De waarde van dingen en herinneringen

De waarde van dingen en herinneringen

Voor mij zag ik alleen maar grauwe en grijze wolken. Ik schakelde een versnelling hoger en duwde het gaspedaal in. Mijn ogen dwaalden naar de achteruitkijkspiegel. Er waren geen andere auto’s in mijn buurt, maar wat ik zag, deed me op de rem trappen. De lucht stond in brand… ‘Add a little magic,’ dacht ik en nam mijn telefoon uit de houder. Dit moest ik gewoon vastleggen. Terwijl ik de lucht verder bewonderde, dacht ik aan de magie die we net beoefend hadden en borg het moment op in mijn hart. Dit is het leven!

Een huis vol spullen

Een paar jaar geleden hield ik ervan om dingen te kopen. Ik kocht zeepjes, lotions, kleren, schoenen, tassen, boeken, … Hiermee vulde ik mijn huis en mijn leven. Toen ik nog thuis woonde, was mijn kamer een verzamelplaats van spullen. De mappen die ik als kind ineen had gestoken, tekeningen die ik had gemaakt of van mijn zus had gekregen, foto’s, boeken, oude kledingsstukken en ga maar door. Ik vond het moeilijk om een paar oude schoenen weg te gooien, omdat ze belangrijk voor mij waren.

Niet alleen verbond ik heel wat gevoelens aan de spullen die ik reeds had, in een winkel kon ik zomaar besluiten dat een tas mij meer zelfvertrouwen zou bieden. Of de aankoop van dat kleedje zou mij een gelukkige vrouw maken. How wrong was I? Elke keer weer werd ik teleurgesteld. Een kleedje maakt je niet gelukkig en een tas maakt je niet zelfzeker. Die gevoelens komen allemaal van binnen uit. Je kan ze niet kopen. Oh, ik had een heel goed gevoel over mezelf als ik mijn pinpas in de automaat stak, het apparaat bevestigend piepte en ik de winkel uit kon lopen met een nieuw item. Alleen hield dat goed gevoel op te bestaan als ik eenmaal het saldo op mijn bankrekening zag staan.

Nadat ik was gaan samen wonen met mijn Lief, had ik plots minder geld om uit te geven aan spullen. Mijn Lief doet namelijk op zijn werk deels schuldbemiddeling en budgetbeheer en hij heeft een lichte beroepsmisvorming. Door al het leed dat hij vaak op zijn werk ziet, denkt hij nogal snel dat we tekort zullen komen. Had ik dan weer een nieuw bloesje gekocht, hoorde ik niet alleen hoe vol mijn kleerkast was, maar ook werden de gevolgen van mijn aankoop mij pijnlijk duidelijk gemaakt. Nog een bloesje? Terwijl er nog zes in je kast hangen?

Ondanks dat was kopen iets wat mij gelukkig maakte en spullen verzamelen, daar genoot ik van. Dus eindigden we met een huis vol spullen! Met of zonder herinneringen.

100 dingen minder

Wat er precies voor zorgde dat ik de knop kon omdraaien? De stijging van mijn zelfwaarde en het besef dat alles wat ik zocht in spullen eigenlijk al ontsproot binnen in mij. Geluk, zelfzekerheid en een goed gevoel kwamen niet van de spullen, maar dat gaf ik allemaal aan mezelf. Ik had helemaal geen spullen nodig om me goed in mijn vel te voelen. Plots was het huis vol spullen een complete chaos voor mij. In mijn kledingkast hingen kleren die ik nooit meer droeg en mijn schoenrek stond ook al vol met schoenen die ik nooit gebruikte. Tijd voor verandering!

Er werden geen spullen meer gekocht, omdat ze hun aantrekkingskracht op mij verloren. Maar ook vermeed ik de winkelstraten gewoon. Als ik geen winkels binnen stapte, kon ik ook niet verleid worden. De grote opruimactie begon, heel wat spullen verlieten mijn huis en nog had ik een huis vol spullen. Hoeveel spullen had ik wel niet verzamelt in die periode?

Wanneer je plots ophoudt met spullen kopen, blijft er geld over. Geld dat gebruikt werd om te sparen voor onze grote droom: een eigen huisje met een grote tuin. Maar ook geld dat gebruikt kon worden om samen leuke dingen te doen! Geld voor benzine om naar mijn heksenzusters en – broeders te gaan, om een weekendje weg te zijn, om een uitstapje te plannen, om samen eens uit eten te gaan, voor een mindfulnesstraining of lessen Tai Chi. Geld dat werd gebruikt om ons leven te verrijken met ervaringen en herinneringen.

waarde van dingen

Moments, not things

Tijdens de opruimsessies kwam ik vaak dingen tegen waar een herinnering aan vast hangt; het bekende ‘weet-je-nog-gevoel’. In eerste instantie zag ik er geen heil in om die dingen weg te gooien. Ik wilde ze houden voor de herinnering die eraan vast hing. Sommige dingen heb ik ook werkelijk nooit weg gegooid. Daarvoor waren ze te waardevol, emotioneel gezien dan. Andere zaken, vooral tekeningen, verzamelmappen, etc. heb ik uiteindelijk toch weg gedaan. De spullen roepen een herinnering op, maar de herinnering zit eigenlijk toch in je hoofd.

Een fijne techniek om die herinneringen toch op te roepen, ligt dicht bij visualisatie en meditatie. Je beeldt je in dat je in een grote kist vol spullen rommelt. Daar haal je dan alle fijn herinneringen uit. Je kan ze herbeleven of enkel even bekijken. Het is net alsof je samen met een goede vriendin herinneringen ophaalt: weet je nog… Momenten die je graag wilt bewaren, kan je ook opbergen in de kist en dan zullen ze verschijnen als je dat nodig hebt.

Vaak willen mensen dingen vast leggen: op foto’s, op geschrift. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar de kans bestaat dat je op den duur ook verdrinkt in die materiële dingen. Dan ben je geen herinneringen meer aan het verzamelen, maar spullen.

Momenten zijn onvervangbaar. Ze verrijken je leven op een manier waarop spullen dat nooit zullen kunnen. Momenten veranderen je als persoon. Vaak laten ze je groeien, of het nu goede of minder goede momenten zijn. Ze leren je weer iets bij over jezelf, of over het leven. Ik verzamel nu momenten, omdat niets mij zo dierbaar is als een goed gesprek met fijne mensen. Daar kan geen tas, schoen of jurkje tegenop!

Wat was zo’n mooi moment om in te kaderen voor jou?

(Visited 140 times, 1 visits today)

One Reply to “De waarde van dingen en herinneringen”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: