Zoektocht naar geluk | mijn ouders vergeven

Zoektocht naar geluk | mijn ouders vergeven

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Welkom in mijn zoektocht naar geluk. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). Belangrijk in mijn therapie was de relatie met mijn ouders en om hen te leren begrijpen.

Tijdens het eerste logje dat ik schreef, vermeldde ik reeds dat ik geen eenvoudige relatie had met mijn ouders. Beiden hebben hun eigen problemen waar ze mee moeten dealen. Het is niet eenvoudig om dit te schrijven, omdat ik nu schrijf over twee mensen die mij heel nauw aan het hart liggen en het is mijn versie van de feiten. Ik wil hen niet in een verkeerd daglicht stellen.

Toch is het wel de relatie met hen die een enorme invloed had op de problematiek van dat moment. Ik had geen zicht op hoe het ‘systeem’ van ons gezin in elkaar stak. Ik besefte niet hoe gek de communicatiepatronen soms waren. Ook begreep ik niet dat ik taken op mij nam die ik eigenlijk niet op hoorde te nemen en dat daardoor de last op mijn schouders veel te zwaar was.

Ik ben een verantwoordelijk type. Ik weet graag wat er aan de hand is en zal makkelijk verantwoordelijkheden opnemen die ik helemaal niet hoef op te nemen. Of zo was dat toch in het verleden en zeker in de relatie met mijn ouders. Ik zat met een heleboel opgekropte kwaadheid, een gevoel van onrechtvaardigheid en de grote vraag waarom mij dit toch allemaal was overkomen.

Maar toen Katrien over mijn ouders begon en beschuldigingen uitte (in mijn ogen waren dat beschuldigingen) ging ik daar keihard tegenin. Ze vertelde leugens, zo erg was het allemaal niet en ik had het helemaal zo niet bedoelt. Dankzij de goede relatie die ik ondertussen met haar had opgebouwd en mijn wil om iets te veranderen aan de situatie konden we toch aan de slag gaan met dat stukje over mijn ouders, aangezien dat ontzettend belangrijk was in het proces van acceptatie en vergeving. Enkel op die manier kon ik de gevoelens die zo sterk aanwezig waren over dit onderwerp uiteindelijk verwerken en een plaatsje geven.

Katrien hielp mij de eerste stenen van de weg leggen, maar het is een werk geweest van jaren om mijn ouders te begrijpen en hun te kunnen vergeven. Ik was in eerste instantie heel erg kwaad op mijn vader, omwille van zijn verslaving. Hij had sterker moeten zijn en had anders moeten omgaan met zijn problemen. Dat was het eerste aanknopingspunt. Ik dook samen met mijn psycholoog in het verleden van mijn vader. Dat was niet zo heel moeilijk, want mijn ouders hebben altijd vrij open verteld over hun jeugd en ik beschikte over een hele rij aan anekdotes. Daarnaast had ik alle vier mijn grootouders bewust gekend. Ik kende hun persoonlijkheden een beetje. Op basis van die anekdotes en mijn kennis van mijn grootouders begonnen we een soort levenslijn uit te bouwen rond mijn vader waarbij voor mij duidelijk werd waarom hij was wie hij was. Het is nooit een excuus geweest, nooit een vergoelijking van de feiten. Het was wel de helderheid werpen op de redenen waarom iemand is wie hij is. Als je dat in een bepaald licht kan zien, dan is de weg naar vergeving veel minder ver. Na een paar maanden bekeek ik mijn vader als een heel ander mens. Hij was niet meer het ‘monster’ dat ik er in mijn slechtste periodes van gemaakt had. Hij was de man die was wie hij was door omstandigheden. En dat concept begreep ik als geen ander.

Tegenover mijn moeder had ik eigenlijk geen wrokgevoelens of kwaadheid. Ik voelde een diep soort verkeerd medelijden, maar zeker ook een gevoel van onbegrip. Waarom had zij ons niet weggehaald uit een situatie die ons overduidelijk geen goed deed? Waarom was zij gebleven en liet zij ons dit ondergaan? Samen met het begrip voor mijn vader groeide het onbegrip voor mijn moeder en was ik op bepaalde momenten zelfs nijdig op haar. Ook daar paste Katrien weer dezelfde methodiek toe: het verleden bekijken om het heden te begrijpen.

Ik was ontzettend hard voor zowel mijn vader als mijn moeder. Op dat moment zat ik in een fase waarbij ik slachtofferrollen verafschuwende. In mijn ogen hadden zij zich beiden in zo’n rol genesteld. Maar hoe verder we gingen in het verleden, hoe meer ik begon in te zien dat de patronen die zij volgden, de patronen die bij hen zichtbaar waren gewoon patronen waren uit onze familie. Zowel in de lijn van mijn moeder als de lijn van mijn vader zaten behoorlijk destructieve patronen. Ze deden enkel wat hen was aangeleerd.

Wat was het pijnlijk toen ik naar mezelf moest kijken. Daar waren die patronen. Dezelfde patronen die ik zo verafschuwde, bleken ook bij mij aanwezig te zijn. Het passieve afwachten, anderen wel eens de schuld geven, het vluchtgedrag (en de verslavingsgevoeligheid, autch), maar ook een stuk de slachtofferrol. Mijn besluit werd steeds maar bevestigt: het was tijd om de patronen te doorbreken.

ouders vergeven

Dit werkpunt rond mijn ouders heeft jaren in beslag genomen en niet alleen Katrien heeft hier dus een rol in gespeeld. Maar gedurende de jaren in mijn zoektocht naar geluk botste ik steeds weer op hetzelfde. Alles wat mijn ouders mij hadden ‘aangedaan’ bleef terug komen wanneer ik patronen wilde veranderen, gebeurtenissen wilde verwerken of dacht aan het verleden. Ik kwam niet verder omdat ik ergens toch in de veronderstelling bleef dat mijn ouders mij onrecht hadden aangedaan.

In het begin van mijn therapie heb ik me mentaal afgezonderd, ook al woonde ik nog thuis. Mijn ouders, mijn zussen, ze konden me nog moeilijk bereiken. Ik sloot me af, om mezelf te beschermen. Misschien was dat toen nodig, maar ik vind het jammer dat ik dat toen gedaan heb. Toen ik ging samenwonen met mijn Lief, besloot ik – ondanks zijn bereidwilligheid om dichter bij mijn ouderlijk huis te wonen – dat een fysieke afstand mij goed zou doen. Dat is inderdaad het geval geweest. Zo kon ik ook emotioneel afstand nemen, maar de afstand heeft mijn pijn niet geheeld. De afstand is eigenlijk nooit werkelijk een voordeel geweest. Fysiek weg zijn uit mijn ouderlijk huis zou hetzelfde effect hebben gehad.

De werkelijke heling heeft pas plaats gevonden toen ik in staat was om vanuit mijn hart, met alle liefde die ik voor hen heb, mijn beide ouders te vergeven. Zij hebben mij nu niets meer aangedaan. Het leven heeft ons voor uitdagingen geplaatst die we elk op onze eigen manier hebben aangepakt. We werden daarbij gehinderd en geholpen door alles wat ons ons heeft gemaakt.

Pas toen ik hen vergeven had, kon ik vertellen over het verleden zonder in tranen uit te barsten, zonder spijt, haat of pijn. Het is pas dan dat alle puzzelstukjes hun eigenlijke plaats hebben gekregen.

Lees hier de vorige stukjes.

(Visited 238 times, 1 visits today)

14 Replies to “Zoektocht naar geluk | mijn ouders vergeven”

  1. Wat fijn om te lezen dat je ondanks de heftige problemen je ouders hebt kunnen vergeven. Ik heb het ook erg lang moeilijk gehad met de manier waarop ik opgevoed ben. Ook mijn vader had alcoholproblemen dus dat was ook niet gemakkelijk. Nu raakt het allemaal ook minder en heb ik mij neergelegd bij hoe de relatie is. Laatste jaren sluit ik ze niet meer zo ontzettend buiten dus dat scheelt denk ik ook!
    Anita onlangs geplaatst…Blog enquête | de uitslagMy Profile

