Een levendige vertelling uit broeierig Napels

Een levendige vertelling uit broeierig Napels

Vanavond ga ik voor het eerst naar een bijeenkomst van een leesclub en het was in dat kader dat het eerste boek van de Napolitaanse romans, die geschreven zijn door Elena Ferrante, in mijn handen belandde. Dit eerste deel, De Geniale Vriendin, speelt zich af in het Napels van de jaren vijftig en vertelt over de kinder- en jeugdjaren van Lila en Elena. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de bejaarde Elena die je meeneemt in haar herinneringen.

Als dochter van een conciërge en een schoenmaker hebben noch Lila, noch Lena een leventje vol luxe in het vooruitzicht. Dat weerhoudt er hen echter niet van om er uitgebreid over te dromen. Ze smeeden plannen om het grote geld te verdienen, maar dagen elkaar bovenal uit op intellectueel vlak. De een kan niet zonder de ander en toch spelen ze een interessant spel van aantrekken en afstoten.

Hoewel ze qua intelligentie niet erg verschillen, gaan ze op dat vlak toch hun eigen weg na de basisschool. Lena mag verder studeren, terwijl Lila aan de slag moet in huis en bij de schoenmakerij van haar vader. Beide vriendinnen komen in een heel andere wereld terecht.

Wie er achter Elena Ferrante zit, weet alleen haar uitgever. Een ding kan ik alvast over haar vertellen: ze is een begaafd vertelster en een goochelaar met woorden. Met volle teugen heb ik genoten van de prachtige volzinnen waarmee Ferrante het Napels van de jaren vijftig weet te beschrijven, de families en hun vetes tot leven weet te brengen en de gedachten en gevoelens van haar personages onder woorden brengt.

Maar vooral: hoe was het mogelijk dat zij me, na ons intensief gepraat over liefde en poëzie, zoals nu naar de deur bracht en dat gespannen gedoe rond een schoen heel wat interessanter vond? We hadden zo goed over Sarratore en Melina gepraat. Ik kon niet geloven dat, ook al had ze me op die hoop leer en gereedschappen gewezen, bij haar niet, net zoals bij mij, de angstige bezorgdheid om die vrouw met haar liefdesverdriet doorwerkte. Wat konden mij schoenen schelen! Ik zag de geheimste bewegingen van die geschiedenis van bedrog trouw en hartstocht en van zang die tot boek werd nog helemaal voor me, en het was alsof zij en ik samen een roman hadden gelezen, alsof we daar in het achterkamertje, en niet op een zondag in de parochiezaal, een heel dramatische film hadden gezien.

Diezelfde personages zijn trouwens minutieus uitgewerkt. Dat is ook de reden dat ze zo tot leven komen. Ik zag ze voor mijn geestesoog als mensen van vlees en bloed doorheen de straten lopen. Doorheen het boek ging ik met hen meeleven, zag de vetes tussen families ontstaan en zich verder ontwikkelen. Stiekem stond ik aan de zijlijn de een of de ander aan te moedigen. Ik voelde de spanningen die gebeurtenissen uit het verleden veroorzaakten, zonder exact te weten wat er ooit was gebeurd. Het verdriet, de woede, de opwinding, … het viel me allemaal ten deel.

Kortom, het eerste deel van de Napolitaanse romans heeft me zeer behaagd. Zeker weten dat ik nu vol verwachting uitkijk om de drie daarop volgende boeken te lezen en te weten hoe het verder gaat met de twee meisjes die mijn hart veroverden in ruim driehonderd pagina’s.

Elena Ferrante – De geniale vriendin; uitgeverij: Wereldbibliotheek ; 334 pagina’s; 2013.

(Visited 57 times, 1 visits today)

3 Replies to “Een levendige vertelling uit broeierig Napels”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: