Verdorie, ik ben een heks

Verdorie, ik ben een heks

Toen ik de cirkel sloot, schoot de gedachte door mijn hoofd. Na iets meer dan tien jaar had ik werkelijk het gevoel een heks te zijn. Het voelde eigenlijk alsof ik de afgelopen jaren vooral bezig was geweest met doen alsof en nu was de kunde geankerd in mijn ziel.

De eerste keren dat ik een ritueel in mijn eentje deed, voelde ik me betrekkelijk belachelijk. Ik stond te praten tegen ‘geesten’ of ‘goden’ die niemand anders zag en waar ik eigenlijk ook niet sterk in geloofde. Chanten en dansen waren zaken die ik nog niet kende. Kaarsjes werden aangestoken, cirkels getrokken, maar het voelde nooit echt. Het leek wel een showtje, een rollenspel dat ik aan het spelen was. Dat spel deed ik dan nog enkel voor mezelf. Wie hield ik eigenlijk voor de gek.

Een paar jaar in een jaarfeestengroep veranderde daar niet veel aan. Ik voelde me niet stom of belachelijk toen ik de jaarfeesten vierde met de groep, maar wanneer ik een maanviering wilde doen, wilde ik eigenlijk liever in de grond zakken toen ik er uiteindelijk aan begon. Wat stond ik daar eigenlijk te doen?

Door dat gevoel verdwenen de solitaire vieringen naar de achtergrond. Toen de groep niet meer bestond, verdwenen de rituelen helemaal van het toneel. Ik was enkel maar iemand die zich heks noemde, wat boeken las en op fora haar ideeën verkondigde. Eenmaal dat ook wegviel, was ik niets meer dan iemand die graag een heks wilde zijn.

Maar op een bepaalde dag verrichtte ik een vrij krachtig ritueel, omdat ik vanuit het diepste van mijn ziel de nood daartoe voelde. Dus toen ik ook de resultaten van dat ritueel zag komen, besloot ik om mij aan te sluiten bij een coven.

Het was blijkbaar de beste beslissing ooit. Ik voel me meer heks dan ook. Ik adem, eet, kortom ik leef als een heks en dat is de grootste overwinning die ik tot nu toe op mijn pad heb behaald.

(Visited 171 times, 1 visits today)

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: