Lief Dagboek #47 | Echt tijd voor vakantie!

zandbak

Stilletjes aan begint de nood aan vakantie groter te worden. Na vandaag gaat mijn blogvakantie alvast in. Een laatste dagboekje voor de radiostilte. Een stille week was het zeker niet! Integendeel, we stonden voor heel wat uitdagingen afgelopen week.

Maandag

Thee

Als we dachten dat de problemen met onze opvang nu opgelost waren, dan hadden we verkeerd gedacht. Tijdens de lunchpauze vind ik op facebook een berichtje dat de onthaalmoeder een sollicitatie heeft waarbij ze volgende week al kan starten. Als ze haar aanvaarden dan zal ze de opvang sluiten en bij haar nieuwe werkgever starten. Dat wil zeggen dat we de week voor ons verlof dus zonder opvang voor Amélie zitten. Samen met nog een aantal ouders reageer ik. We vragen haar om toch nog die week aan het werk te blijven, voor de kindjes en voor ons. Er zijn namelijk echt geen oplossingen te vinden in zo’n korte periode.

Ik pleeg alvast een telefoontje naar de opvang waar Amélie normaal vanaf september terecht kan. Zij zijn in verlof vanaf volgende week, maar op 20 augustus kan Amélie starten. Dat is alvast fijn nieuws. Na ons verlof kunnen we op de nieuwe opvang rekenen. Maar hoe we het volgende week zullen doen? Fingers crossed dat de onthaalmoeder toch nog een weekje voor onze kindjes wil zorgen!

Dinsdag

Negende gebod

Goed nieuws: onze onthaalmoeder zal pas op 13 augustus starten bij haar nieuwe werkgever. Dat betekent dat wij tot aan ons verlof opvang hebben voor Amélie. Zo is ons probleem volledig van de baan.

Minder goed nieuws bereikt ons ook. Langs de ene kant van onze goede vrienden die een behoorlijk zwaar verlies moeten verwerken. Langs de andere kant van mijn schoonmoeder die last heeft van de plaats waar ze eind 2016 werd geopereerd. Toen hebben ze bloed moeten weghalen tussen de schedel en het hersenvlies, dat er was gekomen na een val. Aangezien ze daar nu een druk voelt, maakt ze zich toch zorgen. Volgende maandag mag ze op controle. We hopen dus toch op een beetje goed nieuws.

Woensdag

Doopsuiker

Een van onze collega’s is drie weken geleden opnieuw mama geworden. Na het werk gaan we met een aantal collega’s bij haar op bezoek. Het is weer heerlijk weer en we kunnen dus gezellig buiten zitten. Natuurlijk willen we allemaal het kleintje wel eens vasthouden en wanneer ze bij mij zit, leg ik haar op mijn schoot. Dat is iets wat ik vaak met Amélie gedaan heb. Zij werd daar altijd rustig van. Mijn lange bovenbenen zijn blijkbaar ideaal als wieg, want ook het kleine meisje van mijn collega besluit om daar lekker lang een dutje te doen. En stiekem vind ik het toch wel leuk, zo’n baby’tje!

Donderdag

vriendschap

Wat een rotdag! Elke stilte is er een teveel. Elk woord is er een teveel en achter elke blik zoek ik een dubbele betekenis. Het is om gek van te worden! Knuffelen met Amélie en gesprekken met mijn Lief blijven op zo’n dagen belangrijke manieren om even alles te vergeten.

Amélie ligt net in bed en ik kom beneden om nog een paar klusjes af te handelen, maar onze lieve buurtjes verrassen ons met een bezoekje. Een dikke knuffel en een paar tranen later gaan we op het terras zitten. In de warmte van de avond wordt er gelachen, gedronken, gepraat. De ideale manier om even de beslommeringen van de dag volledig achter me te kunnen laten.

Vrijdag

zandbak

Omdat iedereen in onze vriendenkring zo stilaan met verlof vertrekt, had mijn Lief het idee opgevat om nog eens allemaal samen te komen. Hij wilde een barbecue organiseren, maar bijna iedereen had al plannen die avond. Een koppel van onze buurtjes was wel vrij en kwam graag.

Ik stond net in de supermarkt te beslissen wat we zouden eten, aangezien het weer niet echt uitnodigde tot een barbecue, toen ik telefoon kreeg. Mijn Lief belde om te laten weten dat onze vriend een werkongeval had gehad. Er was iets gebeurd met zijn hand en hij was nu naar spoed gebracht, maar ze wisten natuurlijk niet hoelang hij daar zou moeten blijven. Oké, change of plans.

In eerste instantie klonk het alsof onze vriend een behoorlijke snee in zijn hand had en dat dit genaaid moest worden. Ik maakte me dus niet al te veel zorgen. Tot ik thuis kwam en hoorde wat er was gebeurd. Met zijn hand was hij in een machine vast geraakt en ze hadden hem zelfs meteen naar het ziekenhuis in Kortrijk gebracht omdat ze in onze hometown niets konden doen. Dat was dus serieus slikken.

De telefoon van mijn Lief stond die avond niet stil, maar uiteindelijk wisten we enkel dat onze vriend met spoed geopereerd werd. Er bestaan betere manieren om je weekend te beginnen.

Zaterdag

barbecue

Het eerste bericht dat ik las, toen ik opstond, was van onze vriendin dat de operatie tot vijf uur deze morgen geduurd had. De chirurg moest nog langs komen voor hij naar zijn kamer kon gaan, dus meer wisten ze ook niet. Later op de dag liet J. zelf weten dat hij in orde was. Ze waren zeker dat drie vingers gered waren, van de rest was het afwachten hoe het geneest. Zoiets blijft toch hangen. Meerdere keren die dag hadden we het erover, want wat zou de toekomst voor hem brengen? Een hand is delicaat…

Normaal hadden we die dag een picknick gepland, maar omdat een koppel uit het Gentse niet kon, besloten we met het andere koppel uit Brugge om bij hen te gaan barbecueën. Was er toch nog een barbecue. Met dit heerlijke weer speelden de kinderen in het water. Amélie spetterde alles vol en dook zelfs na het eten een keer met kleren aan in het zwembad. Onderduiken in emmers water was blijkbaar ook nog een leuk spelletje. Is het gek dat ze onderweg naar huis in de auto in slaap viel?

Zondag

pannenkoeken eten

Er stond niet zoveel op onze planning, dus begonnen we de dag echt op het gemak. We waren alweer helemaal in vakantiestemming. Mijn Lief bakte pannenkoeken waar we heerlijk van smulden, vooral Amélie. Verder was het echt rustig nog wat opruimen, een boekje lezen, lunchen en spelen met kleine meid.

’s Middags gingen we nog eens op bezoek bij J. in het ziekenhuis. We wilden hem een hart onder de riem steken en eens horen wat er nu zou volgen. Hoewel hij veel geluk heeft gehad bij dit ongeluk, zal er toch een zware revalidatie volgen. Het was fijn om hem te zien na alle berichten.

We sloten ons weekend af met de eerste portie mosseltjes van het jaar en met een boek in de sofa. Die vakantie? Die kunnen we nu echt wel gebruiken!

Geniet van jullie verlof en tot gauw!

8 thoughts on “Lief Dagboek #47 | Echt tijd voor vakantie!

    1. Die mok heb ik nog meegenomen van mijn ouderlijk huis toen ik ging samenwonen. Beetje nostalgie 😀
      Met onze vriend lijkt het nog redelijk goed te komen. Een vinger die niet volledig gered kan worden, maar verder is zijn hand wel gered. Gelukkig maar.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.