Mindful mama

Kleine-meisjes-tranen

Onze vakantie liep op zijn einde en die van Amélie ook. Wij vertrokken naar onze vertrouwde werkomgeving. Amélie startte in een nieuwe kinderopvang. Nadat onze vorige kinderopvang ons op zo’n korte termijn in de steek liet, moesten wij heel snel op zoek naar een oplossing en kwamen zodoende uit bij een kennis van ons. Ik en mijn Lief kennen de dames die deze opvang runnen al een tijdje. We stelden dus zonder problemen ons vertrouwen in hen. Voor Amélie was dat echter een andere zaak.

De eerste paar tranen…

De laatste weken was het ons al opgevallen dat onze, altijd zo sociale, dochter niet meer zoveel zin had om bij anderen op schoot te gaan. Wanneer mijn schoonmama op haar kwam passen, vloeiden er traantjes vlak voor ik wilde vertrekken. Daarvoor hadden we met Amélie nooit problemen gehad. Als ik haar naar de opvang bracht, ging ze spelen en maakte het haar niet uit als ik vertrok. Als mijn schoonmama aankwam bij ons thuis, kroop ze vrolijk naar haar toe en kon ik vertrekken zonder dat ze nog eens omkeek.

kind en gezin

In juni ontstonden de problemen toen ze tijdelijk naar een andere opvang moest, omdat een van de begeleiders dringend geopereerd moest worden. Bij het aankomen aan die opvang merkte ik al dat er iets niet goed zat. Amélie was niet haar vrolijke zelf en wilde niet uit de fietsstoel komen. Toen ik haar neerzette, begon ze meteen te huilen. En niet haar kwade huilen dat ik gewend was, maar verdrietig huilen met traantjes erbij. Sindsdien zijn onbekende omgevingen en zelfs veel van onze vrienden voor haar een reden om traantjes te laten vloeien. Die maandag was dus een behoorlijk spannende dag. Hoe zou mijn kleine meid reageren op haar nieuwe speelplekje?

Een nieuw begin

Op de fiets was het alvast een feestje. Amélie genoot van de wind in haar gezichtje. Af en toe hoorde ik haar kirren en na een tijdje begon ze zelfs haar gebruikelijke reeks brabbelwoordjes af te steken. Bij aankomst aan de opvang keek ze haar ogen uit. Aan dit huis was ze nog nooit geweest! Heel nieuwsgierig keek ze rond toen ze binnen kwam. Zodra ze de andere kinderen in de gaten kreeg, was het hek echter van de dam. Ze schopte met haar voetjes en zwierde met haar handjes, terwijl ze begon te schreeuwen. Een paar traantjes die over haar wangen vloeiden, maar ik had vooral een boos meisje. Met volle overtuiging gooide ze zich op de grond om daar verder haar kwaad geschreeuw te laten horen. Kort daarna klampte ze zich aan me vast om me nooit meer los te willen laten. Gelukkig werd ze meteen goed opgevangen door haar nieuwe kinderbegeleidsters zodat ik kon vertrekken.

op de fiets

De afgelopen twee weken was dat het scenario dat zich elke ochtend herhaalde. Op de fiets was ze haar vrolijke zelf, zodra ze in de opvang kwam, werd ze kwaad. Tot gisterenochtend. Bij binnenkomst liet ze even een kwade schreeuw horen, maar het speelgoed waarmee andere kindjes speelden, leidde haar meteen af. Toen ik haar op de grond zette, bleef ze rustig staan kijken om daarna te gaan zitten. Een klein minuutje speelde ik met haar met het speelgoed. Ze was vertrokken. Vrolijk speelde ze verder. Deze keer kon ik vertrekken zonder kwaad geschreeuw dat me achtervolgde. Deze morgen mocht ik haar zelfs gewoon op de grond zetten en begon ze zelf te spelen. En bij het afhalen, gaf ze haar begeleidster zelfs twee dikke zoenen!

Ik weet wel dat ze telkens ophield met huilen wanneer ik de deur achter me dicht trok, maar voor mijn moederhart is het toch een stukje fijner dat mijn kleine meid nu zonder kleine-meisjes-tranen de dag kan beginnen!

4 thoughts on “Kleine-meisjes-tranen

    1. De eerste dag was de ergste ja. Maar ik heb van de begeleidsters regelmatig een foto’tje gekregen. Dat stelt toch wat gerust. Daarna wist ik dat ze algauw stopte met huilen en ging het beter.
      Maar nu ze met een lachend gezichtje gaat spelen, ben ik nog gelukkiger 😀

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.