Lief Dagboek #33 | Dit was ons verlof

Thee

Naast mij staat een klein meisje te bedelen om een hapje vanillepudding. Ik heb tijd gehad afgelopen week om deze te maken. Mijn Lief vroeg me op een late namiddag of ik er nog een paar kon maken en dat deed ik dus. Het smaakt, zo’n zelfgemaakte pudding. Afgelopen week hadden wij verlof. Dat begon met een weekendje weg, waar ik in mijn vorig dagboekje al uitgebreid over schreef. Wat we de rest van de week deden, vertel ik jullie vandaag ook graag.

Maandag

Spaghetti

Ik werd wakker met het geluid van fluitende vogels en een lachend meisje. Over de rand van haar bedje stond ze naar mij te kijken. Ze giechelde toen ze zag dat ik haar aankeek. Het was onze vertrekdag, maar aangezien we ruim op tijd wakker waren, konden we nog rustig ontbijten met een eitje. Daarna gingen we door het huisje om alles op te ruimen. Een kwartiertje voor het afgesproken vertrekuur waren we nog eens met de stofzuiger rond gegaan in het huisje. Alles was proper en we konden ons verblijf van het afgelopen weekend met een gerust hart achter laten.

De reis naar huis liep vlekkeloos op de laatste vijftien minuten na. Blijkbaar had Amélie een vuile broek. Die moet haar enorm geïrriteerd hebben, want ze krijste alles bij elkaar. Thuiskomen na zo’n heerlijk weekend had ik mij toch wel anders voor gesteld. Om dat gedoe een beetje goed te maken, besloten we om het weekend toch anders af te sluiten en iets te gaan eten bij de pizzeria in de buurt. En die pasta smaakte me toch echt wel!

Verder bestond de dag uit wasjes draaien en valiezen uitpakken. Ik was al lang blij dat ik ’s avonds ook nog tijd had om nog wat te lezen.

Dinsdag

Amélie vaccinatie

Wat ik op maandag niet had kunnen doen, poetsen, wilde ik op dinsdag gaan doen. Alleen bleek dat toch iets minder simpel dan gedacht. Om te beginnen moest ik ’s morgens boodschappen doen. Voor elf uur was ik de deur niet uit en dus was ik ook niet voor de middag terug. Zodra we iets hadden gegeten was het alweer tijd om te vertrekken, want ik had een afspraak bij Kind en Gezin voor de kleine Amélie. Aangezien het zo mooi weer was, besloot ik om met de buggy te wandelen tot bij het consulatiebureau. De wandeling was heerlijk, met Amélie was alles in orde en ik genoot van de tijd buiten. Onze kleine meid had echter twee prikjes gekregen. Daar begon ze in de loop van de namiddag al last van te ondervinden. Haar temperatuur ging omhoog en ze werd nogal hangerig en huilerig.

’s Nachts hoorden we ook dat ze heel onrustig sliep. Ze huilde soms, maar sliep daarna weer verder. We hoopten op snel beterschap.

Woensdag

Thee

Die to-do-lijst die ik voor mezelf had opgesteld bleef me maar aanstaren. Ik besloot om er dan maar eens aan te beginnen. Mijn schoonmoeder kwam langs om te helpen met het poetsen van de ruiten. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor, want anders zou die to-do-lijst nooit echt rond geraakt zijn! Zij poetste de ruiten, ik poetste de rest van het huis. Op het einde van de dag kon ik heel wat vinkjes zetten. Dat deed deugd!

Mijn Lief had echter een minder vruchtbare dag. Ons kleine meisje was niet echt beter en had een van haar lastigste dagen van de week. Gelukkig is haar papa een superheld die haar die dag troostte en bij zich op de bank liet slapen. Anders had ik waarschijnlijk nooit zoveel werk kunnen verzetten.

Donderdag

Amélie kleine ontdekkingsreiziger

Naast koorts had Amélie vandaag nu ook nog een vreselijke hoest en bleef haar slappe stoelgang maar aanhouden. Ik begon me toch vragen te stellen over die vaccinaties en belde Kind en Gezin. Blijkbaar kon de koorst tot tien dagen aanhouden. Fijn om te weten… De hoest en de stoelgang moest ik in de gaten houden, want die had niets met de vaccinatie te maken.

Mijn schoonmoeder kwam naar ons huis om verder te helpen met de ramen. Mijn Lief ging dan weer naar hen om daar te helpen met ijzer weg te brengen en om een boom te snoeien. Weer een dagje werken aan mijn to-do-lijstje, maar alles is eindelijk gepoetst en ook de strijk ik weg gewerkt. Perfect. Ik ben alleen minder blij met de hoeveelheid vrije tijd die ik over houd tussen het poetsen, billen vegen en snottebellen vangen in. Is dit dan verlof?

Vrijdag

Amélie speelt met doekjes

Afgelopen nacht sliep Amélie niet alleen onrustig. Ik moest ook opstaan voor haar, omdat ze niet zelf terug in slaap kon vallen. ’s Morgens is het, voor de zoveelste dag op rij, moeilijk voor mij om op te staan. Ik begrijp het niet zo goed. In mijn verlof slaap ik nachten van acht à negen uur en soms langer, maar ik lijk nooit uitgeslapen te zijn. Het is om moedeloos van te worden.

In de voormiddag sla ik opnieuw een voorraad eten in voor de komende week. Amélie lijkt wel een pak beter, maar heeft heel veel nood aan slaap. Ik breng haar rond elf uur naar bed en om twee uur ligt ze nog te slapen. We hebben echter een bezoek op de planning staan en dus sluip ik naar boven om haar wakker te maken. Ze is er helemaal niet blij mee. Een warme maaltijd doet echter wonderen en ze gedraagt zich voorbeeldig wanneer we bij de oude vrienden mijn Lief zijn. Het enige wat ze doet, is de tijdschriften en kranten allemaal uithalen.

Het is een beetje een vreemde avond, want hoewel het al zeven uur is, hebben ik en mijn Lief helemaal geen honger en zelfs het gevoel dat het net vijf uur is. Samen met Amélie doorloop ik de avondroutine en stop haar rond negen uur in bed. Daarna maak ik wat te eten: frietjes met ei, onze guilty pleasure. We eten ze samen op voor de televisie, terwijl we naar een serie kijken. Dat is eeuwen geleden! We laten ons meeslepen door het verhaal en kijken heel wat afleveringen. Pas tegen middagnacht besluiten we dat het echt tijd is om ons bed op te zoeken.

Slapen zit er echter niet meteen in, want er zit een gigant van een spin boven ons bed. We zijn alletwee zo’n grote helden dat we de stofzuiger nemen en het beestje opstofzuigen. Onze stofzuiger is er een zonder zak, dus we openen het reservoir en hopen dat de spin zal wegrennen. Maar ze valt er gewoon uit. Ofwel doet ze alsof ze dood is, ofwel is ze echt dood. Ik weet het, we beginnen een grote zonde, maar zolang die spin daar zat, hadden we geen van beiden geslapen!

Zaterdag

Helemaal uitgerust word ik wakker om zes uur. Amélie ligt te huilen en ik ga haar troosten. Ze valt vrij snel terug in slaap, dus ik heb nu tijd zat. Om meteen actief te zijn, daar heb ik nog geen zin in, dus ik neem mijn boek en ga terug in bed liggen. Daar val ik echter vrij snel terug in slaap… Oeps!

De dag is nog niet helemaal voorbij wanneer ik terug wakker word. We douchen, ontbijten en vertrekken dan naar de markt om boeken terug te brengen naar de bibliotheek. Het plan was ook om de winnaar van de give-away haar cadeautje te posten, maar de rij in het postkantoor doet ons rechtsomkeer maken. We genieten dan maar van thee en koffie op een terrasje.

Ik lijk mijn swung terug te hebben gevonden en maak soep, salade en twee soorten kool klaar. Allemaal dingen die in de vriezer of de koelkast kunnen zodat we de komende drukke dagen aan kunnen. ’s Middags vind ik nog tijd om te bloggen, te lezen en met Amélie te spelen.

Hoe was jullie week?

2 thoughts on “Lief Dagboek #33 | Dit was ons verlof

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.