Weerstand

weerstand

Na een hele voormiddag nieuwjaarsrecepties te hebben afgelopen, plofte ik eindelijk in de zetel. Hoewel ik heel vlot had kunnen deelnemen aan het sociale gebeuren en ik zelfs van had genoten, merkte ik nu dat het eigenlijk teveel was geweest. Mijn filter zat vol, het energieniveau was gedaald naar de rode zone. Sommige activiteiten doen dat met een mens… Ik was duidelijk kwetsbaar op dat moment, want de zwarte monster stak de kop weer op.

Mijn melancholische buien noem ik graag ‘het zwarte monster’. Ze zijn uiteraard een deeltje van mij, maar op die manier hou ik het voor mezelf duidelijk dat zij mij niet zijn. Ik ben niet verantwoordelijk voor hem, alleen voor hoe ik met hem omga. Het was die dag echter alweer meer dan een jaar geleden dat ik nog eens dat zwarte monster in mijn leven had gehad, waardoor alles in mij zich verzette tegen de bui die eraan zat te komen. ‘We gaan het gevecht aan,’ klonk het, waardoor ik ook steeds onrustiger werd. Dat ene stemmetje in mijn hoofd, begon aan zijn woordenstroom en de spanning in mijn lijf liep op. Toen ik na de tiende poging er weer niet in slaagde om een woord te lezen in mijn boek, besefte ik dat ik eigenlijk een gevecht voerde tegen de weerstand.

Accepteren, maar niet handelen

Volgens mijn levensfilosofie van het laatste jaar – en dus ook een stuk volgens de mindfulnessfilosofie – ga je best niet in gevecht met een minder fijne emotie. Ze is er nu eenmaal, accepteer ze, want vechten onderdrukt het gevoel en zorgt in mijn ogen voor meer slechte buien.

Ik hou sowieso ook niet van het idee dat we altijd blij en vrolijk moeten zijn. Graag eis ik het recht op ongeluk terug op. Als het niet goed gaat, dan gaat het niet goed. Een emotie moet je ook doorleven en ruimte geven. Pas als ze de ruimte krijgt die ze opeist, zal ze verwerkt worden en stilaan verdwijnen. Daarom ga ik meestal eens goed zitten tijdens zo’n vervelende bui. Even tijd voor mezelf, mijn emoties en mijn gevoelens.

Een emoties kan je dan wel toelaten, maar het is niet de bedoeling dat je er naar handelt. Wanneer je razend kwaad bent, heb je alle recht om kwaad te zijn. Je zal er vast een goede reden voor hebben. Wat echter minder oké is, is dat je deze kwaadheid omzet in roepen, tieren en gooien met dingen. Vooral als daar mensen de dupe van worden. En al is de ander de oorzaak van je kwaadheid; hoeveel keer heb ik al niet in mijn kwaadheid dingen geuit waar ik later spijt van had. Neen, liever een andere uitlaatklep zoeken voor woede: even gaan hardlopen, uitwaaien, een wandeling maken, schilderen,… Even diep ademhalen kan ook wel eens helpen.

Datzelfde geldt ook voor een minder goede bui. Melancholie is niet erg, het mag ruimte krijgen. Erin blijven hangen is echter ook weer geen goede optie. Het is elke keer weer een evenwicht zoeken tussen het gevoel voldoende aandacht geven en er niet in blijven hangen.

Waarom dan weerstand?

Weerstand tegen een ongemakkelijke emotie is eigenlijk vrij normaal, ook al maakt het alles een pak lastiger. We willen ons goed voelen. Mensen zijn telkens weer op zoek naar wat fijn en leuk is. Ik denk dat er weinig verschil is tussen mensen op dat vlak. Een goede herinnering beleven we graag meerdere keren opnieuw, een goed gevoel houden we graag een paar dagen langer.

In de zetel had ik dus de meeste vreemde gewaarwording ook. De weerstand die ik emotioneel voelde, richtte zich niet alleen op mijn minder goede gevoel, maar ook op de weerstand tegen dat gevoel zelf. Het worstelen met mezelf was bijna op een uniek punt gekomen: daar waar ik geen zin meer had in weerstand tegen mijn gevoelens. Het was een vreemde, nogal nieuwe ervaring. Ik bekeek het met een stille glimlach, nam mijn boek en kon beginnen lezen. Zodra ik erkende dat het gevoel er was, kon ik het loslaten. De weerstand verdween stilaan als sneeuw voor de zon.

Neen, het was niet fijn om me zo te voelen, maar het was wel met reden. Als ik dan eens een zondagnamiddag en -avond lekker doorlas, kon ik mezelf toch niets kwalijk nemen? De daaropvolgende uren heb ik genoten van de vierhonderd bladzijden die ik die dag verslond!

2 thoughts on “Weerstand

  1. Heel herkenbaar dat gevoel. Naast die acceptatie heb ik zelf ook het idee dat je op een dergelijk moment ook best een plan hebt om jezelf de ruimte te geven om alles te voelen. Ik kan bijvoorbeeld mijn gevoelens beter de baas onder de douche, alleen in de badkamer. Daarna kan ik weer de hele wereld aan 🙂
    Loïs onlangs geplaatst…De functie van het altaarMy Profile

    1. Er zijn inderdaad van die momenten waarop je beter bent in accepteren dan andere momenten tijdens de dag. Douchen is voor mij ook een momentje om dingen te verwerken. Het is zo’n moment waarbij niemand mij dan echt mag storen ook.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.