Zwarte pumps

Ik kreeg een mailtje in mijn inbox. Uitverkoop wegens verbouwingen, bij Torfs. Veel aandacht gaf ik er niet aan, maar kegelde het meteen in de prullenbak. Schoenen zijn altijd mijn zwakte geweest, daar sta ik beter niet te lang bij stil. En eigenlijk had ik niets nodig ook. Zaterdag moest ik omrijden nadat ik mijn boodschappen was gaan ophalen. Ik kwam voorbij diezelfde schoenenwinkel. Het kon toch geen kwaad om even binnen te gaan, dacht ik. Van schoenen word ik blij, daar hoef ik er geen voor te kopen. Trouwens, een nieuwe handtas zou geen overbodige luxe zijn.

Ik nam geen handtas mee. Het was een paar zwarte pumps. De aankoop was vrij impulsief, maar zwarte pumps kan je natuurlijk altijd gebruiken. Ze staan mooi onder mijn jurkjes, onder een jeans, bij mijn gewone outfit. Bruikbaar om feestelijk gekleed te gaan, om je dagelijkse outfit op te leuken. Eigenlijk heel erg multi-inzetbaar.

Met de doos onder mijn arm liep ik naar de auto, maar het gewoonlijke euforiegevoel dat mij ten deel valt wanneer ik iets koop waar ik enorm van overtuigd ben, bleef uit. Even onderdrukte ik de neiging om terug te keren en de schoenen terug in te leveren. Waarom zou je niets leuks voor jezelf kopen, dacht ik, terwijl ik ze op de passagierszetel neer zette. Je werkt hard, het is een behoorlijk zware periode en je mag heus eens iets liefs doen voor jezelf. Maar de schoenen gingen niet mee omdat ik iets liefs wilde doen voor mezelf. Ze werden aangekocht onder het oude principe, volgens het oude patroon: als ik iets koop, dan voel ik me meteen weer beter!

Zaterdag was een moeilijke dag. Toen ik eenmaal dat blogje getikt had, besloot ik maar om aan de dag te beginnen. Dat stil vallen zat er niet meer in die dag, dat is ook niet gebeurd, maar de vele gevoelens die een vreemde dans voeren in mijn binnenste begonnen stuk voor stuk, een voor een langzaam hun uitweg te vinden.

Het begon toen ik het plafond de eerste laag gaf. Het zware gevoel overviel me terug en ik had de neiging om het van me af te schudden. Bedrukt schilderde ik een plafond in helder wit, waarna ik besloot om boodschappen te gaan doen. De schoenen waren een poging om dat gevoel van me af te schudden. Hou ze nu maar, zei ik tegen mezelf, er komt een trouw aan waar je ze kan dragen. En misschien is het wel een herinnering aan het feit dat kopen helemaal niets oplost.

Zaterdagavond droeg ik ze om samen met mijn Lief iets te gaan eten. Zondag droeg ik ze weer toen we bij de schoonpapa op bezoek gingen voor zijn verjaardag. Langzaam begon het tot mij door te dringen. Ik heb alleen maar pumps in vrolijke kleuren. Het enige paar zwarte schoenen dat ik heb staan, zijn winterschoenen. Deze donkere, mooie, zwarte pumps zijn ideaal om te dragen bij een gelegenheid als een begrafenis.

Hoe gek het ook klinkt: de pumps hebben tranen in mij wakker gemaakt. Ik heb mijn momenten waarop ik lach en plezier maak, maar sinds zaterdagmiddag komen de tranen ook opzetten op onverwachte momenten. De pijn verwelkom ik. Het voelt niet verkeerd. Ik moet er niet tegen vechten, ook niet tegen het bedrukte gevoel. De pijn geeft mij een menselijk gevoel. Dit hoort bij afscheid nemen.

Waar ik me schuldig voelde over de aankoop en besefte dat dit me niet beter doet voelen, zijn de schoenen ondertussen het symbool geworden van afscheid nemen. Ze staan voor het verwelkomen van de pijn van het afscheid. Voor de transformatie die men moet ondergaan wanneer een geliefde deze wereld verlaat. Wanneer ik ze draag, word ik herinnert aan alles wat bij dit lijden hoort. Ik ben in staat om het toe te laten.

Wat heb ik ongelofelijk veel geleerd de laatste maanden!

(Visited 84 times, 1 visits today)

4 thoughts on “Zwarte pumps

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge