eerste trimester

Zwanger | het eerste trimester

Ondertussen ben ik al een aantal weken verder in het tweede trimester (ik ben 16 weken zwanger om precies te zijn), dus zo actueel is dit blogje niet meer. Natuurlijk wisten jullie op het einde van het eerste trimester nog van niets. Toch wil ik jullie mijn verhaal niet onthouden. Sommige vrouwen komen hun eerste trimester vrolijk door, maar de meeste dames hebben – net als ik – behoorlijk was last van zwangerschapskwaaltjes ten gevolge van die hoge dosis aan ‘vreemde hormonen’ die plots door je lichaam gieren. Hoe liep dat zoal voor mij, dat eerste trimester?

Ik wist al vrij snel zeker dat ik zwanger was, nog voor ik de test had gedaan. Wij hebben ook het ontzettende geluk gehad dat we geen talloze negatieve tests hebben zien passeren. Het was meteen prijs toen ik uiteindelijk een test deed. Pijnlijke borsten en regelmatig plassen hadden voor mij de alarmbellen al doen afgaan. Dat ik geen krampen voelde drie dagen voor ik eigenlijk mijn menstruatie moest krijgen, was voor mij ook een teken aan de wand.

Onze eerste echo hadden we pas op week 9, maar ondertussen was er geen twijfel meer mogelijk. De dag dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, lieten we de dokter meteen bloed prikken. Maar niet alleen door die bevestiging waren we er zo zeker van. Steeds meer zwangerschapskwaaltjes kwamen de kop op steken. Zo werden de wc en ik in die eerste weken elkaars beste vriend – al kwam de vriendschap meer van zijn kant, dan van de mijne. ’s Morgens wanneer ik opstond, moest ik meestal een spurtje zetten. Nog een geluk dat er een toilet is in de badkamer die naast onze slaapkamer ligt. Ik kon bepaalde voeding niet meer ruiken of smaken en had ik dan toch iets in mijn mond dat mij niet beviel, dan moest ik weer een spurtje zetten. De geur van sigaretten maakte me misselijk, paprika kon ik niet verdragen en de meeste parfums irriteerden mij mateloos. De eerste weken was dit heel erg, en die weken vielen ook samen met onze reis waar ik eigenlijk niet zo van kon genieten als ik gedachten had. Gelukkig was het ergste na week 10 alweer voorbij en had ik toen enkel in de ochtend nog een date met de wc.

Het klinkt vast alsof zwanger zijn vreselijk is. De eerste weken geloofde ik dat dus ook! Maar het idee dat er een klein wezentje in mijn groeide, maakte die kwaaltjes toch grotendeels goed. Dat wij in week 9 eindelijk ons kleintje voor het eerst mochten ontmoeten, was een wonderlijke ervaring. Door mijn kwaaltjes had ik absoluut het gevoel zwanger te zijn, dus het gevoel was er voor mij echt. Voor mijn Lief werd het pas allemaal echt toen hij voor het eerst die mooie hartslag hoorde. We hadden alle twee de tranen in onze ogen op dat moment. Prachtig! Dan kan je niet meer wachten om dat kleintje in je armen te houden. Liefde op het eerste gezicht? Absoluut!

Die liefde brengt ook een heel groot gevoel van verantwoordelijkheid met zich mee. Heel wat rampscenario’s passeerden de revue. Ik stelde mezelf talloze vragen: Hoe gaan we dat allemaal regelen met twee fulltime werkende ouders? Gaat het wel lukken met onze hondjes? Hoe willen we dat kindje opvoeden? Zijn we er wel echt klaar voor? Geen van ons beiden voelt zich zeker over wat er komen gaat. En toch hebben we er het volste vertrouwen in dat ook dit wel goed komt.

Dat het tweede trimester nu volop bezig is, daar ben ik ontzettend dankbaar voor. De misselijkheid verdwijnt langzaam, ik krijg weer meer energie om me toe te leggen op al mijn favoriete bezigheden en de kans dat het mis gaat is enorm gedaald. Nu is het wachten op die eerste tekenen van leven, het moment waarop ik ons kindje voor het eerst kan voelen!

(Visited 81 times, 1 visits today)

10 thoughts on “Zwanger | het eerste trimester

  1. Haha, en dan nog dat derde trimester. Volgens wat ik begrijp van de collega’s komt die vermoeidheid dan, evenredig met de buik, dubbel en dik terug 🙂 Mooie blog! Blij dat je je ook beter voelt nu. <3

    1. Ik blijf daar maar in geloven. Ach ja, die misselijkheid hoort erbij. Ik denk dan altijd: er zijn mensen die het nog erger hebben. Zo ken ik iemand die heel die periode bijna niets kon eten, op soep na dan…

  2. Waauw. Zo mooi geschreven! Het doet me goed. Mannen kunnen nooit een kind baren. Da’s nu eenmaal de natuur. Fijn dat je het zo ongepolijst deelt.
    Ik kan alleen maar zeggen: wees maar onzeker. Het hoort erbij. Zelfs eens het kindje er is, zijn er altijd momenten van onzekerheid. Maar ze wisselen dan weer af met momenten dat je jezelf de koning(in) te rijk voelt.
    Het is simpelweg een belevenis! En ik citeer jouw woorden: zonder diepe dalen, geen hoge toppen. Als mama en papa zijn, is dat niet anders!

  3. Hi hi, ja elke zwangerschap is anders en toch ook ergens weer hetzelfde, en jij hebt dat gehad wat ik dus totaal niet had en daarom ook pas, kun je dit nu geloven? Pas met 24 weken erachter kwam dat ik überhaupt zwanger was ooit… Nee dat kun je niet, maar ik ben er dus glansrijk doorheen gekomen tot ik dus iets voelde fladderen in mijn buik en wat vocht verloor uit mijn tepels, en mijn menstruatie was al niet goed, vandaar, en ik had dus wel zoveel testen al gedaan dat het klauwen met geld had gekost dat ik gezegd had… ik word wel misselijk of iets, dat word elke zwangere vrouw, dan weet ik het vanzelf wel, not… hahaha

    Geniet ervan, en ja alles komt vanzelf goed, die onzekerheid heeft elke nieuwe ouder 😉

    Heel veel sterkte vandaag met je schoonmama!

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Dollen met de motorclubMy Profile

    1. Dat geloof ik wel hoor. Ik ken ook mensen die het maanden niet wisten dat ze zwanger waren. Ik denk dat het soms anders loopt als je erop zit te wachten, buiten als je het zijn gang maar laat gaan. Bij mij was het nu eenmaal zeer duidelijk.
      Des te beter dat het bij jou zo vlot ging. Heb je een heleboel mindere momenten van zwanger zijn ook niet gehad 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge