Mindful mama

Een paar slapeloze nachten later

Met kleine oogjes nip ik van mijn koffie. Amélie schreeuwt nog een keer haar frustratie uit. Een hapje yoghurt wil ze wel, maar ook zij heeft kleine oogjes. Vannacht had ze nochtans geen nood aan slaap, maar ook voor haar is de ochtend veel te vroeg gekomen. Voor mama en papa staat de teller op vier uur slaap. Voor Amélie staat hij op zes. En geen van allen hebben we die uurtjes in een blok kunnen slapen. En dat doet pijn!

Mama, ik voel me niet zo goed

Als ik het over de slaap van Amélie zou hebben dan is het moeilijk om te zeggen of ze nu een goede of een slechte slaper is. Tot ze één jaar was, werd ze eenmaal per nacht wakker voor een paar slokken melk. Meestal ging dat zonder slag of stoot. Amélie dronk en viel terug in slaap. Aangezien ik haar in mijn eigen bed voedde, gebeurde het meermaals dat we ’s morgens met een beebje in bed wakker werden. Ik en mijn man hebben daar nooit een probleem van gemaakt.

Rond tien maanden begon ze echter met haar nachtelijke avonturen. Gillen en schreeuwen als ik haar na een voeding terug in bed legde. Wegdommelen op mijn borst, maar geen zin hebben om in haar eigen bedje te slapen (wat ze overigens wel al maanden deed). Soms was het drama ’s avonds wanneer ze moest gaan slapen, soms gebeurde het midden in de nacht. Hoewel er veel goede nachten waren, waren er ook nachten waarbij we heel weinig slaap kregen. Maar wie een goede nachtrust wil, moet natuurlijk niet aan kinderen beginnen…

slapen

Waarom ze die nachtelijke avonturen heeft, is ons nog steeds niet geheel duidelijk. Het valt ons op dat ze grote nood heeft aan geborgenheid tijdens deze fase. Ze heeft het moeilijk overdag, wil vaak bij mij of mijn Lief zijn. Het liefste aanschouwt ze de wereld vanop onze arm. Wanneer zo’n fase van nachtelijke avonturen voorbij is, lijkt ze vaak een nieuwe vaardigheid te hebben bijgeleerd. Na haar hoogtepunt van tien nachten rondspoken, bleek dat ze zich kon rechttrekken en begon ze in spoedtempo elke omgeving te verkennen. Maar ook als ze verkouden is, kan ze ’s nachts meer nood hebben aan mama of papa.

Wij houden het erop dat Amélie met haar huilen, schreeuwen en gillen een poging doet om te zeggen: mama, ik voel me niet zo goed.

In je eentje is het zwaar

De eerste nachten dacht ik dat mijn kind een uitzondering was. Gelukkig heb je dan social media waar mensen je vertellen dat ze het volledig begrijpen, omdat ze er zelf ook zo een paar nachten op zitten hebben. Maar de gesloten groepen op social media lijken wel de enige plaats waar mensen eerlijk willen vertellen over de nachtelijke avonturen van hun kinderen. Zeker onder collega’s hoor ik vaak hoe flink hun baby’s wel niet waren. Kleintjes die van dag één een nachtje doorslapen, nooit huilen ’s nachts en moeders die nooit slaapgebrek hebben gekend, ik weet soms niet wat ik ervan moet geloven.

lezen met twee

Wat het opvoeden van kinderen tegenwoordig zo moeilijk maakt, is dat wij mensen steeds meer onze stam missen. Wij zijn niet gemaakt om in klein eenheden van twee volwassen en een paar kindjes te leven. We zijn sociale wezens waar oorspronkelijk de zorg voor het kind door verschillende volwassenen werd gedragen. In onze huidige samenleving moeten moeders en vaders het echter allemaal alleen doen en wordt er ook nog eens verwacht dat ze op een onmenselijk uur klaar zijn om productiviteit aan de dag te leggen voor een baas die weigert enig begrip te tonen voor de lange nachten. We worden verplicht om te werken, anders kunnen we niet leven en onze kinderen schenken wat ze nodig hebben. Liefde mag dan wel gratis zijn, maar voeding en kledij kost toch wel een behoorlijke duit. En dus blijven we meedraaien in de malle molen en slepen we onszelf doorheen de dag.

Een beetje een stamgevoel

Roepen dat het vroeger allemaal beter was, is niet echt mijn ding. Ik vind dat elke tijd zijn uitdagingen heeft en een echte stam is in deze tijd niet meer aan de orde. Maar het stamgevoel hebben, blijft in mijn ogen belangrijk. En in dit geval is de uitspraak ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ absoluut van toepassing. We wonen in onze eigen betonnen hokjes, maar dat wil niet zeggen dat je er niet uit mag breken. De nachten zijn eenzaam, maar dat hoeven de dagen daarom toch niet te zijn.

Zonder problemen roep ik daarom wel eens een goede vriendin ter hulp. Niet om mijn was te doen of mijn huis te poetsen, wel om eens mijn hart te luchten en een goede babbel te kunnen slaan. Ik ben gezegend met een paar mensen in mijn omgeving die met liefde naar mijn frustraties luisteren, maar die ook zelf even een telefoontje durven plegen om te laten weten dat zij mij ook eens nodig hebben.

koffie vrienden

Hulp inroepen is geen schande. Wij mensen hebben elkaar nodig. Eerlijk zeggen dat je het even niet meer trekt, zorgt niet voor overlast, integendeel. Het maakt dat je een warme band kan opbouwen met lieve mensen en het versterkt de onderlinge verbondenheid.

Want mama zijn, dat is geweldig mooi en heerlijk, maar soms ook gewoon even zwaar.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.