    1. Ja, dat buiten sluiten was bij mij ook wel iets dat speelde. En wat ik nu veel minder doe. Dat scheelt ook in de relatie, maar je mag ook niet vergeten dat het buiten sluiten soms nodig is geweest voor je eigen ontwikkeling met name over dat moeilijke stukje…

  2. Zeer herkenbaar verhaal en heel mooi omschreven. Ik heb een gelijkaardig pad bewandeld en therapie heeft daar enorm bij geholpen. Ik herken hierdoor ook heel snel wanneer ik zelf in de familiepatronen herval en kan het direct een halt toeroepen. Het heeft me heel bewust gemaakt van mezelf en maakt dat ik nu met heel mijn hart keuzes kan maken en niet langer door angsten en onzekerheden geregeerd word.

    Het heeft ook alles bespreekbaar gemaakt. Zo kan ik met mijn zus openlijk over onze familiepatronen praten. En hoe we er soms zelf nog mee worstelen.

    Het heeft me echter ook getoond welke geweldige dingen ik van mijn ouders heb meegekregen. En die dingen kan ik nu koesteren, zonder dat die geladenheid van het verleden er op hangt. 🙂

    1. Dat laatste vind ik mooi omschreven en is ook het gevoel dat ik heb. Je kan gewoon alle mooie dingen koesteren zonder alle negatieve dingen er altijd bij te betrekken. Ook nieuwe herinneringen zijn voor mij nu heel anders.
      Ik ben nog op weg naar het maken van keuzes met heel mijn hart. Het vergeven is ook nog niet zo lang geleden afgerond, maar de start werd wel gemaakt daar, zoveel jaar geleden. Vergeven is ook niet makkelijk. Niemand kan het je opleggen. De openheid die jij ervaart over het bespreken van familiepatronen heb ik veel minder. Mijn zussen spreken er niet graag over en zien of willen die patronen niet echt erkennen. Maar hé, ik ben blij met hoe het is hoor!

  3. Ik dank jou dat jij dit stuk hoe persoonlijk het ook is, juist daarom, dat je dit met ons deelt. Vooral voor mijzelf, omdat ik ergens dezelfde issues heb maar dan op een andere manier, mijn moeder heeft mij weg gehaald bij mijn bio vader en koos voor ons, maar dat is ook niet alles in the end… zeker niet als je vader je niet meer wilt kennen en zelfs zegt, dat je zijn dochter niet bent, en op wie lijk ik het meest? juist 😉

    Ergens vergeef ik het hem ook wel, laat ik het achter mij, maar of ik het hem werkelijk en oprecht heb vergeven? Dat denk ik na het lezen van jouw persoonlijke verhaal dan toch weer niet….

    X
    Morgaine onlangs geplaatst…Super (Kazaam) Trooper met grote dank aan….My Profile

    1. Dat vind ik ook altijd zo’n verkeerde manier om met familierelaties om te gaan. Ergens blijft het toch je vader, ondanks alles. Het is raar hoe de andere ouder daar soms een rol in speelt en hoe ouders zichzelf en het kind zo miskennen. Heel jammer.

      Ik hoop dat je het allemaal een plaatsje kan geven, ondanks alles!

  4. Wow! Kippenvel en emoties voel ik bij het lezen van deze blog.. Hoewel er heel erg veel verschillen zijn met mij, herken ik ook zoveel in je relatie met je ouders en hoe alles loopt. Ik zit er nog middenin en ben ergens nog erg kwaad op mijn ouders en kan ze nog niet helemaal vergeven. Maar morgen ga ik weer het volgende stapje nemen om daar dichterbij te komen.

    Ik ben erg geraakt door deze mooie post en dat je het zo kan zien. Erg knap. Ik zie veel gelijkenissen in mijn proces in ieder geval. Thanks dat je dit verhaal hebt willen delen.

    1. Boos worden, rouwen, het maakt allemaal deel uit van het verwerven van een plaats voor dat deeltje van ons leven dat niet helemaal liep zoals we het zouden willen. Wees dus maar kwaad, terwijl je ondertussen probeert te begrijpen waarom ze gedaan hebben wat ze hebben gedaan. Doorleef alles wat je voelt. Op een dag kom je ook op dat punt van vergeving.
      Ik ben blij dat mijn verhaal iets voor je kon betekenen!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: