Vrede

Vrede

Een prachtig woord voor jullie op deze redelijk warme eerste Kerstdag: vrede. Om te beginnen is het dit wat ik de wereld toewens. De afgelopen weken was het weer volop aanwezig in het nieuws. Hoe de oorlog steeds meer bezit neemt van de wereld. Naar mijn gevoel zijn we begonnen aan een Derde Wereldoorlog. Deze keer is Europa niet het strijdtoneel, maar het Midden-Oosten. Als ik tel hoeveel landen er ondertussen in dit conflict verwikkeld zijn, de invloed dat het heeft op de wereld en onze levens…

Alleen ging ik het niet over oorlog hebben vandaag, maar over vrede. En wat mij betreft, begint dat in de eerste plaats bij jezelf.

Op zoek naar stilte

op zoek naar stilte

Het eerste woord van 2016 was ‘zachtheid‘ en daar vertelde ik al hoe mijn ‘innerlijke criticus’ graag de overhand neemt. Die innerlijke criticus is niet het enige stemmetje dat ik regelmatig in mijn hoofd hoor. Net zoals vele mensen heb ook ik soms meer last van mijn gedachten dan dat ik er hulp van heb.

In 2014 begon ik daarom aan een innerlijke reis op zoek naar rust in mijn hoofd en in mijn lijf. Een van de dingen waarmee ik mijn jaar afsloot, en het volgende jaar begon, was de acht-weken-training mindfulness. Meditatie en boeddhistische filosofie is iets wat al langer mijn interesse had, maar daar leerde ik dit te combineren met een Westers leven en ons denken. Mijn zoektocht ging verder in 2015 toen ik me in Tai Chi, Yoga en vipasanna ging verdiepen. Samen met de opvolgingssessies mindfulness boden ze me een prachtige basis om te werken aan mijn eigen vrede.

En toen begon ik dit jaar met een stilteretraite, iets wat mij al jaren trok. Mijn wezen protesteerde eerst heel luid, maar werd uiteindelijk stil en ik vond de vrede die ik zocht.

Evenwicht

evenwicht

Daar waar ik vrede vond, daar wilde ik graag zoveel mogelijk heen. Meditatie werd dus ontzettend belangrijk. Dagelijks mediteerde ik een kwartier of langer. Het ging mij steeds makkelijker af en ik trok me er steeds meer in terug. Maar waar ik vrede vond, daar verloor ik ook een stuk van mijn verbondenheid. Hoog op mijn berg keek ik neer op de wereld.

Ik kwam weer met beide voeten op de grond terecht toen ik de waarde van die verbondenheid leerde kennen. Meditatie en yoga kwamen op een heel laag pitje te staan. Daarmee werd mijn innerlijke rust en vrede ook een stuk verbroken. Sommige stemmetjes kwamen terug, waardoor ik nogal ontevreden werd. Maar dagelijks mediteren was veel te moeilijk geworden.

Ondertussen heb ik een evenwicht gevonden waar ik mij wel prettig bij voel. Het heeft weken van trial and error gekost. Ik ben vaak gevallen en terug opgestaan. Soms was ik kwaad op mezelf, soms op de wereld. Maar nu is er een balans waar ik me fijn bij voel. Een balans waar ik trots op ben.

Eenvoudig is het nog altijd niet. Ik voel me bij veel dingen betrokken. Met veel mensen voel ik mij verbonden. Dat zorgt er ook voor dat je soms een ‘opvlieging’ hebt van woede, verdriet, pijn of teleurstelling. Al deze gevoelens mogen er zijn. Ik ben opgehouden met daar tegen vechten. Zonder diepe dalen zijn er ook geen hoge toppen. Alles maakt deel uit van het leven.

Ook al kent de wereld dan nog geen vrede. Ik heb alvast vrede gevonden met de wereld.

(Visited 19 times, 1 visits today)

2 Replies to “Vrede”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: