Voorwaardelijk

Voorwaardelijk

Ik heb lang getwijfeld of ik dit blogje wel zou schrijven. Tenslotte kan ik met mijn eigen bedenkingen mensen behoorlijk tegen de schenen schoppen. Maar hé, waarom zou ik mijn eigen plekje op het internet hebben om dan niet te schrijven over dingen die mij raken?

Misschien is het gewoon een gevoel dat wordt versterkt door de extremen van de social media, maar steeds meer krijg ik de indruk dat mensen dingen doen onder voorwaarden. Zo hoor ik steeds vaker dat je toch niet zomaar iemand helpt, want dat doen anderen ook niet bij hen. Maar ook in vriendschappen en relaties voel ik steeds meer voorwaarden.

Zo hoor ik steeds meer bij koppels dat zij met gescheiden rekeningen werken. Ze vinden dat heel normaal, want het is toch hun geld. Zij hebben het verdient en daar heeft de ander geen enkele zaak mee. De man wil niet meebetalen voor de schoenen van de vrouw en zij wil ongestoord kunnen shoppen zonder zich te moeten verantwoorden. De relatie werkt, onder voorwaarde dat ik mag doen met mijn geld wat ik wil.

Een luisterend oor bieden aan een vriend is ook geen evidentie meer. Er wordt niet gevraagd aan de vriendin die het moeilijk heeft hoe het met haar gaat, want zij interesseert zich ook nooit in mij. En inderdaad, ik maak me er ook schuldig aan om contacten te laten verwateren wanneer ik van de ander niets meer hoor.

Toch stel ik me er vragen bij. Waarom koppelen wij aan alles voorwaarden? Is het zo vreemd om nog eens iets onvoorwaardelijk te doen? Om gewoon liefde te geven, interesse te tonen, vriendelijk te zijn? Dat je niet onbeperkt kan geven zonder ooit iets terug te krijgen, dat is logisch. Zo werkt energie nu eenmaal: als je de hele tijd geeft, maar niet ontvangt, val je op een bepaald punt zonder. Alleen vraag ik me af of het nu werkelijk uitmaakt van wie je ontvangt om te kunnen bepalen aan wie je geeft.

Maak ik zelf elke keer een balans op om te kijken of iemand wel aan mijn voorwaarden heeft voldaan voor ik die persoon help? Niet echt. Ik help mensen omdat ik dat graag doe. Ik denk er nooit echt over na of ze mij iets schuldig zijn of niet. Ik sta er niet bij stil hoeveel keer ze me al om hulp hebben gevraagd, noch of ik toen iets terug kreeg voor die hulp. Ik vraag me niet af of ik iemand iets schuldig ben, ook denk ik niet na of ik nog eens iemand moet vragen hoe het gaat. Ik doe het gewoon wanneer mijn gevoel me dat ingeeft.

Dat gevoel zegt me ook wel eens dat ik iemand beter niet help. In dat geval is er meestal wel iets gebeurd waardoor ik geen zin meer heb om ter hulp te schieten. Ja, ook ik heb het moeilijk als er van mij geprofiteerd wordt, als een relatie me meer kost dan dat ze me opbrengt. Alleen is dit iets onbewust, wat moeilijk uit te leggen valt.

Bij sommige mensen is alles voorwaardelijk. En ik vraag me eigenlijk nog steeds af: waarom?

(Visited 44 times, 1 visits today)

2 Replies to “Voorwaardelijk”

  1. Ik moet zeggen dat ik dat in mijn kringetje niet heel veel meemaak. Of het kan natuurlijk ook zijn dat ik er bij de mensen die er voor mij niet echt toe doen (dat klinkt natuurlijk erger dan het is: noem ze maar ‘kennissen’) minder hoge eisen (dit klinkt ook niet echt sympathiek realiseer ik me) stel dan dat ik aan de mensen die mijn beste vrienden zijn. Bij hen is het echt goed. Meestal in balans en soms wat minder, maar dan komt het ook weer goed. Ik moet wel zeggen dat ik, naarmate ik ouder word, steeds minder eisen aan mezelf en aan anderen stel.
    Wat de rekeningen betreft: mijn man en ik hebben allebei aparte rekeningen en ik vind dat erg fijn. Ik ben veel meer van de koperij dan hij, dus ik hoef me daar nooit schuldig om te voelen.

  2. Het is en blijft lastige materie, maar ik ben het helemaal met je eens, dat fenomeen van salarissen snap ik dus ook niet, voor geen meter, je bent toch samen, nou goed, ik heb wat meer ouderwetse opvattingen denk ik dan, en overleg is een onderdeel van een relatie.

    Hoe doen ze dat dan als ze eenmaal kinderen hebben, wie betaalt wat, want de 1 zal net iets meer verdienen dan de ander… ze zoeken het maar uit Saar 😉

    Vriendschappen, ja, ook zo eens met jou, al is het wel, en gelukkig zeg je dat zelf ook, vanuit ervaringen, iemand helpen doen ik heel vaak, sterker nog, ook mensen die ik dankzij social media, blog, FB of waar dan ook heb leren kennen en nog nooit ontmoet heb, voorwaarden zijn nul, ik ben er gewoon! De 1 komt met regelmaat, en de ander moet ik het eruit trekken, echter als er wat is bij mij, mag ik dat ook altijd op tafel neer leggen, net als bij mijn oudste vriendinnen, die ik soms een jaar niet zie, maar als we elkaar zien, alsof het gisteren was.

    Maar ook, ooit vriendinnen gehad, bij wie het leek dat ik ook kon delen, maar in the end bleek, als zij shit hadden was ik er, als ik even shit had of iets, waren ze er niet, dit gaat na enige jaren wel opvallen hoor 😉 En dan ben ik er ook klaar mee, dan gebruik ik het principe, ik neem even geen contact op, je weet mij te vinden, zeg ik niet, maar denk ik wel, en dat… verwatert heel vaak, heel snel.

    Helaas maar waar!

    X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: