Zo weinig en tegelijk zoveel

Zo weinig en tegelijk zoveel

Met de gebeurtenissen van de afgelopen week verwacht ik eigenlijk dat ik verdriet voel. De verwachting leeft dat er op een bepaald moment tranen over mijn wangen zullen rollen. Misschien heb ik dan geen fut meer en wil ik alleen maar in een hoekje van mijn zetel gaan liggen. Bittere tranen, een verscheurende pijn of gewoon een stille krop in de keel, dat is wat ik verwacht, maar geen van dat alles gebeurt.

Er ligt wel een verwarrend en zwaar gevoel over mij heen. Een gevoel alsof alles wat er op dit moment gaande is, op mijn schouders weegt. En tegelijk is er ergens een euforie, er is ook vreugde en liefde, ontzettend veel liefde. Ik ben wel degelijk helemaal in de war, want dit is niet wat ik hoor te voelen, dit is niet wat ik verwachtte.

Het is net of er zijn geen emoties die ik voel, maar wanneer ik dit begin te tikken overvalt mij het beseft dat er net heel veel gaande is, heel diep in mij. Een kolkende zee, een draaikolk en een storm van gevoelens woedt er binnen in mij. Maar omdat ik zo in de war ben en geen grip krijg op dit alles, kan ik deze gevoelens niet uiten. Ondertussen bekruipt de angst me. De angst dat ik uitstel, waardoor het me allemaal op een bepaald moment wel zal inhalen. Ik raas maar door aan 180 km per uur.

Ik voel me niet futloos, maar heb op dit moment even voorbehoud om ten volle in de dag te vliegen. Ik zit al sinds acht uur mijn tijd te vullen. Ik neem een boek en begin te lezen. Jezelf accepteren met mindfulness en compassie.Β Na een tijdje beginnen de zinnen door elkaar te vloeien en weet ik niet meer wat ik lees. Ik neem een tweede boek dat naast me ligt ‘heartful leven, mindful werken’. Zeven inzichten worden er besproken, maar bij inzicht twee weet ik ook weer niet meer wat ik lees. De was is klaar en ik hang haar uit. Gedachten lijken omhoog te willen komen, maar ze komen niet binnen. Ik hang de was op, probeer het moment nu te beleven. De gevoelens komen stilaan naar de oppervlakte, maar ze blijven eronder liggen. De onrust wordt enkel maar groter. Wat moet ik hier nu mee aanvangen? Voel ik werkelijk niets? Dat kan toch helemaal niet?

Ik besluit om het allemaal eens in een blogje te schrijven en zodra mijn vingers de toetsen aanraken, dring het besef tot me door. Oh jawel, ik voel heel veel. Ik heb geleerd om me niet te laten meeslepen door mijn gevoelens. Ik heb geleerd om die zogenaamde kalmte te wantrouwen. En ik had gelijk. Er is een heleboel gaande dat mijn aandacht vraagt.

Je zou elke dag een half uur moeten mediteren. Behalve als je het druk hebt, dan moet je een uur mediteren.

Deze woorden springen in mijn hoofd en ik moet glimlachen. Mediteren, dat zou pas heerlijk zijn. Ik loop namelijk al bijna een maand maar door zonder meditatie. Ik heb niet werkelijk stil gestaan. Ik heb brandjes geblust bij mezelf en ben mijn grenzen over gestoken. Het is waar, het wordt tijd om mijn eigen raad op te volgen. Ik ga zitten en stil zijn. Vandaag worden mijn klusjes met de grootste aandacht af gehandeld. En als niet alles gebeurd wat ik gepland had dan is het tijd voor zelfcompassie. Wie kan het mij kwalijk nemen dat de dingen niet zo lopen als we willen op dit moment?

(Visited 111 times, 1 visits today)

10 thoughts on “Zo weinig en tegelijk zoveel

  1. Niemand kan jou vertellen wanneer de storm los zal barsten, het kan nog een tijdje duren, het kan elk moment zo zijn. Doe dat wat je wilt, volg je hart. Het is namelijk ontzettende herkenbaar deze stilte voor de storm en dat doorgaan.

    het komt later, bij 1 verwerking, waar ik ook vooraf wist dat… heb ik jaren over gedaan, ik moest er zijn voor anderen, het leven draaide door, en dus komt het wel, maar later, iets wat ook heel normaal is, besef dat ook. <3 En als die tijd komt, vind je ook de tijd om het te verwerken.

    Just trust!
    X

  2. Ja, misschien komt die storm inderdaad nog wel. En misschien ook wel niet. In dat geval betekent dat echt niet dat je niets voelt.
    Probeer het niet te forceren. Tijd voor jezelf nemen, om stil te staan, om te mediteren; dat is natuurlijk helemaal goed. πŸ™‚

  3. Wat goed dat je op het idee kwam dat je nood hebt om te mediteren. Misschien komt de storm gewoon achteraf, wanneer alles achter de rug is en je je rust terug hebt gevonden. Dan bezinken de dingen waarmee je nu bezig bent.

  4. Wat goed dat je tot de conclusie kwam dat je je aandacht moet focussen. Zowel bij de dingen die uitvoert als bij jezelf. Er gebeurt wel degelijk wat en daar ligt ook een behoefte.

  5. Sinds kort lees ik je blog, en jammer genoeg lees ik nu dus dat je in plaats van de 120 km/u nu al aan 180 km/u zit. Bij deze dus even een hart onder de riem voor je! En die meditatie klinkt heel goed, ik doe alvast met je mee!

    Liefs Loena

    1. Bedankt voor je reactie lieve Loena. Ja, soms eist het leven dat je heel snel vooruit gaat. Maar ik weet waarvoor ik het doe en ik weet ook wat ik ga doen als die periode voorbij is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge