Zoektocht naar geluk | meedraaien in de echte wereld

Zoektocht naar geluk | meedraaien in de echte wereld

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Welkom in mijn zoektocht naar geluk. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). Ik ga verder waar ik afscheid moet nemen van Katrien en start aan mijn eerste werkervaring, die jammer genoeg niet zo goed afloopt.

De begeleiding bij Katrien was gelinkt aan mijn opleiding. Na mijn lerarenopleiding was dat niet zo’n groot probleem, omdat ik startte met de opleiding sociaal werk aan dezelfde hogeschool. Daarnaast ging ik pas terug naar Katrien toen ik merkte dat ik de problemen niet alleen kon oplossen, maar toen zat ik alweer op de schoolbanken.

Toen ik na twee jaar mijn bachelor in het sociaal werk behaalde en besloot om nu toch echt de arbeidsmarkt op te stappen, moest ik ook afscheid nemen van Katrien. Eigenlijk was ik daar niet klaar voor en zij volgde mijn redenering. We spraken af om contact te houden buiten de officiële afspraken om. Indien nodig kon zij mij nog altijd doorverwijzen naar de reguliere hulpverlening. Zo gezegd zo gedaan. Op die manier zette ik dan de eerste stappen in de echte wereld, deze buiten de schoolmuren.

Als ik een balans zou mogen opmaken van september 2010 dan kan ik zeggen dat ik geleerd had om mijn verhalen in perspectief te plaatsen, eten niet als een manier te zien om mijn leven te controleren en had ik de eerste stappen gezet om mijn grenzen te leren aangeven. Maar de belangrijkste lessen had ik nog niet geleerd: houden van mezelf, stress niet laten overheersen en kwetsbaarheid.

Men noemde mij wel eens een van de gelukkigen, omdat ik in juni afstudeerde en in september begon te werken. Ik had namelijk twee maanden vakantie gehad na mijn opleiding en kon daarna aan de slag. De laatste ‘lange vakantie’ werd mij wel eens gezegd. Ik was ook heel trots dat ik zo snel kon beginnen werken en dan ook meteen in mijn interesseveld: ik ging aan de slag in een Vlaamse jeugdwerking die projecten opzette rond duurzaamheid en ecologie. Perfect, dacht ik, maar dan had ik buiten de waard gerekend.

Afgestudeerd zijn met een onderscheiding, ook voor mijn stage, had men heel grootse verwachtingen van mij bij de organisatie. Zodra die woorden waren uitgesproken sloeg ik bijna dubbel onder de druk die ik voelde. Wat dachten ze dat ik zou doen? Ik mocht nu toch geen fouten maken? Ik was vast niet goed genoeg voor dit werk! Wanneer ik voor een groep kwam te staan, zakte ik bijna in de grond van schaamte. Wanneer we in vergaderingen zaten, blokkeerde ik toen we creatieve ideeën moesten aandragen. Regelmatig zat ik achter de computer mezelf af te vragen wat men van mij verwachtte. Ik was zo bezig met zijn wie men wilde dat ik was dat ik vergat dat ik ook nog mezelf kon zijn. Ik had geen spat compassie met mezelf wanneer ik fouten maakte. Regelmatig schold ik mezelf binnensmonds uit waarop mijn collega’s nogal vreemd naar me keken. En omdat ik alles onder controle wilde houden, was ik veel te streng wanneer ik voor groepen stond.

Toen ik eindelijk mijn vakantie mocht plannen voor de zomer bleek ik zoveel overuren te hebben dat ik vijf weken vakantie kon nemen. En dat deed ik dan, aangezien het binnen de organisatie ook de gewoonte was om zo lang vrij te nemen. In die vijf weken maakte mijn Lief een opmerking: hoezeer ik in mijn vakantie opbloeide, meer energie had en productiever was. Wanneer ik werkte, viel ik meestal in slaap zodra we gegeten hadden. Ik had vaak geen energie om het huishouden nog te doen en op zondagavond liep ik steevast ontzettend gespannen. Ik ging nadenken en besloot om bij terugkomst op mijn werk de problemen aan te kaarten.

Een evaluatiegesprek volgde waarbij ik eigenlijk in overleg met mijn coördinator besloot om het contract stop te zetten, maar het voelde als falen. Gedurende het gehele evaluatiegesprek had ik namelijk gehoord wat ik allemaal fout deed op mijn werk. Naar vrienden formuleerde ik het als ontslag, terwijl dat eigenlijk niet het geval was. De laatste drie maanden op mijn werk waren ontzettend moeilijk. Ik zat er emotioneel behoorlijk door en er was geen enkel begrip voor. Men nam afscheid van me met als enige positieve feedback dat ik een goede collega was.

In tussentijd had ik terug contact opgenomen met Katrien omdat het zo slecht ging. Ze had me doorverwezen naar iemand, om te leren omgaan met de stress, maar de methode van de vrouw werkten niet. Ik ging uiteindelijk zelf op zoek en kwam kort na het evaluatiegesprek bij een psycholoog terecht. Daar herhaalde ik nogmaals alle problemen die ik in mijn leven had gekend en gaf aan dat ik het leven even niet meer zag zitten. Na twee maanden stond ik weer op de stoep. Volgens haar had ik geen sessies meer nodig. Ik had inderdaad weer wat meer energie, maar ik zat nog steeds mijn termijn uit op mijn werk en sollicitaties liepen vaak gewoon dramatisch. In november nam ze afscheid van mij, in februari zat ik regelmatig te huilen omdat ik geen werk vond. Er was maar een ding dat mijn geluk nog in de weg stond: het gebrek aan een goede job. Of dat dacht ik tenminste.

zoektocht naar geluk

Lees hier de vorige stukjes.

(Visited 135 times, 1 visits today)

2 Replies to “Zoektocht naar geluk | meedraaien in de echte wereld”

  1. Heftig verhaal! Vooral omdat ik er best wel wat in herken. Die verwachtingen en druk bij de eerst baan met als gevolg blokkeren. Maar ook op mijn huidige werk heb ik een slechte start gehad waar bij ik opzag tegen werk en alle energie weg was. Inmiddels is dat gelukkig veranderd en werk ik er nog steeds. Nu ook met plezier. Maar niet goed kunnen functioneren op werk heeft echt veel impact op je leven. En niet werken misschien nog wel meer (als je dat wel wil).
    Elaintje onlangs geplaatst…5x Dit kom je tegen als ‘geheime’ bloggerMy Profile

  2. Heftig zeg. Maar enigszins begrijp ik het ook wel. Er wordt zoveel druk op je gelegd dat je zelf geen idee meer hebt van wie je bent, wat je wilt en waar je goed in bent. Want hé, ze verwachten geen 10 van jou maar een 11. En dat is moeilijk. Moeilijk om aan die verwachting te voldoen en lastig om jezelf niet te verliezen. Dat heb je zelf ervaren.
    Sytse onlangs geplaatst…Project buikkastMy Profile

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: