Wonderen onder dieren

Wonderen onder dieren

“Het vriendinnetje van mijn zoon heeft een hond,” begint ze haar verhaal. Waarna ze vertelt hoe de vakantie van de ouders van dat vriendinnetje eigenlijk eindigde de dag dat het vriendinnetje en de zoon op reis zouden vertrekken. De hond zou dus maar een dag alleen moeten doorbrengen, wat voor niemand een probleem was. De vakantie van de ouders werd echter opgeschud door autopech, waardoor zij niet zeker wisten of zij op tijd thuis zouden kunnen zijn voor de hond. Dus was het vriendinnetje op zoek naar een oplossing en stelde voor dat de zoon op de hond zou passen. “Ik ben niet aan honden hè,” vertelt ze dan, “dus die hond moest zeker niet bij mij thuis komen. Ze konden hem toch in een pension steken?” Nu slaagden de ouders er wel in om op tijd thuis te geraken, maar zij begreep niet dat het vriendinnetje een pension geen optie vond. En blijkbaar werden er thuis ook nog een heleboel grapjes tegenaan gegooid.
“Zullen we vanavond hondensteak eten?”
“Breng hem naar X*, ze hebben daar nog opvang.”
* X = de naam van een crematorium.

Als hondenliefhebber gaat mijn haar dan recht staan. Natuurlijk kan ik tegen een grapje, maar de visie op dieren is bij hen dus helemaal anders als mijn visie. Uiteraard mag iedereen zijn mening hebben: I agree to disagree, maar toch is het voor mij telkens weer moeilijk om die verhalen aan te horen. Verhalen over mensen die een petitie niet willen tekenen voor de Siberische tijger ‘omdat het hen niet uitmaakt of die beesten leven of niet, want ze zijn niet aan beesten’.

Een dier, welk dier dan ook, is echter een levend wezen met gevoelens en ideeën. Wanneer ik in de ogen van Luna kijk, zie ik een ziel. Er schuilt iets heiligs in hen, net zoals er iets heiligs schuilt in ons allen. Het is een sprankeltje leven, schoonheid, magie dat ons vreugde kan geven en verbondenheid kan laten voelen.

d5637ef91787cce9a4c3f403e4fb10f1
Bron: pinterest

Onze honden hebben hun eigen karakter en eigenaardigheden, de kat van mijn moeder is duidelijk blij wanneer ze terug binnen komt na een daguitstapje. Ook al zijn ze minder expressief, over konijnen, cavia’s en parkieten kan je vertellen wat dit dier zo eigen is. Zelfs vissen zijn meer dan eten en gegeten worden.

Wanneer ik een wandeling maak, kan ik verwonderd zijn over een vlinder die neerstrijkt op een bloem, een bij op zoek naar nectar of de manier waarop een worm zijn weg zoekt in de aarde. Een gevoel van blijdschap en verbondenheid overvalt me wanneer ik een eend zie duiken, een zwaan over het water zie glijden of een duif nogal onhandig zie neerstrijken op een tak. De torenvalk die bidt, de krekels die tjirpen, de mier aan het werk, muizen tussen de granen,… Het zijn allemaal wezens die ik in deze wereld niet zou willen missen.

Blijkbaar bestaan er echter mensen op onze aardbol die zonder dit alles zouden kunnen. Mensen die het niet interesseert of er morgen nog een mier een gang graaft of een buizend een muis vangt. Ik vrees dat ik op deze manier meteen ook de oorzaak van de teloorgang van onze wereld gevonden heb: onverschilligheid.

(Visited 25 times, 1 visits today)

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: