zoektocht naar geluk

Zoektocht naar geluk | de eerste stap

Een tijdje geleden schreef ik een stuk over gelukkig zijn en mijn weg daar naartoe. Toen heb ik niet uitgebreid beschreven hoe ik uiteindelijk gekomen ben waar ik op dit moment sta. Het stuk was net geschreven en gepubliceerd toen zich stilaan een idee vormde om het eens uitgebreider te hebben over het pad dat ik bewandeld heb om te komen waar ik nu ben. Ik ben in eerste instantie trots dat ik al die stappen heb genomen, maar graag inspireer ik op die manier ook andere mensen om hun verhaal een andere wending te geven. Of misschien zelfs om hun verhaal te delen. Ik heb behoorlijk nagedacht over wat ik wel en niet zou schrijven, ook om de privacy van familie en vrienden niet teveel te schenden. Ik heb dus geprobeerd om dit op een integere manier te schrijven en hoop hier niemand mee te kwetsen of voor de borst te stoten. Reacties zijn altijd welkom hieronder of via mail (zie contactpagina). Vandaag neem ik jullie mee naar het moment waarop ik mijn eerste stap zette naar een ander leven. Welkom in mijn zoektocht naar geluk.

Dat eenvoudige blad met een paar vakken en cijfers op sloeg in als een bom. Tijdens de informatiesessie over flexibel studeren en persoonlijke trajecten had ik het reeds moeilijk gehad. Iedereen was verplicht geweest om er heen te gaan, maar ik had met mijn hoofd bij mijn grootvader gezeten. Het was vermoeiend geweest die examenperiode. Terwijl de medicatie voor Parkinson van mijn grootvader totaal verkeerd aansloeg, moest ik mijn laatste examenperiode van het tweede jaar van de lerarenopleiding doorstaan. De nacht voor mijn examen godsdienst was mijn moeder mij uit bed komen halen, omdat hij rond dwaalde op straat.
“Wil je even wakker blijven tot ik terug ben?” Ze voelde zich niet er niet gerust over en had nood aan iemand om op te steunen. Ik was de trap afgeslopen en was in de zetel gaan wachten tot ze terug kwam. Ze had hem gevonden, zwervend langs een vrij drukke weg, maar zonder kleerscheuren. Alleen ontzettend in de war. Een opname kon niet uitblijven. Was het dan gek dat er acht onvoldoendes op mijn resultatenblad waren verschenen?

zoektocht naar geluk eerste stap

Eind augustus liep de periode waarin herexamens konden worden afgelegd. Met goede moed begon ik aan mijn cursussen om de acht voldoendes op te halen. Maar het leven plaatste een volgende uitdaging op mijn pad. Door een ziekenhuisbacterie werd mijn grootvader heel ziek en een opname met spoed op intensive care volgde. Familieleden die we jaren niet meer hadden gezien doken plots op. Ze eisten bezoek bij mijn grootvader. Oude vetes staken de kop terug op bovenop het feit dat wij op het punt stonden om een vader en grootvader te verliezen. Gedurende deze periode ging ik plichtsbewust naar de hogeschool en legde de herexamens die ik moest maken af. Ik repte met niemand een woord over wat er in mij omging, zelf niet met mezelf. Het werd allemaal zorgvuldig opgeborgen in mijn lichaam. Op dat plaatsje waar ik alle andere gevoelens en problemen begon weg te steken toen ik een kind was.

Al sinds mijn puberteit heb ik last van zwaarmoedige buien. Ik had een verwrongen relatie met mijn ouders door de alcoholproblematiek van mijn vader. De dingen liepen niet zoals ze in een ‘normaal’ gezien behoren te lopen. Mijn moeder had sinds de geboorte van mijn jongste zus een complexe cluster van chronische ziektes die maar ontdekt waren toen ik aan mijn tweede jaar hogeschool startte, dit was het jaar voor mijn grootvader op intensive care werd opgenomen. Mijn groot verantwoordelijkheidsgevoel zorgde ervoor dat ik rollen opnam die een kind of een puber niet hoort op te nemen. Ik was de steun en toeverlaat van mijn moeder, waar ik overigens ook altijd terecht kon.

Op school had het ook nooit goed gelopen met mijn klasgenoten. Rond mijn zevende levensjaar begonnen de pesterijen die niet ophielden tot ergens rond mijn dertiende. Het uitschelden, uitsluiten, de fysieke aanvallen eisten hun tol van mijn persoonlijkheid. Ik voelde me minderwaardig en niet geliefd. Mijn thuis was geen veilige haven, hoezeer mijn ouders ook hun best hebben gedaan. School was een hel, hoezeer de leerkrachten iets probeerden te veranderen. Ik blonk niet uit op bepaalde vakken, maar deed het ook niet extreem slecht. Mijn gedrag was niet benoemenswaardig, omdat ik me klein en stil hield. En zo werd alles onder het tapijt geveegd, kon ik aan alle aandacht ontsnappen en begon ik mezelf ook stilaan te haten.

Was het verwonderlijk dat ik er niet in slaagde om alle acht onvoldoendes op te halen, terwijl mijn grootvader stervende was? Natuurlijk niet, maar toch sloeg dat papiertje in als een bom. Er bleven nog vier onvoldoendes over en bezwaart vervolgde ik mijn weg naar de trajectbegeleider waar ik een afspraak kreeg om een persoonlijk traject uit te stippelen. Het was toen ik buiten kwam van die afspraak dat het besef kwam dat ik dit niet meer alleen kon trekken. Mijn lichaam deed zeer. Hoofdpijn en spierpijn vochten om de eerste plaats. Ik kon slapen zoveel ik wou, de vermoeidheid wilde niet verdwijnen. Vanuit de trajectbegeleiding liep ik doorheen het hele gebouw van de campus om binnen te vallen bij de dienst ‘studentenbegeleiding’. Ik moest mijn verhaal kwijt.

Terwijl ik alles vertelde wat er gaande was, begonnen de tranen voor het eerst rijkelijk te stromen waar iemand anders bij zat. Ik trok het gewoon niet meer. De maatschappelijk werker daar trok meteen aan de alarmbel. Er werd een eerste afspraak geregeld bij een psycholoog. Ik had om hulp geroepen en werd meteen op het juiste pad gezet.

(Visited 178 times, 1 visits today)

12 thoughts on “Zoektocht naar geluk | de eerste stap

  1. Knap dat je hier zo eerlijk over kan schrijven. Het klinkt inderdaad als een enorm lastige situatie. Zo veel dingen tegelijkertijd kan een mens denk ik ook niet aan, dus dan is het niet verwonderlijk dat er op een gegeven moment iets knapt.

    1. Ik heb zeker geluk gehad met de hulp die op mijn pad is gekomen. Ik heb nog veel uurtjes bij haar doorgebracht wanneer ik het even niet meer zag zitten hoor!
      En die verantwoordelijkheden, tja, dat was niet zo fijn en heeft me zeker getekend. Of eigenlijk gemaakt tot de persoon die ik nu ben!

  2. Wat goed van je dat je toen een eerste stap hebt gezet om een vraag naar hulp. En nog fijner dat je iemand trof die serieus iets aan je problemen deed.
    Een hoop wat in onze jeugd op ons pad komt nemen we mee naar “later” en dat hoeft niet altijd even goed te zijn.
    Fijn dat je het van je af hebt kunnen schrijven.
    Deborah onlangs geplaatst…De verhuizing…My Profile

    1. Voor mij ging het uiteindelijk ook over patronen doorbreken. Maar daar schrijf ik later nog meer over 😉 Ik heb in de hulpverlening eigenlijk ontzettend veel geluk gehad, dat besef ik wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge