Vrede en bewustwording

Vrede en bewustwording

Het was een stille wens, een diep verlangen in mijn zoektocht naar innerlijke rust. Al een paar jaar groeide het idee om op retraite te gaan. Even weg uit de bekende wereld, de stilte in en misschien zou ik daar dan vinden wat ik zoek? Afgelopen weekend kreeg ik de mogelijkheid om van de wens een realiteit te maken en ik vertrok twee weken in stilte onder begeleiding van Ehipassiko. Twee dagen waar ik leerde bidden, stil zijn en kennis maakte met zachtheid.

Het was vreemd om door de poort te lopen, want ik wist dat vanaf dit moment de stilte in zou gaan. Geen sociale contacten, lekker praten, ervaringen delen of hardop lachen. Enkel en alleen de stilte.

Spreken met god

Aan de receptie werd ik goed opgevangen door Johan en Heidi die mijn kamernummer gaven en Els die mij kort een praktische uitleg gaf. Met mijn tas begaf ik mij naar mijn kamer waar ik nog een twintig minuutjes de tijd had. De hele ochtend hadden de zenuwen mij beslopen en terwijl ik mijn bed opmaakte, werd de brok in mijn keel groter. Ik wilde weglopen, terug naar huis en dit weekend achter mij laten. Ergens was er toch een beetje angst voor wat ik zou kunnen tegen komen. Maar ik liep niet weg. Ik greep de kans die mij werd geboden en begaf me naar de meditatieruimte waar we welkom werden geheten door Paul van Hooydonck, die ons de rest van het weekend zou begeleiden.

We begonnen meteen met het echte werk, een begeleide aardingsoefening van een half uurtje, waarbij we landden in ons lichaam en op de plaats waar we zaten. Na een korte pauze kregen we meditatie-instructies. De meditatie die hier beoefend zou worden, was de vipassana-meditatie waarbij geen begeleiding wordt gegeven. Het houdt in dat je in stilte zit en je concentreert op je ademhaling en de stilte. Na deze eerste twee meditaties waren we alweer een uur verder. Pas toen werden de praktische puntjes besproken en werden de afspraken gemaakt omtrent de eerbare stilte.

De meditatie stopt niet na de meditatie. Elk moment, elke handeling is een uitnodiging om bewust in het leven te staan en mindful te zijn. Met die gedachte zat ik aan tafel die middag en hoewel ik ontzettend veel honger had, at ik mijn maaltijd bewust. De stilte deed iets met mij, wat moeilijk te omschrijven valt. Na mijn maaltijd boog ik het hoofd en sprak woorden van dankbaarheid in stilte uit. Op dat moment kreeg ik antwoord op de vraag die mij al lang bezig hield: hoe doe je dat bidden? In de stilte spreekt god, maar in de stilte kunnen wij ook antwoorden.

Onvoorwaardelijk

De namiddag begon met Karma Yoga. Het centrum waar wij verbleven, draait op vrijwilligers. Wie deelnam aan de retraite kreeg een taak toebedeeld om de mensen in het centrum een handje toe te steken. Deze opdrachten komen vanuit het idee dat men onvoorwaardelijk moet handelen volgens de richtlijnen van de Boeddha. Het is niet de bedoeling dat je iets doet voor een ander, met de achterliggende gedachte dat je er iets voor terug krijgt. En zo gingen wij aan het werk om in het centrum ons steentje bij te dragen.

Na het avondmaal op zaterdag vergiste ik mij even in het programma. Ik vatte Dhamma-talk op als de individuele gesprekken die eigenlijk plaats vonden onder de yoga. Toen ik die avond rondliep op het terrein en zag dat er mensen in de meditatiezaal aanwezig waren, besloot ik om even te gaan kijken. Een Dhamma-talk is een soort toespraak van een geestelijk leraar die zijn volgelingen vertelt hoe ze een goed leven kunnen leiden. Dit is een soort inspiratie, ik vergelijk het graag met de TED-talks. Ik zette een voet over de drempel – de meditatiezaal lag boven – en hoorde hoe Paul vertelde. Omdat ik niet wilde storen en er beneden een haardvuur brandde, ben ik daar gaan zitten om voor het vuur te luisteren naar de Dhamma-talk. Het was een inspirerend uurtje, waarbij af en toe tranen in mijn ogen stonden omwille van de rake uitspraken die ik hoorde.

dhamma talk

Innerlijke vrede

In de namiddag volgden zitmeditaties en loopmeditaties. Een meditatiemoment duurde niet langer dan een half uur. Er werd dan een korte pauze inlast om even de benen te strekken, waarna de meditatie verder ging. Het was voor mij de eerste keer dat ik in volledige stilte mediteerde, zonder begeleiding. In de mindfulness word er namelijk altijd met begeleiding gewerkt, maar dankzij de duidelijke instructies aan het begin van de retraite begon ik hiervan te genieten. In een begeleide meditatie kan de stem soms namelijk storend werken.

In de stilte lukte het mij om dieper weg te zakken in de innerlijke vrede. In de stilte vond ik rust en ruimte. De stilte gaf mij de mogelijkheid om los te laten, te accepteren, bewust te worden.

Op zondagmorgen had ik zelfs even helemaal genoeg van alles en wilde ik zo snel mogelijk naar huis, maar na het ontbijt besloot ik om toch nog in de tempel te gaan mediteren. Hoe gek ben je als je genoeg hebt van meditatie om dan voor meditatie te kiezen. Maar ik zat een half uur in stilte in de tempel en zakte weg in de heerlijke rust. Je voelt je wegdrijven van je emoties en je gedachten. Je wordt je heel bewust van je lichaam. En dan heb je zo’n moment waarop je beseft: wat is alles toch relatief!

Bewustwording

We hadden yogasessie. De mensen rondom mij namen kussentjes en ik dacht daar iets over. Tijdens de assana’s bleek de vrouw naast mij wel heel goed aan yoga te kunnen doen en daar dacht ik ook iets over. Toen we de Egyptische zonnegroet leerden, dacht ik weer iets over een aantal mensen rondom mij. En ik zal eerlijk zeggen dat die gedachten niet bepaald flaterend waren. Het waren keiharde oordelen. Het besef kwam binnen alsof iemand een emmer ijskoud water over mijn hoofd gooide. En ergens wist ik ook dat ik dit regelmatig doe. Ik oordeel over anderen, de hele dag door. Over mensen die ik ken, over mensen die ik niet ken. Wanneer ik iets lees wat iemand geschreven heeft, maar ook wanneer ik gewoon ergens passeer.

Sinds dat besef ten volle tot me doordrong, begon er een stem in mijn oor te roepen telkens ik een oordeel vormde. ‘Oordeel, oordeel’, hoorde ik telkens weer. Ik legde het voor aan een van de begeleiders die me gerust stelde. ‘Dit is bewustwording,’ zei ze, ‘de eerste stap om de oordelen los te leren laten.’

Liefdevolle vriendelijkheid

Het waren twee intense dagen waarin ik mezelf weer een stukje beter leerde kennen. Maar waarin ik in de stilte ook andere mensen leerde kennen. Hoe kan non-verbale communicatie mooie banden scheppen. Van sommige mensen nam ik afscheid op het einde, omdat ze mijn hart hadden geraakt.

De laatste meditatie die we hadden gedaan ging over liefdevolle vriendelijkheid. Een meditatie waarbij je jezelf, mensen waar je neutraal tegenover staat, mensen die je dierbaar zijn en zelfs mensen met wie je het moeilijk hebt, het allerbeste toewenst. Je wenst hen geluk, kracht en moed om met problemen om te gaan, genezing en succes. Mildheid is geen zwakte. Je hoeft niet kwaad te zijn op de wereld om sterk te zijn of haar aan te vallen. Soms kan je ook een belediging gewoon niet aanvaarden.

We kunnen veel leren van de stilte. Voor mij is er alvast een hele nieuwe wereld open gegaan.

(Visited 88 times, 1 visits today)

3 Replies to “Vrede en bewustwording”

  1. Wauw, wat mooi dat jij deze ervaringen hebt mogen meemaken, en ja in de stilte zie en hoor je vaak meer dan in lawaai. Ik begin vaak in stilte in de ochtend liefst straks weer in de lente tijd, als de vogels weer vroeg beginnen te zingen. En oordelen, het zit ergens in ons, al heb ik dat als vanzelf al heel jong los kunnen laten, ik weet dat heel veel mensen dat niet kunnen, ik hoef alleen maar om mij heen te kijken.

    Ik spreek dan ook liever vanuit ervaringen, eigen ervaringen of van hen die om mij heen wat ik ook bewust heb mee gemaakt aan de zijlijn. En weet ik het niet? Dan zal ik dat ook zeggen. Mooi dat jij je bewust bent geworden nu.

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: