Zoektocht naar geluk | hoe diep een dal kan zijn

Zoektocht naar geluk | hoe diep een dal kan zijn

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Welkom in mijn zoektocht naar geluk. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). De oude patronen zijn verleidelijk en ik word verplicht om terug om hulp te vragen.

De therapie bij Katrien verliep goed. Ik begon de dingen in een ander perspectief te zien en kreeg weer wat vertrouwen in de toekomst. Over het hoe en wat, schreef ik reeds in de voorgaande artikelen. De therapie liep al een aantal maanden toen Katrien mij liet weten dat zij met zwangerschapverlof ging en we de intensieve begeleiding dus even moesten stop zetten of … dat ik naar een collega van haar moest gaan. Ze gaf daarbij aan dat het misschien beter was dat ik met mijn verhaal naar een collega ging, maar ik had geen zin om alles nog een keer opnieuw te moeten vertellen. Met een smoesje verliet ik haar kantoor om er eigenlijk na haar zwangerschap een keer of vier terug te keren. Ik had mezelf in de tussentijd gered en om de een of andere reden liet ik de therapie links liggen.

Er gebeurde echter enorm veel in de maanden die daarop volgden. Ik ging, nadat ik mijn tweede jaar lerarenopleiding deels opnieuw had gedaan, zonder verder noemenswaardige dingen over naar het derde jaar. Alleen liep gedurende mijn derde jaar mijn stage niet zo vlot als ik had gehoopt. Voor stage 2 was ik namelijk geslaagd en het jaar daarvoor had ik niet echt opvolging op dat vlak gekregen. Steeds meer begon ook het idee dat ik de rest van mijn leven voor de klas zou moeten staan mij steeds meer tegen te steken.

In november 2007 kreeg mijn vader een auto-ongeluk waarbij hij vrij grote verantwoordelijkheid droeg. Hij kwam van het werk met de camionette van het werk toen het ongeval gebeurde. Uiteindelijk verloor hij zijn werk door dit ongeval. Onze toekomst was in die periode vrij onzeker. Eind dat jaar gebeurde er ook vrij veel op vlak van mijn moeder haar gezondheid waarbij een ciste voor enorm veel bloedverlies zorgde en ze uiteindelijk met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis. We waren haar bijna verloren… Het stressniveau steeg en ik stevende af op een burn-out. Ik spijbelde meer dan ik naar school ging, opstaan was een hel. Veel vaker besloot ik te blijven liggen en bracht dan de helft van de dag door in bed tot ik mezelf eruit moest sleuren om nog een acte de présence te geven. Ik wilde school opgeven, omdat ik het niet meer zag zitten daar nog veel moeite voor te doen. Ik wilde uiteindelijk geen leerkracht worden. Ik wilde mijn leven een andere wending geven, maar ik zag alleen een zwart gat als ik naar de toekomst keek. Gelukkig waren er geen examens in die periode, maar was een systeem van permanente evaluatie en modules, anders had ik mijn jaar zo de vuilbak in gegooid.

Ik stond terug regelmatig in het kantoor van de maatschappelijk werker van school die me hielp uitkijken naar een andere opleiding. We hadden urenlange gesprekken, maar uiteindelijk kreeg mijn moeder mij erdoor. Eenmaal zij terug thuis was, was er geen sprake van blijven liggen in bed. Ze vroeg me om dat jaar toch nog af te maken, aangezien ik nu reeds drie jaar van mijn tijd in de opleiding had geïnvesteerd. Wat ik daarna zou doen, was mijn keuze, maar er was geen ruimte om te stoppen met school. Mijn moeder heeft mij door die periode gesleurd. Alleen loste zij mijn problemen niet op. Wat er voor mij lag, was nog steeds grijs en grauw.

Die problemen werden ook steeds complexer. Terwijl ik me door het leven sleurde met enorme stemmingswisselingen, ontwikkelde zich een beestje waar ik nu nog steeds moeilijk over kan praten. De problemen ontstonden toen ik onder hoge stress in november stage deed. Stress is voor mij nefast voor mijn maag. Dat betekent dat ik ontbeet en meteen weer boven de pot hing. Toen het stressniveau steeg, had ik last van braakneigingen en gal braken zodra ik mijn bed uit kwam. Dat deed zoveel pijn dat ik ophield met ontbijten. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Uiteindelijk breidde de problematiek van braakneigingen en gal braken zich uit van het moment na ontwaken tot een hele voormiddag. Ook in de namiddag kreeg ik geen hap meer door mijn keel. En omdat ik gedurende een hele dag niet gegeten had, besloot mijn lichaam om het ’s avonds ook maar op een minimum te houden.

Toen het stressniveau weer daalde, verminderden de braakproblemen, maar eten werd een obsessie. Ik had ontdekt dat ik controle kon houden op mijn leven door middel van eten, of beter: niet-eten. Daarnaast had ik een lichte verslaving aan internet (fora, facebook etc.) omdat ik daarin kon vluchten. Mijn vluchtgedrag en de controle op mijn eten zorgde ervoor dat ik kon doen wat van mij verwacht werd, verder studeren en doen alsof er een toekomst was.

Ik ben altijd slank geweest. Maar toen ik ophield met eten, omdat eten slecht was, dook mijn gewicht dan ook meteen naar beneden. Op een avond stond ik op de weegschaal bij het Rode Kruis om bloed te geven en werd ik geweigerd. Mijn gewicht was onder de 50 kilogram gegaan. Met mijn meter tweeëntachtig horen de alarmbellen te gaan. En dat gebeurde ook. Mijn moeder nam mij eerst mee naar de huisdokter, om mijn braakproblematiek te bespreken. Mijn exacte gewicht kende ze natuurlijk niet, maar ze zag ook hoeveel ik at en hoezeer het vlees van mijn botten verdween. Sinds november hing ik ook elke ochtend steevast boven de pot. In maart daaropvolgend stonden we bij de huisdokter, omdat het probleem niet opgelost raakte. Ik kreeg pillen tegen de verzuring van mijn maag en ging naar huis met het idee dat daarmee alles opgelost was. What was I thinking?

Terwijl dit alles gaande was, ging ik met een vriendin een dagje naar Kortrijk waar ze in een school ging informeren of het mogelijk was om een vervolgopleiding te volgen. Ik ging met haar mee omdat die school ook de opleiding aanbood die ik na het slagen voor de lerarenopleiding dacht te willen volgen. Daar had mijn vriendin afgesproken met een jongen en een meisje die ze al even via internet kende. We zaten op hetzelfde forum, dus ik kende hen ook min of meer via internet. Het was een fijne dag waarbij ik me net weer iets beter begon te voelen en weer wat licht in de toekomst zag al liep niets natuurlijk echt goed. Eten en internet waren nog steeds een issue waar ik toen geen probleem in zag. Het klikte met de jongen die ik daar leerde kennen en we wisselden telefoonnummers uit. Er kwam een date van, en een tweede date waarna we onszelf een koppel beschouwden. Ondertussen ben ik met diezelfde jongen getrouwd en ik kan wel zeggen dat hij mijn redding is geweest. Sinds ik hem leerde kennen, wist ik weer waarom ik naar de toekomst moest kijken.

Toen ik dus weken nadat we een koppel waren op visite ging bij de dokter ‘omdat haar pillen niet werkten’ en voor de uitslagen van een reeks onderzoeken, had ik alleen maar dat kleine duwtje meer nodig om te beseffen dat er iets goed mis was. Mijn moeder had namelijk met mijn dokter gesproken, zonder mijn weten. Ik werd op de weegschaal gezet, kreeg een strenge blik en een zeer goed gesprek.  We maakten een afspraak. Ik wilde geen etiket op mijn hoofd. Mijn Lief luisterde naar mijn verhaal, mijn verdriet en hielp mij op weg naar het volgende punt: terug hulp zoeken.

zoektocht naar geluk

Uiteindelijk slaagde ik voor mijn lerarenopleiding en begon, met de steun van mijn ouders en mijn Lief, aan de opleiding sociaal werk. Ik had ergens het idee dat ik mensen wilde helpen die hetzelfde hadden meegemaakt als ik. Alleen moest ik daarvoor eerst zelf leren hoe ik met mijn problemen om kon gaan. Al had ik beslist om iets aan mijn eetproblematiek te doen, zoiets verdwijnt niet zomaar uit je leven.

Toen ik dus eenmaal aan de lerarenopleiding begonnen was en merkte dat een beslissing een groot verschil kan maken, maar niet alles is, klopte ik uiteindelijk terug bij haar aan. Katrien sprak niet over de maanden dat ik weg geweest was. Wel spraken we over wat er gaande was. En we begonnen opnieuw. De problemen moesten worden aangepakt en de weg bleef lang en zwaar. Er was gewoon een nieuw begin gemaakt.

Lees hier de vorige stukjes.

(Visited 96 times, 1 visits today)

11 Replies to “Zoektocht naar geluk | hoe diep een dal kan zijn”

    1. Verwerken is gelukkig al gebeurd. Ik kan dit verhaal vertellen zonder terug te vallen in de emotie van toen. En ik accepteer ook mijn verleden. Het heeft me mede gemaakt wie ik nu ben!

    1. Ja inderdaad, ook een Belgje 🙂 Tja, op een bepaald moment haalt de futloosheid het boven de angst. Dus eigenlijk is het een goed teken dat je nog teveel angst hebt om te spijbelen.
      Bedankt voor het volgen, welkom op mijn blog!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: