zoektocht naar geluk

Zoektocht naar geluk | de psycholoog

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Dit is het tweede artikel uit deze reeks. Welkom in mijn zoektocht naar geluk. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). Vandaag vertel ik jullie hoe ik nadat ik de eerste stap had gezet, met hulp bij een psycholoog terecht kwam. 

Ik ontmoette haar aan de deur van haar kantoor. Charlotte, de maatschappelijk werkster, had deze afspraak voor mij geregeld en omdat ik had aangegeven hoe moeilijk ik het vond om de stap te zetten, hadden we afgesproken dat zij met me mee zou gaan. Een kwartiertje voor de afspraak zagen we elkaar aan het kantoor van de studentenbegeleiding. Ze polste even hoe het met mij ging en sprak me moed in. Het was ontzettend dapper dat ik deze stap wilde zetten, zei ze. Ik voelde me echter helemaal niet dapper. Een gevoel van stommiteit, onmacht en zwakte overheerste. Toch ging ik met haar mee. De afspraak was gemaakt, nu kon ik niet meer terug.

De eerste keer dat ik Katrien zag, was op de gang. Ze had de gewoonte om haar cliënten daar te komen ophalen, omdat haar spreekkamer helemaal aan de andere kant van het gebouw was. Ze heette me welkom en bedankte Charlotte voor de moeite. Toen was ik aan haar zorgen overgeleverd. Zij nam me mee naar haar spreekkamer en liet me plaats nemen in een van de zetels die er stonden. Wat voelde het onwennig en vreemd aan. Ik wist niet wat ik moest zeggen, mijn mond voelde droog aan en achter mijn ogen voelde ik de tranen al prikken. Dit maakte alles nog veel moeilijker, omdat ik niet gewend was om te huilen waar anderen bij waren. Huilen was een teken van zwakte. Dat deed ik zelden op mijn slaapkamer waar niemand me zag en al helemaal niet waar anderen bij waren. Mijn ouders en zussen zagen me wel eens huilen, maar zij waren ook de enige.

Katrien pakte alles echter zeer goed aan. Ze vroeg me niet wat ik kwam doen. Ze zei niet gewoon ‘zeg eens’. Het was meer een vraag in de trend van: wat is jouw verhaal? Voor ik het wist, stroomden de woorden over mijn lippen en vertelde ik alles wat er de afgelopen tijd was gebeurd. Ik lichtte een tipje van de sluier van het verhaal van mijn ouders en de invloed hiervan op mezelf. Mijn lichamelijke klachten kwamen ter sprake en de moeilijkheden die ik had met mijn falen (want ik zag die onvoldoendes na mijn herexamens werkelijk als falen aan).

“Je bent ongelofelijk sterk.” Deze zin is mij altijd bijgebleven van ons eerste gesprek. Ze gaf dit aan omdat ze vond dat ik, ondanks alle moeilijkheden die het leven op min pad had geplaatst, vrij ongeschonden was gebleven. Veel mensen in mijn situatie waren al lang het huis uit, hadden geen hogere studies aangevangen of hadden bepaalde psychische problemen ontwikkeld. Dat had ik geen van allen. Wel suggereerde ze dat ik op een burn-out afstevende. De hulp die ik had gevraagd, had ik dus zeker op tijd gevraagd. En verder zouden zij mij wel helpen om te leren zorgen voor mezelf.

zoektocht naar geluk psycholoog

Een van de eerste voorstellen die me werden gedaan, was dat ik uit huis zou gaan wonen. Katrien vond het beter dat ik uit de situatie zou stappen, om mijn genezing te bespoedigen. Met aarzeling ondernam ik daarvoor de eerste stappen. Eind oktober van dat jaar overleed mijn grootvader echter en de noodkreet die ik van mijn moeder en zussen ontving, kon ik echter niet negeren. Ik besloot dus om toch thuis te blijven wonen en de therapie op die manier te vervolgen. Elke week had ik een afspraak bij Katrien. En in eerste instantie leek er niet veel te veranderen, integendeel.

Lees hier de vorige stukjes.

(Visited 155 times, 1 visits today)

6 thoughts on “Zoektocht naar geluk | de psycholoog

  1. Heel bijzonder en knap dat je over jouw zoektocht naar geluk schrijft, het is zo persoonlijk. Ik vind het heel mooi om met jouw zoektocht mee te mogen lezen.

  2. Wat goed dat je meteen de goeie psycholoog gevonden had! Er zijn vele goeie maar er moet ook nog altijd een klik zijn. Ik vind het altijd ontroerend en aangrijpend om deze stukjes te lezen. Ik hou er van om te lezen hoe je verder aan jezelf werkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge