Wat ik leerde sinds mijn burn-out

Wat ik leerde sinds mijn burn-out

Wanneer ik in zelfhulpboeken lees over het bijhouden van veranderingen vind ik dat in eerste instantie altijd een beetje onzin. Als mensen zeggen dat ik moet bekijken hoeveel ik al veranderd ben, heb ik de neiging om eens goed te lachen. Wat heb ik tenslotte bereikt in de afgelopen jaren? Hoe ben ik veranderd? Mijn Lief zei afgelopen vrijdag nog tegen mij: “kijk eens waar je nu staat en hoeveel je al bereikt hebt”, maar ik geloofde het eerst niet. “Ga nou eens zitten en schrijf eens op wat er al anders is sinds je burn-out,” was zijn impliciete advies. Ideaal voer voor een artikel op mijn blog niet?

Ik ben het waard om lief te hebben

Als tiener geloofde ik niet dat ik het waard was om lief te hebben. Mijn ouders zeiden nooit ‘ik hou van jou’ en ik heb geloof ik in die periode nooit beseft hoeveel ik voor hen betekende. Ergens was het ook maar normaal dat mijn moeder, vader en zussen mij graag hadden. Dat hoort zo, daarvoor maken ze deel uit van mijn gezin. Dat de rest van mijn familie helemaal niet zoveel om mij gaf, was voor mij de logica zelve. Wie kon er nu van mij houden? In vriendschappen geloofde ik ook niet altijd, daarvoor werd ik teveel teleur gesteld. Zoals ik al een paar keer liet doorschemeren op mijn blog stelde ik ook behoorlijk destructief gedrag op vlak van relaties. Ik vond het maar normaal dat mannen mijn lichaam ‘gebruikten’ zonder daar voorwaarden aan te stellen, al ben ik nooit bij iemand in bed beland – dat was een grens die ik nog niet over kon.

Mijn man heb ik leren kennen in de periode dat ik een eetstoornis begon te ontwikkelen. We waren net samen toen mijn dokter mij voor de keuze stelde. Ondanks de moeilijke periode waar ik toen in zat, ondanks mijn gebreken, mijn dieptepunten en mijn moeilijke herstelperiode is mijn man mij altijd blijven steunen. In die periode heb ik ook vrienden gemaakt die, ondanks de gekke bokkensprongen die ik maakte en de misverstanden en conflicten die er zijn geweest, toch altijd aan mijn zijde zijn blijven staan.

Ik ben het blijkbaar wel waard om van te houden niet ondanks, maar vooral door mijn kleine kantjes. Want dat maakt mij Saar.

Ook dit gaat over

All things turn to dust, zegt men wel eens. Goede dingen gaan altijd voorbij. Ik heb de laatste jaren geleerd dat dat ook geldt voor moeilijke en zwarte periodes. Ook al heb ik een slechte dag, ook al wordt dat een slechte week en al kan ik er niets aan doen, er is altijd de zekerheid dat ook dit voorbij gaat. Misschien gaat het niet altijd even snel als ik zou willen. Misschien moet ik er wat meer moeite voor doen dan anders.

Wie de moeite doet om met zichzelf in confrontatie te gaan, zijn emoties onder ogen te zien en gesprekken aan te gaan zal zijn slechte periodes ook achter zich kunnen laten.

Datzelfde geldt trouwens ook voor slechte buien. Als iemand kwaad is op mij, dan denk ik wel eens: dit gaat ook over. En daarna kunnen we weer normaal met elkaar spreken en het probleem oplossen.

Emoties tonen en bespreken

Wat is dit altijd een hekel punt voor mezelf geweest. Toen ik voor het eerst bij een psycholoog belandde, had ik het enorm moeilijk met het uiten van mijn emoties. “Ze moeten uit je lijf hoor,” zei ze me. Mijn emoties blokkeerden mij namelijk volledig in mijn functioneren. Doordat ze geen uitweg vonden en weg zaten achter een hoge, dikke muur kreeg ik die burn-out…

Het is niet dat ik op een bepaalde dag gewoon even besliste om mijn emoties bespreekbaar te maken. Het is een hobbelende weg geweest, vol met vallen en opstaan. Ik heb hard gewerkt, ben veel met mijn hoofd tegen een muur gebotst en heb vaak zelf een muur opgebouwd, maar hé, afgelopen vrijdag realiseerde ik me plots dat ik met mijn man mijn angsten besprak.

Het bespreken van je emoties zorgt ervoor dat ze vervagen en uiteindelijk verdwijnen. Door over mijn angst te spreken bleek die plots veel kleiner. Het omgekeerde geldt dan weer voor positieve emoties. Het delen van dromen en dingen waar je enthousiast over wordt, brengt je dubbele vreugde. Al doe ik dit voorlopig voornamelijk met mijn man, ik kan het! En daar ben ik ongelofelijk trots op!

Luisteren naar mijn lichaam

Vorige week schreef ik er nog een blogje over, maar ik besefte toen zelf nog helemaal niet dat ik er steeds beter in word: luisteren naar mijn lichaam. Het is soms nog moeilijk om exact te bepalen wat mijn lijf nu wenst, maar over het algemeen weet ik wel wanneer ik rust nodig heb, wanneer ik echt moet gaan slapen of wanneer ik actief aan de slag moet. Wandelen, yoga, meditatie, mijn huis schoon maken, … mijn lichaam vertelt me precies waar het tijd voor is.

Het grote voordeel is: ik word bijna niet meer wakker met hoofdpijn van te lang in mijn bed liggen, de vermoeidheid is grotendeels verdwenen, ik heb meer energie en vaak ook meer goesting. Het gaat niet om wat je doet, maar of je goed geluisterd hebt naar je eigen noden.

Grenzen respecteren

Aansluitend aan luisteren naar je lichaam, is er natuurlijk ook luisteren naar jezelf en beslissen wanneer iemand te ver gaat of wanneer je zelf te ver gaat. Iedereen heeft grenzen en in tegenstelling tot wat wel eens beweerd wordt, zijn je grenzen niet ‘rekbaar’. Over je grenzen gaan, zal je niet tot een beter persoon maken. Dat is een tegenstelling met onze lichamelijke grenzen. Bij sporten bijvoorbeeld is het niet slecht om net over je grens te gaan om tot betere prestaties te komen. En in leerprocessen is het ook een goed idee om je aan iets te wagen dat je net niet kan. Maar op persoonlijk vlak is het geen goed idee om elke keer weer net dat beetje over je grenzen te gaan. Je zal al gauw een terug slag krijgen.

Om je grenzen te kennen, moet je ook een stuk naar je lichaam en je gevoelens luisteren. Het is niet altijd makkelijk om aan iemand anders aan te geven dat ze een grens overschrijden, maar voor jouw welzijn en dat van anderen is het beter als je daar heel eerlijk over bent. Je mag en kan aangeven wanneer iets teveel is!

Genieten van de kleine dingen

De eerste stap was om oog te hebben voor kleine dingen: een lekkere koffie, een frietje van de frituur eten, een heerlijke maaltijd, een mooie bloem, een goed boek, een warme douche, een goed geschreven blog, fijn gezelschap,… Ik kan nog even doorgaan. Als eerste is het belangrijk om van die kleine geluksmomentjes te leren herkennen.

Het gekke is dat ik wil zeggen dat je dit zal voelen in je lichaam, maar eigenlijk was dit niet zo. Voor mij waren het geen geluksmomentjes. Het was ‘normaal’, ik nam het ‘for granted’. Eigenlijk heb ik mezelf moeten vertellen dat dit momenten waren om van te genieten, om dankbaar voor te zijn. En daarvoor was een mindshift nodig.

Nu moet ik mezelf er soms nog aan herinneren dat kleine dingen ook om van te genieten zijn. De zon op je gezicht, in de zetel wegduiken met een goed boek als het regent buiten, onder de dekens kruipen tijdens een storm, genieten van een latte machiatto…

Dankbaar zijn

Wie een depressie of burn-out heeft gehad, zal het wel herkennen, maar volgens mij zullen ook een heleboel andere mensen wel een aha-erlebnis hebben: dat gevoel dat opkomt wanneer je geluk ervaart. Dat kleine stemmetje in je hoofd dat je er graag aan herinnert dat het allemaal voorbij gaat, dat je dit eigenlijk niet verdient, dat geluk verdwijnt zodra je beseft dat het er is, de angst om het goede gevoel kwijt te raken. Waardoor we van ons geluk niet ten volle kunnen genieten.

De beste methode daartegen blijkt dankbaarheid te zijn, is mijn ervaring. Elke dag gewoon even stilstaan bij waar je dankbaar voor bent, maar ook – en vooral – gedurende de dag behoedt zijn op van die kleine momenten van geluk en even ‘dank je’ zeggen. Ook tegen de mensen met wie je die geluksmomenten deelt, zeggen hoezeer je het waardeert dat deze er zijn. Het geeft een ultiem gevoel van verbondenheid en de mogelijkheid om je geluk te beleven.

geleerd sinds burn-out

Dit overleef ik ook wel

Ik kom uit een moeilijke thuissituatie. Ik heb de zorg voor mijn zussen een stuk op mij genomen. Ik kende seksueel misbruik en intimidatie. Ik kende vernedering, had een burn-out, leunde tegen een eetstoornis aan en toch heb ik dit alles overleefd. De andere dingen die in mijn leven zullen komen, zal ik ook wel overleven.

Vaak zijn we veel sterker dan we zelf in gedachten hebben. Kijk eens naar alles wat jij al hebt overleefd en waar je sterker bent uitgekomen. Hoe vaak twijfel je of je de volgende uitdaging wel aankan? Natuurlijk kan je het aan! Niemand zal ontkennen dat er momenten zullen zijn waarop je het allemaal niet meer ziet zitten, maar als je elke keer weer de arena binnen stapt en de uitdaging aan gaat dan heb je jezelf niets te verwijten, of je er nu uitkomt als winnaar of verliezer.

There is more in life …

Er is meer in het leven dan goede prestaties, mooie kleren, een nieuwe auto of een nieuw paar schoenen. Ooit heb ik ook gedacht dat nieuwe spullen mijn leven beter konden maken, maar dit bleek uiteindelijk een illusie te zijn. Nieuwe spullen maken je leven niet beter. Het zijn de mensen rondom je, de dromen waar je aan werkt, de liefde die je geeft en die kleine dingen des levens die het allemaal de moeite waard maken.

Ik moet het ook nog regelmatig herhalen tegen mezelf: wij hebben toch heel weinig om over te klagen. Waarom zien we dan niet welke rijkdom wij in ons leven hebben?

Gek doen is toegestaan!

Het is niet alleen toegestaan, het doet je ook nog eens ongelofelijk goed. Er is niets mis met een keer totaal uit de bocht gaan, domme grapjes verkopen, een gek dansje doen, bomen knuffelen, zingen onder de douche, samen zingen op straat en je verkleden voor een feestje. Soms moet je even van dat gekke gedrag vertonen en alle serieuze dingen achter je laten. Het leven is niet alleen maar serieus zijn, maar ook plezier maken. Geniet ervan!

In 2007, in mijn derde jaar van de lerarenopleiding, zat ik er compleet door. Ik deed niets meer voor school, kwam nauwelijks mijn bed uit en als mijn moeder mij de deur uit jaste, dwaalde ik door de straten van Gent of zat in de bibliotheek mijn tijd te verdoen tot ik weer in bed kon kruipen. Toen ik mijn probleem voorlegde aan de studentenbegeleiding en daarna aan mijn psycholoog was de conclusie ‘risico op burn-out’. Ondanks die anderhalve maand dat de wereld pikzwart zag, haalde ik toch mijn bachelor, leerde mijn man kennen en nam mijn leven terug op. Ik heb er toen niet veel aandacht aan besteed, maar sindsdien heb ik alleen maar gewerkt aan mijn levenskwaliteit. De tien dingen die ik hierboven heb omschreven zijn een aantal van de dingen die ik sindsdien heb geleerd. Maar het leerproces blijft verder gaan. Dat is wat je ook terug vindt in de artikelen hier op mijn blog.

(Visited 164 times, 1 visits today)

7 Replies to “Wat ik leerde sinds mijn burn-out”

  1. Wat heb je veel geleerd tijdens je burn-out meis! Heel mooi dat je dit zo duidelijk hebt kunnen verwoorden in deze blog. Wat fijn dat je nu je dromen kunt delen met je man, ik kan mij voorstellen dat je daar heel erg trots op bent! Luisteren naar je lichaam, dankbaarheid, genieten van de kleine dingen etc., allemaal ontzettend belangrijk en goed om daar regelmatig bij stil te staan.

  2. Kan niet anders zeggen dan: Petje af voor jou!!
    Vind het knap om te lezen hoe je met bepaalde zaken om gaat / om bent gegaan. Hoe je een positieve draai aan je leven hebt gegeven. Dat lukt niet altijd iedereen en het lukt je zeker niet in één keer. De knop omzetten en weten dat het kan.
    Je kunt zeker trots zijn op wat je hebt bereikt in het leven. Verder sluit ik mij aan bij Sofie.
    Ik wens je een mooie zondag toe!
    Deborah onlangs geplaatst…Dit wist je niet hé…My Profile

    1. Wat heerlijk om te lezen! Ik geloof zelf ook wel dat ik een positieve draai aan alles heb gegeven en dat het ook niet iedereen lukt. En dus ben ik behoorlijk trots op wat ik heb gedaan. Tegelijkertijd geeft me dat ook de kracht om weer nieuwe dingen aan te pakken.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: