn leven waar ik dankbaarheid voor toon: het terugkomen op het pad, het terugkomen bij mezelf en bij gelijkgestemden.

(Visited 38 times, 1 visits today)

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: