Lief dagboek

Opdat we nooit zouden vergeten

Wanneer ik naar de datum kijk, besef ik dat zeventien jaar geleden de wereld voor een dag stil stond. Voor het eerst in de geschiedenis was er iemand die de grootmacht die ‘de Verenigde Staten van Amerika’ wordt genoemd, durfde aan te vallen. En dan nog in het hart van haar trots. Sinds die dag is 9/11 een datum die in het geheugen van velen staat gegrift.

Herinneren

Zou er iemand eigenlijk nog echt bij stil staan? In de VS worden natuurlijk wel herdenkingsmomenten voorzien. Maar in Europa lijken we allemaal alweer te zijn vergeten hoe we die dag met ongeloof naar de beelden van de Twin Towers keken.

Kort nadat het eerste vliegtuig in de torens was gevlogen, waren er al live uitzendingen. Alle nieuwszenders zaten er boven op. De hele wereld kon meevolgen hoe het tweede vliegtuig zich in de andere toren boorde. In veel getuigenissen hoor je hoe men niet kon bevatten wat er toen gebeurde. Was dit een film? Een truc? Dit kon toch niet echt gebeuren?

Ik ken maar weinig mensen die niet meer weten wat ze die dag op dat moment aan het doen waren. Was het nodig geweest, we hadden allemaal glashelder voor ons kunnen zien waar we waren en wat we deden. Het is een moment dat we niet gauw zullen vergeten. Maar het lijkt vandaag wel alsof niemand er nog echt bewust bij stil staat. Ik besefte het ook pas toen ik de datum in een blogberichtje zag staan.

gedenkplaat 9/11
Photo by Ged Lawson on Unsplash

Een andere wereld

De wereld is nochtans onherkenbaar veranderd sinds die dag. Ik herken hem niet meer. Misschien is het ook te wijten aan het ouder worden, maar voor 9/11 leek het alsof wij in een betrekkelijk veilige wereld leefden. Na 9/11 was de wereld een plaats waar je elk moment kon worden aangevallen door je medemens. Alsof de angst voor vreemde mannen nog niet genoeg was. Het vertrouwen in elkaar was nu helemaal weg.

Voornamelijk onze landgenoten met een andere kleur werden nu helemaal anders bekeken. In plaats van ons dichter bij elkaar te brengen heeft 9/11 ons nog meer uit elkaar gedreven. We bekijken elkaar met argwanen. Iedere moslim kan een terrorist of een extremist zijn.

Onze waarden en normen

Er wordt maar al te vaak gegild dat we onze waarden en normen moeten beschermen, maar intussen zijn we maar al te bereid om ze op te geven voor het grotere goed. Voor de illusie van veiligheid willen we onze privacy opgeven. Het maakt ons niet meer uit dat we niet meer mogen zeggen wat we denken. Die extremisten moet de mond worden gesnoerd. Onze rechtsstaat geven we ook maar al te graag op. Ga maar arresteren op verdenking van, voor de iets geks kunnen doen.

Waar is onze vrijheid van godsdienst gebleven? Onze liefde voor de democratie? Het sterke middenveld waar we zo trots op waren, wordt afgebouwd. Sociaal zijn we al lang niet meer. In iedereen zien we een profiteur, iemand die misbruik van ons wil maken. Migranten komen ons rijke land leegroven. Maar ook werklozen, zelfstandigen, werknemers, zieken, mensen met een beperking, transgenders, … komen onder vuur te liggen.

We weten waar een mens die haat toe in staat is. De jaren ’30 en ’40 van de vorige eeuw getuigen hiervan. We zouden herinneren, opdat we nooit zouden vergeten. Een mensengeheugen blijkt maar kort te zijn. Vol trots dragen landgenoten van alle leeftijden de Vlaamse leeuw op hun borst. Ze zeggen dat moslims hier niet thuis horen. Ze haten de ‘ander’.

poppies hoop
Photo by Derek Mack on Unsplash

Een beetje hoop

Gelukkig komt er wel tegenwind. De discriminerende posts op social media worden niet door iedereen getolereerd. Er zijn mensen die vechten voor gelijkheid en begrip. Ze strijden voor openheid en tolerantie.

Moet mijn dochter in deze wereld opgroeien? Het is een vraag die ik me vaak stel. Maar elke keer iemand tegengas geeft, telkens als ik weer iemand wat positiever hoor over de multiculturele samenleving, krijg ik weer een beetje hoop.

Noem me een idealist, noem me een dromer. Ik ben alvast geen hater.

Photo by Juliane Liebermann on Unsplash

4 thoughts on “Opdat we nooit zouden vergeten

  1. Mooi blog. En zolang er mensen zijn zoals jij (en ik, want ik vind regelmatig dat jij en ik over veel digen hetzelfde denken ondanks ons leeftijdsverschil) die hun kind(eren) opvoeden tot sociale mensen is er hoop. Dat meen ik oprecht.
    En natuurlijk stond ik stil bij de gebeurtenissen. Weet nog dat ik met de oudste, net twee jaar, op mijn schoot zat en dacht ‘in wat voor wereld groeit zij op?’ en hoe bang ik was. En als ik nu naar haar kijk: vol idealen en dromen. Dan moet het toch wel goed komen.

    1. Ja, ik denk daar ook altijd aan. Een keer zien dat iemand moeite doet om het anders te doen en ik heb weer hoop voor de toekomst.
      Het is me ook al opgevallen dat we veel gelijkenissen vertonen qua opvattingen 😉 Ik denk dat bepaalde visies leeftijdsloos zijn!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.