Vijf dingen die ik als moeder nooit wilde doen

Vijf dingen die ik als moeder nooit wilde doen

Tijdens mijn zwangerschap had ik allerlei ideeën over het moederschap. Zo had ik ook een lijstje met dingen die ik als moeder nooit wilde doen. Maar nu ik eenmaal moeder ben, merk ik dat een aantal dingen van dat lijstje toch niet zo eenvoudig te vermijden zijn. Mama zijn is heel vaak: principes bijstellen. Vandaag deel ik vijf dingen met jullie die ik eigenlijk als moeder niet wilde doen (maar me ondertussen toch schuldig aan maak). Oeps…

♥ Een fopspeen geven. We hadden hier op voorhand al een paar discussies over gehad. Wel of geen fopspeen. Langs de ene kant waren we er beiden van overtuigd dat het dom is om een kind eerst iets aan te leren, om het daarna weer te moeten afleren. Maar wanneer je dan eindelijk dat kindje in je armen hebt en merkt dat een fopspeen ontzettend veel troost biedt, waarom zouden we het dan ontzeggen? We hebben Amélie echt wel moeten leren zuigen op een fopspeen, want dat lukte heel slecht in het begin, maar ondertussen heeft ze het onder de knie en is het voor haar de manier om troost te vinden. En van die fopspeen valt ze lekker in slaap!

♥ De baby laten huilen. Ik laat mijn kind natuurlijk niet bewust een uurtje liggen huilen, maar soms heb je iets in je handen wat je echt niet kan laten vallen. Of je staat onder de douche en kan er niet meteen vanonder. O je bent aan het koken en kan daar niet zomaar mee stoppen. Tja, dan gebeurt het dus wel eens dat er een huiltje door het huis weerklinkt, maar dat mama daar niet meteen op kan reageren. En als papa thuis is, kijkt hij wel even, maar het grootste deel van de tijd ben alleen ik er om te kijken wat er aan de hand is. Sorry Amélie, maar ik ben gewoon een mama…

♥ In bed blijven liggen. Wanneer ik dit schrijf, hebben mijn dagen alweer een ritme. Ik ben voor de middag gedoucht, kan op vaste tijdstippen eten en mijn huishouden is alweer wat meer op orde. De eerste weken waren echter behoorlijk vermoeiend, omdat Amélie geen dag en nacht kende. Zij wilde ’s nachts evenveel eten als overdag en dat betekende dat ze om de twee à drie uur honger had. Ik had mezelf voorgenomen om vooral niet de hele dag in bed te blijven liggen. Tijdens de periode dat ik werkloos was, merkte ik dat dat een heel slechte invloed had op hoe ik mij voelde. Maar na een gebroken nacht is een pyjamadag wel toegestaan. Die heb ik dus zeker wel ingelast!

niet klagen

♥ Luisteren naar andere mama’s en niet-mama’s. Je vertelt jezelf nog zo dat je heel goed weet wat je doet en dat iedereen anders is. Elke situatie is anders, de baby is anders en elke moeder of vader is anders. Maar voor je het weet, luister je toch naar wat iemand je heeft vertelt, want je doet het vast niet goed. Ik vroeg trouwens zelf ook heel veel adviezen, omdat ik niet wist waar in of waar uit. Zo zat ik de eerste weken met tientallen verschillende adviezen opgescheept en wist ik zelf niet goed wat ik ermee aan moest. Uiteindelijk heb ik beslist om aan de adviezen van bepaalde mensen meer waarde te hechten dan aan andere.

♥ Me storen aan wat andere mensen ‘zouden kunnen denken’. Wanneer je met een kindje ergens komt, hebben de mensen meteen wel een mening. Zo hoor ik regelmatig eens ‘dat dat kindje toch nog heel klein is’. Wanneer je borstvoeding geeft, krijg je nog meer blikken toegeworpen die van alles zouden kunnen betekenen. Vooraf had ik gezegd dat ik me niets van die blikken aan zou trekken, maar dan ken ik mezelf duidelijk nog niet goed. Afgelopen zaterdag vond ik het zo erg dat een koppel ons heel de tijd zat aan te staren dat ik er zenuwachtig van werd en Amélie met mij. Dan gaat ze natuurlijk nog meer huilen dan ze al deed. Niet eenvoudig dus, om me niet te storen aan wat andere mensen zouden kunnen denken.

Welke dingen had jij je voorgenomen maar heb je uiteindelijk moeten bijstellen?

(Visited 102 times, 1 visits today)

10 Replies to “Vijf dingen die ik als moeder nooit wilde doen”

  1. Geen idee. We hebben gewoon altijd gedaan wat wij dachten dat het beste was. En dat was lang niet altijd het beste voor de kinderen, maar vaak juist het beste voor ons. 😉

  2. Ik schreef tijdens de eerste maanden een tekstje over hoe ik ons dochter aanschouwde, en nog steeds, als een gelijkwaardig lid van het gezin. Als ik in het voorbije jaar heb terug gekeken op de vijf jaar dat ze in ons leven is, heb ik het bijzonder zwaar gehad met het feit dat ik haar niet altijd even fair heb behandeld. Ik kon best wel een controlefreak zijn. Ik was niet de papa die ik wou zijn. Wat je onbewust over neemt in je kinderjaren, zal je onbewust toepassen op je eigen kind(eren). Het is maar als je er echt mee geconfronteerd wordt dat de kat op de koord komt. Dan heb je twee mogelijkheden: de spiegel aannemen of negeren. Nu kan ik stilaan de papa wezen die ik wou zijn, hoe hard de spiegel ook was! Ik heb eigen veel meer moet bijstellen dan ik dacht.

  3. Poeh he, ik denk dat ik indertijd mij weinig heb aangetrokken van anderen, advies en raad nam ik mee, en als daar iets bij zat wat kon werken probeerde ik het, om het daarna te blijven doen of weg te gooien en op zoek te gaan naar iets nieuws, ik zeg het altijd al, elk mens is uniek, en jouw kindje is je mini mensje.

    Van opmerkingen of blikken ook, net zo, weinig van aangetrokken en soms gaf ik zelfs een opmerking terug, vooral aan mensen die ‘kinderen haten’ en zelf geen kinderen hebben of willen, prima, maar ooit waren zij zelf ook kind en dus ook baby… Ik was al jong een ‘bitch’, als je het dan een woord wil geven. Gelukkig kwam het weinig voor zover ik mij kan herinneren.

    Omdat ik ook, al vrij vroeg rekening hield met anderen. Zoals, ik ging de drukte niet in met een kinderwagen, draagzak, om zo min mogelijk oorzaak en gevolg te worden van opmerkingen of opstoppingen. Dus liet ik op den duur bepaalde evenementen voorbij gaan of zorgde ervoor dat ons kindje bij iemand thuis was. (opa’s en oma’s vooral).

    Net als mee nemen in openbare eet gelegenheden deed ik ook niet, tenzij het kindvriendelijk was, zoals de mac donalds, uit eten, deden we pas toen zij 7 jaar oud was en wat meer stil kon zitten.

    Kortom, rekening houden met elkaar, en op zoek naar dat wat kind vriendelijk is, zit er dan iemand met een zuur gezicht, dan heb je al een mooie opmerking klaar, dit is nu eenmaal kind vriendelijk, ga zelf dan elders heen, ik bedoel een ballenbak verraad al, kindvriendelijk, restaurant of winkel.

    X

    1. Ik ben ook gewoon zo eigenwijs dat ik mijn kind wil meenemen en laten wennen aan allerlei situaties. Ik ga mezelf en mijn dochter ook niet thuis opsluiten omdat de wereld vindt dat een kind ergens niet hoort. Men verwacht megaveel van moeders, dan moeten ze maar leren aanvaarden dat mijn kind er ook bij hoort. Dus ja, dan moet ik die blikken maar leren trotseren ook hé 😊

  4. Hmm, ik heb ook dingen die ik echt ‘anders’ wil doen dan mijn moeder, of dan mijn ouders samen. Toch denk ik dat je uiteindelijk meer van je eigen opvoeding meeneemt dat je in eerste instantie wilde. En ook wel/geen speen, uit bed komen, uiteindelijk heb je te maken met omstandigheden en als de speen haar helpt, so be it. Wees niet te hard voor jezelf, we moeten allemaal leren hoe een mama te zijn. 🙂

  5. Iemand zei me eens ‘vroeger had ik principes. Nu heb ik kinderen.’.
    Wat betreft een fopspeen/tutje: doen! Ik heb mijn zoon laten duimen, en nu hij kleuter is doet hij dat nog steeds. Een tutje kan je (a) later makkelijker afnemen en (b) is minder schadelijk voor tandjes dan een duim. Schijnt het toch.

    Laten huilen heb ik eerlijk gezegd (nooit gedacht dat ik dat zou zeggen) te WEINIG gedaan. Ik heb het mezelf zo ontzettend moeilijk gemaakt de eerste 2 jaar. Ik kijk nu met enige bewondering als ik de onderburen hoor zeggen ‘c’est pas grave si il pleure un peu’. En zo is het eigenlijk. Niet de hele dag, maar even en ‘un peu’ heb ik te weinig gedaan vind ik zelf.

    Met de laatste 2 puntjes ben ik ook na 4 jaar nog niet klaar 🙂

    1. Jaaa, dat van die principes heb ik ook al gehoord. Heerlijk, die uitspraak, want ik merk nu al dat het klopt.
      Wat dat huilen betreft, ik steek nu liever nog mijn boterham in mijn mond dan meteen aan haar wieg te staan om haar te voeden. Als mama een lege buik heeft, kan ze de baby niet goed verzorgen. Dus dan is vijf minuutjes wachten ook geen ramp. Even kan, maar ik laat haar ook geen eeuwigheid huilen. Ondertussen heb ik ook al door als het gaat om iets echt ernstig of niet 🙂

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: