Kwetsbaarheid, schaamte en die verdomde tranen

Met een klein hartje stapte ik naar mijn collega van de Duitse verkoopsafdeling met de afgeprinte e-mail in mijn hand. Mijn keel was droog, ik had het behoorlijk warm. Slikken bracht geen verlichting. Het rauwe gevoel bleef hangen. Kort schetste ik hem de situatie en vroeg of hij mij e-mail even wilde nalezen, al was het maar een zinnetje. Ik wilde naar een klant toch liever geen gekke dingen schrijven, in het Duits. Hij wilde dit zeker doen, maar gaf zelf toe dat zijn Duits niet zo schitterend was en ik het dus beter aan iemand anders kon vragen. “Stuur een klein mailtje,” zei hij, “Hij zal het met plezier bekijken.”

Toen ik terug aan mijn bureau op mijn stoel plofte, voelde ik hoe de tranen achter mijn ogen prikten. Na nog een paar keer slikken verdween het vreemde rauwe gevoel stilaan. Pas met een glas water kreeg ik het helemaal weg. Ik knipperde even mijn ogen. En toen kwam dat moment, dat heldere moment waarop ik plots begreep wat het betekent om in de arena te stappen, zoals Roosevelt ooit zo mooi schreef.

It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.

~Theodore Roosevelt

Jarenlang merkte ik hoe ik de tranen in mijn ogen kreeg in bepaalde situaties. Van zodra ik de beslissing gemaakt had om hulp te zoeken, begonnen die tranen te komen. Ze kwamen in grote getallen, die eerste jaren en ik linkte ze met de zware emoties die ik jaren lang had weg gestopt. Die emoties had ik jarenlang niet toegelaten in mijn leven. Nu braken ze door de muur heen. Toen de emoties verwerkt waren en ik zelfs mijn verhalen kon vertellen zonder in tranen uit te barsten, werden ook de tranen minder, maar ze kwamen toch steeds op regelmatige basis. De link met emoties bleef, alleen geloofde ik dat het ging om sterke emoties.

Ik voelde me steeds zelfzekerder en heftige emoties kon ik steeds beter kanaliseren op een andere manier, maar de tranen bleven een constante. Waarom? Ik brak er mijn hoofd over, maar vond het antwoord nooit. Zelfs toen mijn vorige directeur na een evaluatiegesprek me vroeg waarom ik zo makkelijk huilde, moest ik hem het antwoord schuldig blijven en schudde ik iets uit mijn mouw: het komt te dicht bij de essentie van mij.

Moge het duidelijk zijn dat ik toen ook dacht dat ik op het juiste spoor zat. En effectief, ik zat er niet zo heel ver naast. Toen ik vandaag een slok water nam nadat ik de mail had verstuurd om te vragen mijn tekst te controleren, viel mijn figuurlijke euro. Wanneer ik mezelf kwetsbaar opstel of schaamte voel, DAN komen die ‘verdomde’ tranen. De tranen zijn gelinkt aan het onbehaagelijke gevoel dat over je heen komt wanneer je in een kwetsbare positie staat. Ik voel schaamte over mijn gebrek aan kennis van het Duits in een functie waar dit eigenlijk nodig is. De schaamte om aan iemand te moeten gaan vragen mijn tekst te controleren is er. Dat is de reden waarom de tranen komen. Ze horen bij het onbehaagelijke gevoel wanneer iets te dicht komt bij dingen die ik liever niet aan de hele wereld openbaar.

Schaamte, kwetsbaarheid en alles wat erbij komt kijken, wat heb ik er veel over gelezen in de boeken van Brené Brown. Maar vandaag heb ik werkelijk ervaren en beseft dat ik in de arena stond. Voor herhaling vatbaar? Oh ja, er valt zoveel te leren, er zijn zoveel kansen om te groeien als je in de arena stapt!

Wanneer had jij het gevoel in de arena te staan?

2 thoughts on “Kwetsbaarheid, schaamte en die verdomde tranen

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.